ز ۱۶ مهر سال گذشته تاکنون، شاهد نقض آشکار ابتدایی‌ترین حقوق کودکان هستیم. حقوق مندرج در قانون اساسی، پیمان‌نامهٔ حقوق کودک و قانون اطفال و نوجوانان مصوب سال ۱۳۹۹ به طرز آشکاری مورد غفلت و بی‌توجهی قرار گرفته‌اند. با کشته‌شدن ده‌ها کودک، از دست رفتن بینایی و تخلیهٔ چشم برخی کودکان، کشته‌شدن ۱۱ کودک زیر ۱۸ سال توسط پدر یا همسر، مسمومیت برخی دانش‌آموزان در مدارس، حق بقا و رشد همه‌جانبهٔ کودکان به‌طور جدی نقض شده است. تبعیض در همهٔ شئون زندگی کودکان به‌ویژه تبعیض با منشأ ملی، قومی، جنسیت، مذهبی، عقاید سیاسی و طبقاتی وضعیت زندگی کودکان را در تنگنا قرار داده است.
حق آزادی بیان، پوشش، ابراز آزادنهٔ عقیده، احترام به حریم خصوصی و آزادی اجتماعات که در پیمان‌نامه لحاظ شده است نیز با اما و اگرهای بسیار مواجه شده است. آموزش کودک که باید در راستای رشد شخصیت، استعدادها و توانایی‌های جسمی و ذهنی کودک تا حد امکان، برای پذیرش یک زندگی مسئولانه در جامعه و با روحیهٔ تفاهم‌، صلح و مدارا باشد، جایی در خور در آموزش‌وپروش و مدارس ما پیدا نکرده است. افزون بر نبود کیفیت آموزش متناسب با نیاز امروز کودکان، شرایط اقتصادی و تورم فزاینده، کودکان بیشتری را وادار به ترک تحصیل می‌کند و به خیل کودکان کار، به‌ویژه در بدترین اشکال کار می‌افزاید. فضای پرالتهاب سال گذشته، نبود امنیت کافی در مدارس، تشویق کودکان به فعالیت‌های سیاسی و مسمومیت در مدارس به‌ویژه مدارس دخترانه، تحصیل و امنیت کودکان را دچار اختلال کرده است. تلاش‌های خانواده‌های داغدار و سازمان‌های مردم‌نهاد در پیگیری حقوق ازدست‌رفتهٔ کودکان در موارد بالا از نامه‌نگاری به نهادهای مسئول تا شکایت در قوهٔ قضائیه از این نهادها، هنوز به نتیجهٔ درخوری نرسیده است. تشدید فشارها و نگاه امنیتی به سازمان‌های غیردولتی در حوزهٔ کودکان، توقف فعالیت شبکهٔ یاری و انحلال جمعیت امام علی و… نیز کودکان زیادی را از دسترسی به خدمات سازمان‌های مردم‌نهاد محروم کرده است. امسال به‌جای برگزاری مراسم جشن و جشنواره، بیش از هرچیز همصدایی و همراهی برای اعلام مطالبات به‌حق کودکان و پیگیری جدی این مطالبات از نهادهای مسئول تا رسیدن به نتیجهٔ مطلوب و شکایت از ناقضان حقوق کودک، مسئولیت همهٔ فعالان و دلسوزان کودکان این مرز و بوم است.