رسانه و مطبوعات

«جنگل‌فروشی با نام موقوفه»؛ مهم‌ترین تیتر شماره امروز روزنامه «پیام ما»

۱ تیر ۱۴۰۵، ۱۱:۳۴

شماره سه هزار و چهارصد و سی‌ویک روزنامه «پیام ما» در روز دوشنبه اول تیرماه ۱۴۰۵ با تیتر اول «جنگل‌فروشی با نام موقوفه» منتشر شد؛ گزارشی که به پرونده‌ای تازه از تعرض به جنگل‌های هیرکانی در منطقه تکیش تنکابن می‌پردازد و از پلمب دفتری خبر می‌دهد که با عنوان موقوفه اقدام به تبلیغ فروش اراضی جنگلی کرده بود.

شماره جدید روزنامه «پیام ما» امروز دوشنبه اول تیرماه ۱۴۰۵ منتشر شد. تیتر اول این شماره با عنوان «جنگل‌فروشی با نام موقوفه» به بررسی پرونده‌ای تازه از تعرض به جنگل‌های هیرکانی اختصاص دارد؛ موضوعی که بار دیگر مناقشه قدیمی درباره ادعای وقف بر اراضی جنگلی شمال کشور را مطرح کرده است.

در این گزارش به پرونده‌ای در منطقه «تکیش» تنکابن پرداخته شده است. بر اساس اطلاعات منتشرشده، دفتری که با سوءاستفاده از عنوان موقوفه اقدام به تبلیغ فروش بخشی از اراضی جنگلی این منطقه کرده بود، با دستور قضایی پلمب شده است. مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری مازندران ـ نوشهر اعلام کرده است که سودجویان این اراضی جنگلی را با قیمت متری یک‌ونیم تا دو میلیون تومان به فروش می‌رساندند. همچنین در این گزارش تأکید شده است که اداره اوقاف این وقف را رد کرده و علیه افرادی که با این عنوان اقدام به فروش اراضی ملی کرده‌اند، اقامه دعوی صورت گرفته است.

 حمله به کارخانه کاشی بیستون در کرمانشاه

عکس اصلی صفحه نخست روزنامه نیز به گزارشی میدانی از کرمانشاه اختصاص دارد. این گزارش به قلم حمیدرضا محمدی با عنوان «شبی که خواب از بیستون رفت» منتشر شده و روایت ساعت‌هایی است که کارگران کارخانه کاشی و سرامیک بیستون صدای حمله جنگنده دشمن را شنیدند. در این گزارش به کارخانه‌ای ۴۳ ساله اشاره شده که در حمله شبانه آسیب جدی دیده و سه خط تولید آن از مدار خارج شده است. مدیران کارخانه نیز از وارد شدن خسارت سنگین به این مجموعه خبر داده‌اند. روایت کارگران و مدیران از آن شب، از صدای پهپاد و جنگنده تا شکستن شیشه‌ها، آتش گرفتن مهمانسرا، تلف شدن پرندگان و آسیب دیدن خطوط تولید، در این گزارش بازتاب یافته است. در عین حال، تصمیم مدیر کارخانه برای حفظ و نگه داشتن کارگران نیز به عنوان بخشی از روایت این گزارش مطرح شده است.

بحران آب زیرزمینی؛ ساختاری که از برداشت آب سود می‌برد

در دیگر مطالب صفحه اول، گزارشی با عنوان «ناظرانی که از برداشت آب سود می‌برند» منتشر شده است. این گزارش با استناد به گزارش تازه مرکز پژوهش‌های مجلس، بحران آب زیرزمینی را صرفاً نتیجه خشکسالی نمی‌داند و به ساختاری اشاره می‌کند که در آن نهادهای مختلف هم‌زمان نقش سیاست‌گذار، مجری، ناظر و منتفع را بر عهده دارند. در این گزارش تأکید شده است که طرح نجات آبخوان‌ها پس از بیش از یک دهه، در بسیاری از بخش‌ها همچنان اجرایی نشده و در حد برنامه باقی مانده است.

میراث فرهنگی: ایستگاه راه‌آهن تهران؛ موزه‌ای زنده بر ریل‌ها

در صفحه میراث فرهنگی نیز گزارشی با عنوان «ایستگاه راه‌آهن تهران؛ موزه‌ای زنده بر ریل‌ها» به قلم مریم کاظمی‌زاده منتشر شده است. این گزارش به موضوع احیای میراث صنعتی ایران در قلب پایتخت می‌پردازد و تلاش‌ها برای حفظ تاریخ راه‌آهن، واگن‌های قدیمی و حافظه صنعتی کشور را روایت می‌کند.

ریشه‌هایی که شهر را می‌بلعند: چالش درخت کنوکارپوس

گزارش دیگری با عنوان «ریشه‌ها شهر را می‌بلعند» به قلم آمنه سپهر نیز در این شماره منتشر شده است. این گزارش به درخت کنوکارپوس می‌پردازد؛ درختی که در گذشته گزینه‌ای محبوب برای توسعه فضای سبز در برخی شهرهای جنوب کشور به شمار می‌رفت، اما اکنون در برخی مناطق به دلیل گسترش ریشه‌ها به چالشی برای تأسیسات شهری، پیاده‌روها، دیوارها و زیرساخت‌ها تبدیل شده است.

جامعه و تیم ملی: شکاف میان فوتبال، سیاست و افکار عمومی

در صفحه آخر روزنامه نیز گزارشی با عنوان «تیم ملی ما یا آن‌ها؟» به قلم صدف سرداری منتشر شده است. این گزارش به بررسی شکاف میان فوتبال، سیاست و افکار عمومی می‌پردازد و این پرسش را مطرح می‌کند که چرا تیم ملی فوتبال، که زمانی نماد همبستگی جمعی تلقی می‌شد، در سال‌های اخیر برای بخشی از جامعه به موضوعی مناقشه‌برانگیز تبدیل شده است.

در بخش یادداشت‌ها و دیدگاه‌ها نیز فاطمه باباخانی در یادداشتی با عنوان «تیم ما» به نسبت جامعه با تیم ملی و خاطره جمعی فوتبال پرداخته است. همچنین نیما فرید مجتهدی، دکتری آب‌وهواشناسی، در یادداشتی با عنوان «یادمان باشد که این خاک خشک است» درباره وضعیت بارش‌ها، خشکی سرزمین و ضرورت پرهیز از خوش‌بینی‌های مقطعی در مدیریت منابع آب نوشته است.

علاوه بر این، در تحلیل صفحه اول با عنوان «حکمرانی داده‌محور یا تکرار شعارهای آشنا» سخنان رئیس‌جمهور درباره محیط زیست مورد بررسی قرار گرفته است. در این تحلیل تأکید شده است که داده‌ها زمانی ارزشمند خواهند بود که به تصمیم و اقدام الزام‌آور تبدیل شوند و چالش محیط زیست ایران تنها به کمبود داده محدود نمی‌شود، بلکه به ضعف اجرا، تعارض منافع و نبود ضمانت مؤثر برای اجرای تصمیم‌های محیط‌زیستی نیز مربوط است.

 

نظر کاربران

نظری برای این پست ثبت نشده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *