«تصرف میانکاله». این تیتر به همراه تصویری از هدیه تهرانی با دست‌نوشته‌ای با همین مضمون، پانزدهم فروردین امسال روی صفحه نخست روزنامه سراسری «پیام ما» خودنمایی می‌کرد. پرداختن به پروژه احداث پتروشیمی میانکاله در روزهای که از یک سو اربابان قدرت و ثروت، کمر به احداث آن بسته بودند، کار مهمی بود. زمانی‌ که از استاندار گرفته تا نمایندگان استان مازندران در مجلس شورای اسلامی، وزیر کشور و دیگر دولتمردان و از سوی دیگر برخی چهره‌های محیط زیستی در برابر این طرح، سکوت اختیار کرده بود. اما در همین مدت «پیام ما» همچون همیشه «پیام همه ما» بود. این روزنامه افزون بر ۲۵ عنوان خبری، گزارش و مطلب در این مورد نوشت. بدون ترس و واهمه.
سالی که با پتروشیمی میانکاله آغاز کردیم را با مرگ تلخ و تراژیک «پیروز»، توله‌یوز مشهور به پایان رساندیم. 1401 سالی بود سراسر بیم و امید و این برای جامعه محیط زیست کشور بیش از همیشه عیان بود و فعالان این عرصه بسیار بیشتر از گذشته نگرانی‌هایشان را ابراز کردند و این فقط مختص فعالان هم نبود و بسیاری از مردم هم در این راستا همگام شدند. چرا که اصل پنجاهم قانون اساسی حفاظت محیط زیست را وظیفه عمومی می‌داند.
محیط ‌زیستی که بسیاری از دولتمردان در کمپین‌های انتخاباتی درباره‌اش حرف زدند و فقط حرف زدند و برای گرم کردن تنور انتخاباتی و ژست روشنفکرانه از آن هزینه کردند. اما «روزنامه پیام» در اجرای اصل پنجاهم قانون اساسی موفق بود. بهره‌گیری از تحریریه آگاه و حرفه‌ای و رویکردی همسو با انتظارات مردم و پرداختن به موضوعات روز، جایگاهی وزین نزد افکار عمومی به این روزنامه داد. بیشتر از سه سال از فعالیت این روزنامه در قامتی نوین در سطح کشور نمی‌گذرد اما گویی ۳۰ سال بر این جایگاه تکیه کرده است. ما از روزگاری صحبت می‌کنیم که پرداختن به محیط زیست نه نانی به ارمغان می‌آورد و نه نام، اما سراسر مخاطرات است و استرس. باورش سخت است اما ما اهالی محیط زیست هر روز باید منتظر دریافت ابلاغ الکترونیک قضایی روی صفحه گوشی تلفن همراه‌مان باشیم و راه دادسرا در پیش بگیریم و باز محکم‌تر از قبل بنویسیم و خدا نکند که فلان گزارش خبری محیط‌ زیستی به مذاق بعضی‌ها خوش نیاید، تلفن‌ها به صدا درمی‌آیند و از توصیه تا تهدید برای پرداختن به آن موضوع. گاه با خودم فکر می‌کنم ما اهالی محیط‌ زیست پوست کرگدن بر تن داریم؛ چقدر جان‌سختیم و روزگار غریبی است و این بیم و امیدها همچنان برای سال آینده هم به قوت خود باقی است. سالی که هنوز نمی‌دانیم چه چیزی برایمان به ارمغان خواهد آورد.