دستگیری دانش‌آموزان در ناآرامی‌های اجتماعی اخیر و تأیید آن از سوی وزیر آموزش و پرورش خبر تکان دهنده‌ای بود که بسیاری را در بهت و ناباوری قرار داد. کودکان و نوجوانانی که در رده سنی ۷ تا ۱۸ سال هستند و قرار است در مکانی امن به نام مدرسه برای ورود به دنیای جوانی و بزرگسالی آماده شوند برخی از آنان با عنوان اتهامی «اغتشاش» دستگیر و راهی کانون اصلاح و تربیت شدند. ماجرایی که تصویر مدرسه را برای بسیاری مخدوش کرد، چه آنانی که فرزندانشان، دانش‌آموزان امروز هستند و چه کسانی که قرار است بعدها کودکانشان به دست آموزش و پرورش این کشور سپرده شوند.
ورود نابهنگام به یک مکان آموزشی، نحوه رویارویی با محصلان، با این توجیه که باید با رفتار بزهکارانه برخورد شود نه تنها دلیل مناسب و قانع کننده‌ای نبود و نیست بلکه خلاف قانون حمایت از «اطفال و نوجوانان»است.
براساس این قانون هرگونه فعل یا ترک فعل عمدی که سلامت جسمی، روانی، اخلاقی یا اجتماعی طفل و نوجوان را در معرض خطر و آسیب قراردهد؛ از قبیل ضرب و جرح، محبوس کردن، سوءاستفاده جنسی، توهین یا تهدید نسبت به طفل یا نوجوان یا قراردادن او در شرایط سخت و غیرمتعارف به نوعی «سوء رفتار» محسوب می‌شود، که این امر به طور حتم منجر به بروز مشکلات روحی درازمدت در آنان می‌شود. کودکان و نوجوانان سرشار از هیجانات و تجربه احساسات ناپایداری هستند که اگر والدین و سایر افراد شناخت درستی از آنها نداشته باشند و با آن مناسب برخورد نکنند، می‌توانند زمینه بروز خشم‌های ماندگار که گاه و بی‌گاه به صورتی ناسالم خود را نشان می‌دهد،فراهم کنند. بی‌ثباتی شخصیتی، بدبینی، سرخوردگی، افسردگی و دیگر آسیب‌های روانی نتیجه برخورد قهری با این دسته از دانش‌آموزان است. کسانی که بعدها خواهند گفت جوانی نارسیده‌شان میان نیمکت‌های کلاس درس برای همیشه جا ماند.
دانش آموزانی که از تجربه بازداشت بازمی‌گردند به طور حتم کودک و نوجوانی که سابق بر این می‌شناختیم نخواهند بود، ترس خوردگانی که آینده‌ای مبهم خواهند داشت.گرچه بعضی از مسئولان مدعی شده‌اند این افراد پس از بازداشت به دست کارشناسان و مشاوران روانشناس سپرده شده اند اما سوال این است چرا این اقدام به شیوه ای مناسب و با حضور کارشناسان روانشناس در مدرسه انجام نشد؟ در عین حال که این اقدام حتی اگر به منظور تأدیب کودک و نوجوانی است که مدعی هستیم رفتار بزهکارانه داشته، بدون حضور وکیل و والدین او خلاف قانون است.
آن چه اهمیت دارد این است که کودک و نوجوان امنیتش را در خطر نبیند. نوجوانانی که در ناامنی جوانی را تجربه کنند، جامعه‌ای را شکل خواهند داد که با خلاقیت و امید بیگانه است.