پیام ما؛ رسانه توسعه پایدار ایران

فاطمه باباخانی

روزنامه‌نگار

تیــــم مــا

۳۱ خرداد ۱۴۰۵، ۲۲:۲۶

عصر یکشنبه هشتم آذر ۱۳۷۶، در خیابان پرنده پر نمی‌زد. همه در حال تماشای بازی ایران و استرالیا در انتخابی جام جهانی ۱۹۹۸ بودند. استرالیا دو گل زده بود و ایران صفر. همه با اضطراب چشم به صفحه تلویزیون دوخته بودیم. بازی از نظر ما تمام شده بود، اما باز امید داشتیم لااقل یک گل بزنیم. همه نشستیم و تماشا کردیم که چطور تیم ملی موفق شد با دو گل کریم باقری و خداداد عزیزی، ایران را به جام جهانی ببرد.

در خانه‌ها غریو شادی بود، در خیابان‌ها هم. ما دوم خرداد، انتخابات را هم برده بودیم و حالا با این صعود به جام جهانی، امید بیشتری داشتیم به آینده؛ به ایرانی که قرار بود با هم بسازیمش.

سرخوردگی ما از میدان سیاست یکباره نبود؛ مرحله‌به‌مرحله عقب رفتیم، هرچند همچنان هم گوشه ذهنمان امید داریم که شاید روزگاری خودمان و خواسته‌هایمان دیده شوند. در میدان فوتبال اما این عقب‌نشینی چهار سال قبل اتفاق افتاد؛ آن وقت که بحثی درباره کلمه «ملی» در کنار فوتبال میان جامعه درگرفت. اینکه چه گروه‌ها و افرادی در این جریان نقش داشتند، خود بحث مفصلی است؛ اینکه این مناقشه درست بود یا نه، باز شاید از عهده من خارج باشد. خاطرم هست در دور قبلی، زمان بازی ایران و ولز، در دفتر نشسته بودم و فوتبال می‌دیدم. امیدم این بود که ایران برنده این بازی باشد و ایران برنده شد. پس از کار به خیابان که آمدم، در میدان ولیعصر آنچه دیدم، ماشین‌های ضدشورش بودند و مأمورانی که با خوشحالی پرچم‌ها را تکان می‌دادند. بازی ایران و آمریکا که شد، گیج و منگ بودم. این بار ایران باخت و در خیابان، وقت حضور دیگران بود.

چهار سال از آن روزها هم گذشته است. بخشی همچنان همان گزاره‌های چهار سال پیش را دارند و برخی دیگر می‌گویند تیم ملی فوتبال، سرمایه اجتماعی ایرانی‌هاست و نباید آن را نادیده گرفت؛ حالا به هر بهانه‌ای. کدام درست است و کدام نادرست؟ دنبال کردن اخبار ورزشی را کنار گذاشته‌ام؛ انگار بار دیگری باشد بر شانه‌هایم و درگیر شدن با این شکافی که در جامعه سر برآورده است. با این همه می‌دانم که خبر برنده شدن تیم ملی ایران خوشحالم می‌کند، حتی اگر ثانیه‌ای باشد در میان این همه اخبار بد.

به اشتراک بگذارید:

برچسب ها:

ایران و استرالیا، تیم ملی فوتبال، صعود ایران به جام جهانی ۱۹۹۸