از حدود ۳۵۰۰ سال تاریخ ضبط شده، دنیا تنها ۲۶۸ سال جنگی به خود ندیده است. جنگ آن‌قدر مهم بوده است که پیچ‌های تند تاریخ را رقم زده و سبب تأسیس حکومت، ملت و کشورها شده یا منجر شده که در زمان صلح ناپایدار، مردمانی خود را برای رقابت تواناتر سازند. همه این‌ها را نمی‌توان نادیده گرفت؛ اما یک دلیل دیگر را می‌توان از منظر زیست‌شناختی به این‌ها افزود و آن این است:

نزدیک‌شدن فاصله‌ها، رقابت، رویارویی، جنگ و حذف را تشدید می‌سازد؛ لذا رویکرد جدید متجاوزان به ایران که شامل تخریب زیرساخت‌هایی علمی و پژوهشی با عمر صدساله است (مانند انستیتو پاستور) نیت پنهان آنان را عیان می‌کند. هدف آنان متوقف کردن ایران و ایرانی در ایستگاه انفعال و وابستگی است. جایی در میانه تاریخ که تنها به گذشته خود خشنود باشند و غریزه و توانایی ساختن را برای سالیان دراز از دست بدهند. استعمارگر هیچگاه برای کشوری دمکراسی و پیشرفت، صلح و امنیت به ارمغان نمی‌آورد؛ بلکه کارش پیوسته ایجاد اختلال برای ایجاد فاصله جهت تحمیق و تبعیض است.

جنگ، ابزار همیشگی استعمار و استثمار بوده است و اکنون دیگر برای جهانیان خصوصاً در خاورمیانه تعجب‌برانگیز نیست.

در میانه این عادی‌شدن، شاید واکنش، صدا و فریاد ما نیز در قبال انواع توطئه‌های دشمنان فاقد نوآوری و خلاقیت بوده است. ادراک ما از رفتار و مناسبات جنگی آمریکا و اسرائیل همیشه به یک‌شکل بوده است. همان‌طور که تمام افکار یک شخص متعصب راست‌گرا و چپ‌گرا به‌صورت واکنش‌های مکانیکی قابل‌پیش‌بینی است.

ای‌کاش بتوانیم تا قوه بازشناسی عادات خود را نیز در این روزهای سخت جنگ دوباره احیا کنیم. یکی از این عادات، تأثیرپذیری از هژمونی رسانه‌های دست‌نشانده مسلط است. رسانه‌هایی که تحت عنوان خبر، همواره خط به‌خصوصی را ترسیم کرده‌اند تا با شورآفرینی و تهییج، شعور را از مخاطب بازستانده و واکنش‌های ما را مکانیکی و قابل‌پیش‌بینی سازند.

عاملیت ما در بازسازی قضاوت‌های عاقلانه و منصفانه بازسازی می‌شود. پاسخ‌ها و کنش‌های ما در قبال شستشوی افکار جنگ نرم رسانه‌ای باید ما را در این شرایط سخت به هم نزدیک کند، حتی اگر کاملاً شبیه هم فکر نکنیم.

تفرقه و خودبینی و خودمحوری هر فرد و جریانی، سبب گسست اتحاد مردمی می‌شود و مقدمه‌ای است برای اضمحلال وطن. ما دست دشمن متجاوز را خوانده‌ایم.