در تجربه‌های موجود، کمتر مشاهده شده که بازار آب کمک چندانی به کاهش برداشت آب از سفره‌های زیرزمینی کرده باشد. این ابزار بیشتر با هدف افزایش کارایی آب به کار می‌رود. مگر اینکه تمهیداتی اندیشیده شود تا آبی که از این طریق صرفه‌جویی می‌شود حفظ شده و در نتیجه برداشت کمتری از سفره‌های زیرزمینی صورت گیرد.
در مورد ایجاد بازار آب در ایران، جزئیات زیادی در دسترس نیست. اینکه توافق‌های صورت گرفته چه مواردی بوده و به چه شکل اجرایی خواهد شد؟ به طور مشخص این موضوع مهم است که حق برداشت‌ها به چه شکل تثبیت می‌شود و امکان خرید و فروش با چه شرایطی ایجاد شده است.

در نمونه‌های جهانی، به طور مثال بانک آب که در ایالت‌های غربی امریکا تشکیل شده است، امکان ثبت حقوقی برداشت آب فراهم و فضایی برای انجام یک معامله سالم و بدون مشکل برای افرادی که قصد خرید و فروش آب دارند ایجاد شده است. اما در موردی که در ایران اتفاق افتاده است مشخص نیست حقوق افراد در این سیستم چگونه ثبت و نگهداری خواهد شد.
بازار آب امکانی برای خرید و فروش آب را در اختیار کسانی قرار می‌دهد که قصد دارند آب را برای موارد با ارزش‌تری به مصرف برسانند. در جاهایی که امکان برداشت آب بیشتر، وجود ندارد، توسعه از طریق خرید و فروش آب اتفاق می‌افتد. بازار آب راه حلی است برای اینکه فعالیت‌های جدید شکل بگیرد و از مناطقی که مصارف آب ارزش کمتری دارد به محلی برای مصارف با ارزش‌تر انتقال پیدا کند.
با توجه به مشکلاتی که در تعریف حقابه‌ها در کشور وجود دارد. همچنین مسائلی که در پایش و مشخص کردن ظرفیت‌ منابع آب زیرزمینی در مناطق مختلف داریم، به نظر نمی‌آید زیرساخت‌های مناسبی برای تحقق این امر وجود داشته باشد. با ایجاد بازار آب لازم است کنترل‌های جدی روی اضافه برداشت‌ها صورت گیرد. چرا که وقتی فضایی برای خرید و فروش فراهم می‌شود، ارزش آب بالاتر می‌رود، در نتیجه میل به برداشت آب زیرزمینی تشدید می‌شود.
در پایان ذکر این نکته ضروری است که لازم است بازار آب به صورت پایلوت اجرا شود و نتایج مطالعات مربوط به اجرای آن در دسترس کارشناسان قرار گیرد. مجریان پروژه تا زمانی که به نتایج مشخصی در اجرای این پروژه نرسیده‌اند این موضوع را در مناطق دیگر اجرایی نکنند و این مجوز به مناطق دیگر داده نشود. لازم است با احتیاط در این مسیر قدم برداشت.