آدمی برای آنکه سطح رفاه خود را افزایش دهد، نیازمند این است که بتواند آینده را پیش‌بینی کند. برایش برنامه‌ریزی و بر اساس آن اقدام کند. البته این را به معنی رفاه فردی یک یا دو نفر در نظر نگیرید بلکه رفاه کل جامعه نیز جمع جبری سطح معیشتی افراد جامعه است. این پیش‌بینی‌پذیری و آرامش در اقتصاد کلان یکی از پارامترهای اصلی توسعه است. امیدوارم وقتی از عبارت «آدمی برای آنکه سطح رفاه خود را افزایش دهد…» استفاده کردم؛ مخاطبان احساس نکنند مقصودم این است که خودخواهی انسان فقط باعث افزایش سطح رفاه او می‌شود بلکه اگر اخلاق و قوانینی که مانع از آسیب به دیگران می­شود رعایت شود، سرریز رفاه فردی به سایر افراد جامعه هم می‌رسد.

به عنوان مثال صاحب کسب و کاری را در نظر بگیرید که با توجه به حضور 70 درصدی مردم ایران در اینستاگرام، مدتی نه چندان کوتاه را برای جلب مخاطبان از طریق این کانال سرمایه گذاری کرده است. (این سرمایه گذاری ممکن است مالی یا غیر مالی و شامل صرف زمان باشد) حال به یکباره قرار است فرض اولیه­ای که بر اساس آن این سرمایه‌گذاری صورت گرفته زیر سوال برود. یعنی مجلس قانونی تصویب کند که تمام برنامه‌ریزی­های آن فرد را یک شبه به هم بریزد. شما اگر به جای این فرد باشید واکنش­تان چیست؟ دو راه بیشتر وجود ندارد: 1- تلاش برای مقابله با آن عواملی که پیش‌بینی‌پذیری را تحت الشعاع قرار می­دهند و 2-تلاش برای مهاجرت به جایی دیگر از جهان که در آن پیش‌بینی­های از آینده به طرفه‌العینی دستخوش دگرگونی نمی­شوند.
تا اینجا بحث درباره این بود که برای هرگونه تصمیم‌گیری که بر زندگی مردم اثر مستقیم دارد، باید برنامه‌ریزی‌های جامعه را در نظر بگیرد. در ادامه اما به این موضوع می‌پردازیم که آیا تصمیم به محدود ساختن دسترسی به اینترنت تصمیم درستی است یا خیر؟ در اظهارات نمایندگان مجلس که در این زمینه فعالیت دارند، یکی از دلایل طرح «صیانت از حقوق کاربران در فضای مجازی» تضمین امنیت افراد و امنیت خرید عنوان شده است. این دغدغه را می­توان با اعلام اینکه هر‌گونه خرید و فروش از مسئولیت دولت خارج است پاسخ داد. اما کاهش حجم ترافیک شبکه‌های اجتماعی مانند اینستاگرام یا هر نوع محدودیت آن‌ها، به معنای محدود کردن دسترسی به شبکه‌های اجتماعی است.
از سوی دیگر در آبان ماه سال 98 و در برخی موقعیت­های دیگر قطع ناگهانی اینترنت با هدف کنترل اعتراض‌ها به کار گرفته شده است که این اقدام هم بسیاری از مردم و شرکت­های خصوصی را متضرر کرد. اکنون نگرانی مردم این است که یکی از دلایل این طرح همان موضوع کنترل هرگونه اعتراض مردمی باشد. باید توجه داشته باشیم که اعتراض‌های مسالمت‌آمیز که با روح قانون اساسی هم مطابقت دارد، باید باعث شوند تا رویکرد و اقدامات و سیاست‌های جاری و دولت و نهادها تغییر کند نه اینکه با اصل این اعتراض مقابله کنیم.
غلط اندر غلط این است که قانون‌گذار بدون تعامل با مردم و شنیدن صدای ذینفعان، به مرحله نوشته شدن پیش‌نویس قانون برسد و حتی پس از این همه مخالفت از سوی جامعه، هیچ‌گونه توضیحی ندهد حتی با صاحبان کسب و کارها هم جلسه‌ای برای همفکری برگزار نکند. طرحی که اقشار مختلفی از جامعه را درگیر می­کند به‌صورت غیرعلنی بررسی می‌شود و نشان می‌دهد که در روند قانون‌گذاری به دیدگاه ذی‌نفعان بی‌اعتنایی شده است.