سرانجام پس از دو هفته کش و قوس، «عباسعلی نوبخت» رئیس سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور که برخی از هوادارن‌اش او را در پی نقش‌آفرینی در تصویب قانون مترقی توقف بهره‌برداری چوبی از جنگل‌های شمال در دوران معاونت جنگل سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری وقت، «مرد تنفس» نام نهاده بودند، عصر روز دوشنبه ۱۸ تیرماه پس از نزدیک به سه سال سکان‌داری،  مهم‌ترین، بزرگترین، کهن‌ترین و البته ثروتمندترین سازمان و تشکیلات دیوان‌سالاری کشور که وظیفۀ صیانت و حفاظت و بهره‌برداری اصولی از منابع طبیعی کشور را عهده‌دار بود، برکنار شد. 

براساس شنیده‌ها، عزل ایشان در پی پافشاری دستگاه‌های نظارتی، هفتۀ گذشته انجام شده بود، ولی به‌دلیل هم‌زمانی با روزهای انتخابات، مراسم تودیع و معارفه، یک هفته دیرتر انجام شد. ‌دربارۀ دلایل این برکناری، اگرچه هنوز داده‌های رسمی منتشر نشده، ولی تخلفات رخ داده در حوزۀ ادارۀ کل منابع طبیعی و آبخیزداری مازندران که به بازداشت چندی پیش مدیرکل آن انجامید و به‌ویژه تخلفات رخ داده در چگونگی واگذاری عرصه‌های ملی در جنگل الیمالات را، می‌توان از جمله دلایل اصلی این برکناری دانست. 

عباسعلی نوبخت که پس از آقایی، دومین رئیس سازمان منابع طبیعیِ برکنار شده در چند سال گذشته است، بی‌گمان نخستین و تنها رئیس سازمان کارگزار منابع طبیعی ایران بود که با برخورداری از پشتوانۀ مردمی به این مقام گمارده شد، ولی افسوس که چرخش‌ها و گردش‌ها و تغییر رویه‌های شگفت‌انگیز او در همان روزهای نخست ورود به ساختمان اُزگل که گاهی به گردن‌کشی و توهین به کنشگران و کارشناسان نیز می‌انجامید، از او چهره‌ای دیگر به نمایش گذاشت و خیلی زود میان او و هواداران‌اش فاصله افتاد.

کوتاه و گویا اینکه او نتوانست از ظرفیت‌های فراوان و رایگان هواداران‌اش در راستای پیشبرد اهداف سازمان منابع طبیعی استفاده کند و هنرمندانه و سرسختانه و با خودزنی، همۀ ظرفیت‌ها و فرصت‌های گرداگرد خود را به تهدید تبدیل کرد.

یکی از اقداماتی که به هرچه ژرف‌تر شدن این شکاف‌ها انجامید، تغییر رویکرد شگفت‌آور آقای نوبخت دربارۀ همان قانون تنفس جنگل‌های شمال ایران بود. شکاف ایجاد شده چنان ژرف بود که برخی از هواداران گذشته، به صف نخست مخالفت با برنامه‌ها و عملکرد او پیوستند تا بار دیگر بر این نکتۀ کلیدی پافشاری کنند که قانون مترقی توقف بهره‌برداری چوبی از جنگل‌های شمال، خط‌قرمزی غیرقابل‌گذشت است. هواداران گذشتۀ ایشان ثابت کردند که برای پاسداری از «قانون تنفس»، چنانچه لازم باشد از «مرد تنفس» هم عبور می‌کنند. 

ناگفته نماند که در این فاصله‌اندازی ژرف، بسیاری از نزدیکان و همکاران رسمی و غیررسمی او نیز نقش‌آفرین بودند. آمد و رفت کوتاه‌مدت عباسعلی نوبخت را باید درس عبرتی برای جانشینان او و دیگر مدیران و کارگزاران کشور در بخش‌های دیگر دانست؛ اینکه هواداری از یک مدیر به معنای عقد اخوت و پایبندی همیشگی با او و چشم پوشیدن بر خطاهای راهبردی او نیست. امیدوارم جانشین او در این سازمان حساس و همیشه پرحاشیه، با نگاهی هوشمندانه به آنچه که عباسعلی نوبخت کرد و آنچه که بر او رفت، گام بردارد، خطوط قرمز جامعۀ مدنی را پاس بدارد و اجرای قانون را نصب‌العین سازد؛ چرا که افکار عمومی، کنشگران و سازمان‌های مردم‌نهاد کنشگر در بخش محیط‌زیست و منابع طبیعی ایران، هوشیارانه آنچه که بر منابع طبیعی و محیط‌زیست کشور می‌رود، دیدبانی می‌کنند.