یادگاری از پرده خوانی روز عاشورا در موزه سینما

روایت حماسه عاشورا به زبان سینما، یکی از اهداف و دغدغه های سینماگران ایرانی بوده است و این دغدغه همچنان به قوت خود باقی است و مخاطب سینمای ایران، در تاریخ معاصر شاهد به تصویر کشیدن آثار بسیاری درباره حماسه عاشورا بوده است.
فیلم هایی چون مستند «اربعین» به نویسندگی و کارگردانی ناصر تقوایی، «سفیر» به نویسندگی و کارگردانی فریبرز صالح، «روز واقعه» به قلم بهرام بیضایی و کارگردانی شهرام اسدی، «عصر روز دهم» به نویسندگی و کارگردانی مجتبی راعی، «رستاخیز» به نویسندگی و کارگردانی احمدرضا درویش و …از آثاری هستند که در سینمای ایران با موضوع عاشورا ساخته شده اند و آثاری چون «هیهات» و «کربلا جغرافیای یک تاریخ» نیز از جمله فیلم هایی هستند که این روزها روی پرده رفته اند.
در این بین تلویزیون هم از ساخت سریال هایی با موضوع امام حسین(ع) و حماسه عاشورا غافل نبوده و «شب دهم» به نویسندگی و کارگردانی حسن فتحی و «مختارنامه» به نویسندگی و کارگردانی داود میرباقری و… روی آنتن رفته است.
اما قبل از اینکه فیلم و یا سریالی با موضوع حماسه عاشورا ساخته شود، هنر نقالی و پرده خوانی علاوه بر خوانش داستان های شاهنامه، نقش مهمی در بیان حماسه عاشورا میان مردم داشته است. گرچه هنر نقالی این روزها به جمع آثار موزه ای پیوسته اما همچنان از مهمترین جلوه های مقتل خوانی است و موزه سینمای ایران محل نگهداری یکی از پرده های نقالی است. پرده نقالی موجود در موزه سینما کاری از حسین همدانی است که در سال 1339 با رنگ روغن نقاشی شده و موزه سینما این پرده نقالی را سال 1387 مرمت کرد.
داستان بخشی از این پرده نقالی که در موزه سینما موجود است، مربوط به روایت عاشورا و حماسه کربلاست و نقال در پرده خوانی خود به روز قیامت و شفاعت امام حسین (ع) اشاره می کند.
این پرده نقالی در تالار آبی قرار دارد و تماشاگر به محض ورود به موزه سینما، پرده نقالی را می بیند و بعد از آن شهر فرنگ و ورود سینما به ایران با عکس های پیشگامان سینما را مشاهده می کند. در واقع حضور پرده نقالی در بدو ورود تماشاگر به موزه و نوع چیدمان آن در موزه سینمای ایران بیانگر اشتیاق مردم به شرح رویدادها و حماسه های تاریخی و مذهبی همراه با روایت تصویری است.