«لوری اندرسون»، «آلفردو خار» و «زوئی لئونارد» از جمله امضاکنندگان سرشناس این بیانیهٔ انصراف هستند. همچنین پاویون‌های ملی کشورهایی مانند فرانسه، اکوادور و امارات متحدهٔ عربی از این حرکت حمایت کرده‌اند.
در این بیانیه آمده است: «ما این کار را در همبستگی با استعفای هیئت داوران انجام می‌دهیم.» این اشاره به استعفای دسته‌جمعی هر پنج عضو هیئت داوران دوسالانه در تاریخ ۳۰ آوریل دارد.
استعفای اعضای هیئت داوران چند روز پس از آن صورت گرفت که آن‌ها اعلام کردند به کشورهایی که دولت یا رهبرانشان از سوی دیوان کیفری بین‌المللی به جنایت علیه بشریت متهم شده‌اند – از جمله اسرائیل و روسیه – جایزه نمی‌دهند. این جوایز شامل شیر طلایی معتبر برای بهترین پاویون ملی نیز می‌شود.

امسال دوسالانه اعلام کرده است که دارندگان بلیت می‌توانند از طریق رأی‌گیری ناشناس ایمیلی، برندگان را انتخاب کنند. پیش‌بینی می‌شود نتایج جوایز در روز اختتامیهٔ دوسالانه، یعنی ۲۲ نوامبر، اعلام شود.
این رویداد معتبر که آثار صدها هنرمند از سراسر جهان را به نمایش می‌گذارد، معمولاً صدها هزار بازدیدکننده را به مجموعه‌ای از پاویون‌های ملی جذب می‌کند که توسط دولت‌های شرکت‌کننده سازماندهی و تا حدی تأمین مالی می‌شوند.

اعتراضات در خیابان‌های ونیز

استعفای دسته‌جمعی هیئت داوران مناقشه‌ای را تشدید کرده که از اوایل ماه مارس (اسفند ۱۴۰۴) و پس از اعلام بازگشت روسیه به بینال ونیز آغاز شد. این نخستین حضور روسیه در این رویداد از زمان آغاز تهاجم نظامی این کشور به اوکراین در سال ۲۰۲۲ خواهد بود.

در سال ۲۰۲۲، کیوریتور و هنرمندان منتخب غرفهٔ روسیه در اعتراض به حملهٔ نظامی مسکو به اوکراین کناره‌گیری کردند و این غرفه خالی ماند. روسیه در سال ۲۰۲۴ نیز فضای غرفهٔ خود را به بولیوی واگذار کرد. بازگشت روسیه با انتقادهای سیاسی در اروپا روبه‌رو شده است.

این رویداد همچنین با چندین تظاهرات عمومی بزرگ در خیابان‌های ونیز مواجه شده است. پنج‌شنبه گذشته، گروهی به بازگشت روسیه به این جشنوارهٔ هنری اعتراض کردند و شعار «پوتین را در ونیز نمی‌خواهیم» سر دادند.
آن‌طور که «ان‌پی‌آر» نوشته است، هزاران معترض هم روز جمعه به خیابان‌ها آمدند تا به‌خاطر جنگ در غزه، علیه حضور اسرائیل در این رویداد اعتراض کنند. برخی از پاویون‌ها، از جمله پاویون‌های ژاپن، فنلاند و بریتانیا، برای ساعاتی تعطیل شدند. به گزارش «گاردین»، پاویون اسرائیل صبح روز جمعه بسته بود – اما به دلیل یک مراسم خصوصی.

کشورهای دیگر نیز درگیر مناقشات ژئوپلیتیکی بر سر جنگ غزه شده‌اند. در ماه ژانویه، پاویون آفریقای جنوبی لغو شد. ماجرا این بود که وزیر فرهنگ این کشور از یک هنرمند خواست یادبود یک شاعر فلسطینی که در غزه کشته شده بود را از اثرش حذف کند. اما او قبول نکرد و حالا آن پاویون خالی مانده.

در استرالیا هم «خالد صبابی» (هنرمند) و «مایکل داگوستینو» (متصدی) در فوریه توسط نهاد هنری دولتی کنار گذاشته شدند، چرا که سیاست‌مداران راست‌گرا به آنها اتهام یهودی‌ستیزی زدند. اما سپس به دنبال واکنش شدید جامعهٔ هنری، دوباره به کار خود بازگردانده شدند.

درخواست برای تحریم آمریکا

جو ضدآمریکایی هم باعث شده بعضی‌ها بخواهند آمریکا را به دلیل دخالت بیشتر این کشور در مناقشات جهانی، از این جشنواره تحریم کنند.
در نامه‌ای سرگشاده که در ماه مارس به کارگردان دوسالانه، «پیترآنجلو بوتافوکو»، فرستاده و در پلتفرم هنری آنلاین بازنشر شد، آمده است: «شرایط کنونی ایجاب می‌کند که دوسالانه ونیز هر هیئت رسمی از رژیم‌هایی را که مرتکب جنایت جنگی می‌شوند، از جمله اسرائیل، روسیه و ایالات متحده، از شرکت در این رویداد محروم کند.» این نامه را ۷۴ هنرمند و متصدی امضا کرده‌اند.

«جسیکا کِرِپس»، گالری‌دار مقیم آمریکا در دوسالانه، به ان‌پی‌آر گفت که حدود ۲۰ سال است به طور متناوب در این رویداد شرکت می‌کند. او گفت که به نظر می‌رسد در آستانهٔ برگزاری رویداد امسال، موضوع سیاست بیش از سال‌های گذشته احساس می‌شود.

کِرِپس اضافه کرد: «دوسالانه باید محلی برای گفت‌وگوی محترمانه باشد. از بسیاری جهات، آن آزادی بیان و نقد، ذاتاً دموکراتیک است و بخشی از معنای آمریکایی بودن را تشکیل می‌دهد. تمرکز ما به‌عنوان یک گالری آمریکایی، همچنان بر حمایت از هنرمندان و ایجاد فضایی برای گفت‌وگوی اندیشمندانه و دیدگاه‌های متفاوت است.»

پیشینهٔ ناآرامی‌ها

دوسالانه ونیز، مانند دیگر رویدادهای بین‌المللی نظیر مسابقهٔ «یوروویژن» و بازی‌های المپیک، طی سال‌ها اعتراضات متعددی را به خود دیده است.
سی و چهارمین دورهٔ دوسالانه در سال ۱۹۶۸ در پس‌زمینهٔ قیام‌های دانشجویی جهانی برگزار شد. معترضان میدان سن مارک ونیز را اشغال کردند و با پلیس درگیر شدند و دوسالانه را نهادی «بورژوایی» و «سرمایه‌داری» خواندند.
در سال ۱۹۷۴، پس از کودتای نظامی در شیلی که سال پیش از آن «سالوادور آلنده» را برکنار کرده بود، «کارلو ریپا دی مانا»، کارگردان سوسیالیست، تصمیمی بی‌سابقه گرفت و پاویون‌های ملی آن سال را لغو کرد. او به‌جای نمایندگی ملی، بر دموکراسی و تغییر اجتماعی به‌عنوان محور رویداد تمرکز کرد. پاویون‌های ملی در سال ۱۹۷۶ بازگشتند.

و در سال ۲۰۲۲، پس از حملهٔ روسیه به اوکراین، متصدیان و هنرمندان پاویون روسیه استعفا و اعلام کردند «هنگامی که غیرنظامیان می‌میرند، جایی برای هنر وجود ندارد». پاویون روسیه در تمام مدت برگزاری جشنواره قفل و با محافظان ایتالیایی مسدود بود و دوسالانه یک یادمان موقت به هنرمندان اوکراینی اختصاص داد.