سال‌ها‌ست که بی‌توجهیم‌، نمی‌بیینیم، نمی‌شنویم و بدون پرسیدن راه می‌رویم.
سال‌هاست که خود را اصل می‌دانیم و دیگران را فرع. سال‌هاست که به‌رغم توانمندی‌ها، نیازها و امیدهای بهبود شهروندان، تنها بر یک طبل می‌کوبیم که شما نمی‌دانید و اگر دانسته شما درمسیر ماست با مایید و اگر این با مسیر ما تفاوت داشته باشد؛ شما نیستید، بودن و نبودن‌ها بستگی به آن دارد که ما تشخیص بدهیم و این رنج دوران امروز شهرهای ماست.
تصویر دختران و پسرانی که برای زندگی کردن می‌خواهند حرف بزنند، نظر بدهند و گفت‌وگو کنند اما به دلیل آنکه ما نمی‌بینیمشان مجبور به نشانه‌گذاری در شهر می‌شوند و فریاد می‌زنند که ما هستیم که سخن بگوییم چرا کسی پاسخ نمی‌دهد که ما را شنیده است؟ از جلوی چشمان همه در حال گردش است و هر پاسخی از جنس تنبیه و نگرانی و تشویق به سکوت است، هر پاسخی از جنس مقررات‌گذاری است، هر پاسخی از جنس توصیه به برگشت به روال پیشین است، و ما نمی‌بینیم و باور نداریم که حرفی و سخنی هست.
در دوره نوجوانی‌ام انقلاب شد و در دوره جوانی جنگ را تجربه کردم و در دوره میانسالی با تحریم‌ها رنج اقتصادی را دیدم و ناکارامدی مدیران در عرصه‌های گوناگون از محیط زیست تا اقتصاد و … البته موفقیت‌هایی نیز بود که باید می‌بود وگرنه الان نبودیم، اکنون در دوره‌ای هستم که صدای نوجوانان و جوانانی را می‌شنوم که مرا نقد می‌کنند، به واقع من کیستم! منی که نشنیدم و ندیدم و نپرسیدم، من انقلابی بودم و انقلاب کردم یعنی خواهان تغییر بودم و بر آن افتخار می‌کردم و می‌کنم اما چرا دیدن و شنیدن صدایی که من را نقد می‌کند دشوار است.
به راستی من کیستم؟ که فرزندان من برای شنیده و دیده نشدن باید دست به فریاد بزنند؟ به راستی من کیستم که فرزندانم برای آینده دست به دامان فریاد شده‌اند. به راستی من کیستم که آسمان آرزوهایم به سقف رسیده، من که گفت‌وگو و شنیدن و دیده‌شدن را عنصری حقیقی برای حیات اجتماعی می‌دانستم و در دانشگاه و مدرسه و… در شنیدن و مناظره کردن در صف نخست بودم که این را عین دموکراسی می‌دانستم، چه شده که طاقت شنیدن از من سلب شده است؟
به راستی من کیستم!
منی که دغدغه‌ام عدالت و آزادی بود و قصد داشتم آزادی که شعار اصلی من در انقلاب بود را به هر شکلی به‌دست آورم اکنون در عرصه عمل، فرصت شنیدن اعتراضات ازخود و دیگران سلب می‌کنم.
به راستی من کیستم؟ منی که برای جان دادن دختری از ایران به نام «مهسا امینی» پاسخی درخور می‌خواهم نه اظهارنظرهای پراکنده و متناقض. منی که درخواست دارم گروهی که معتمد مردم هستند چنین حادثه‌ای را بررسی کنند. منی که خواهان پاسخگویی مسئولان هستم، منی که می‌خواهم بگویند تا بشنوم تا ببینم و راهی برای گسترش تفاهم مشترک ایجاد کنم.
به راستی من کیستم؟ رئیس‌جمهوری به گفت‌وگو بها می‌دهد و خواهان آن می‌شود و اعتراض را به رسمیت می‌شناسد یا وقتی رئیس قوه قضاییه باب گفت‌وگو را گشوده می‌داند و خواهان گفت‌وگو است و اعتراض را برای اصلاح می‌پذیرد؛ اما گروه وکلای معترض جلوی کانون وکلا با دستگیری و گاز اشک‌آور روبرو می‌شوند.
به راستی من کیستم؟ فرزندی از این انقلاب بزرگ که در تاریخ معاصر جهان کم نظیر بوده است و آرزوی آزادی و استقلال و جمهوری اسلامی که مبتنی بر عدالت را در سر می‌پرورانده اکنون نه پاسخی به آرزوها دارد و نه امکانی برای گفتن این مسئله که رهبران، مدیران، مسئولان این مردم نظر دارند و خواهان بهبود برخی قوانین و رویکردها و تصمیم‌گیری‌ها هستند. این مردم، جمهور این کشور هستند و نقشی در شکل‌گیری آن دارند. این مردم فرزند این سرزمین هستند که آرزویی به جز تحقق سلامت، پیشرفت و توسعه و امنیت فردی و جمعی ندارند؛ با مردم مهربان باشیم.
به راستی من کیستم؟ فرزندی از انقلاب اسلامی که عمری را، که به پایانش نزدیک هستم در آرزوی باور پذیری نقش مردم درهمه عرصه‌های اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی داشته‌ام؛ به راستی من کیستم؟ که هر اعتراضی به بیگانگان نسبت می‌دهم و امنیتی به آن می‌نگرم. به راستی من کیستم؟ که برای کودک‌شمردن و گوش‌ندادن به حرف‌های دختران و پسران، آسمان و ریسمان را به‌هم می‌دوزیم که بگوییم این نوجوانان توان درک مصلحت ندارند. اما برای ازدواج آنها درهمین سن قانون می‌گذاریم.
به راستی من کیستم؟ که در برابر اختلاس و فساد و … کوتاه می‌آیم اما در برابر اعتراض فرزندان این سرزمین فریاد می‌زنم. به راستی من کیستم؟ فرزندی از ایران که شش دهه را با آرزوی سلامت و شادی و موفقیت مردم کشورش در راستای آزادی پشت سر گذاشته است؟