نقش انرژی هسته‌ای در کاهش آثار تغییر اقلیم

پیامدهای خطرآفرین تغییر اقلیم جهانیان را بر آن داشته است که در راستای کاهش آثار آن چاره‌جویی کنند. نخستین گام در این مسیر، توقف یا کاهش مصرف سوخت‌های فسیلی است. آسیب‌های جدی محیط زیستی و پیامدهای منفی مستقیم مصرف این نوع سوخت‌ها بر جوامع محلی در همه مراحل استخراج و حمل‌ونقل و مصرف انکارناپذیر است. سوزاندن سوخت‌های فسیلی با تولید حدود 35 گیگا تن دی‌اکسیدکربن در سال منبع اصلی انتشار گازهای گلخانه‌ای است. افزایش غلظت گازهای گلخانه‌ای یکی از عوامل اصلی گرمایش زمین و به تعاقب آن تغییرات اقلیمی است. انرژی‌های سبز نظیر انرژی‌های خورشیدی و آب و باد به دلیل محدودیت‌های بسیار نمی‌توانند به‌طور کامل تامین‌کننده انرژی جهان باشند. اگر معیار، قطعِ وابستگی از سوخت‌های فسیلی و کربن‌زدایی کامل از فرایند تولید انرژی باشد، انرژی هسته‌ای به‌ویژه انرژی گداخت هسته‌ای، راهبردی جدی برای تضمین بلندمدت انرژیِ جهان است.
انرژی گداخت یا همجوشی هسته‌ای به لحاظ ماهوی کاملاً با شکافت هسته‌ای متفاوت است. گازهای گلخانه‌ای تولید نمی‌کند و فاقد آلودگی آب و پساب است. پسماند آن هلیوم است. البته سوخت تریتیم پرتوزا است ولی به دلیل نیم‌عمر پایین به‌سرعت دستخوشِ فروپاشی شده و تمام سوخت آن در نیروگاه مصرف می‌شود. این انرژی نیازی به حمل سوخت‌های پرتوزا به داخل یا خارج نیروگاه ندارد زیرا مواد لازم برای سوختِ گداخت، لیتیوم و آب است. علاوه بر این خطر هر نوع انفجار یا حادثه هسته‌ای در نیروگاه هسته‌ای به صفر میل می‌کند، چرا که امکان ذوب شدن هسته رآکتور وجود ندارد. واکنش‌ها نیز تحت کنترل هستند. رآکتور به مواد شکافت‌‌پذیر و رادیواکتیو نیاز ندارد و به این دلیل که امکان استفاده از نوترون‌های تولیدی برای تهیه پلوتونیوم بسیار ضعیف است، نگرانی بابت انحراف به مصارف نظامی و گسترش تسلیحات هسته‌ای کم است. پذیرش انرژی هسته‌ای به‌عنوان پیش‌نیاز انرژی‌های سبز و راهکار نهایی تأمین انرژی زمانی پذیرفتنی است که امکان و حق دسترسی به آن برای همه کشورها به‌ویژه کشورهای درحال‌توسعه فراهم باشد. همچنین جامعه بین‌الملل در راستای تدوین مقرراتی عادلانه به‌منظور نظارت بر فرآیندهای تولید انرژی و انتقال دانش و فناوری از کشورهای برخوردار به سایر کشورهای جهان به توافق برسد.