بیماری بوتولیسم به یک باره تایید نشد. با وقوع تلفات پرندگان مهاجر در تالاب بین‌المللی میانکاله و خلیج گرگان، پیش از همه اولویت ارزیابی احتمال بیماری‌های فرامرزی بود. بنابراین ابتدا آنفلوآنزای فوق حاد پرندگان مطرح شد و بعد به ترتیب بیماری‌های باکتریایی، مسمومیت با فلزات سنگین، مسمومیت با گروه‌های سموم ارگانوفسفره، مسمومیت با تمام گروه‌های سموم ارگانو کلره و بیماری‌های میکرو ارگانیسم‌های تولیدکننده بیوتوکسین. در قالب طرح «ماشه» به تمامی این احتمالات پرداخته شد و در نهایت بوتولیسم تایید شد. با این همه همواره سازمان دامپزشکی را زیر سوال می‌برند؛ آن هم بدون ارائه هیچ گونه مستندات دقیق و علمی. گروهی ادعا می‌کنند بوتولیسم در زمستان رخ نمی‌دهد، در صورتی که با اندکی جست‌وجو در منابع علمی متوجه می‌شوند که این بیماری در تمام فصول سال امکان بروز و شیوع دارد. اگرچه عده‌ای در سال گذشته و امسال دنبال این هستند تا دولت و سیستم حاکم را در مهار این تلفات ناکارآمد نشان دهند، اما باید گفت میزان تلفات ناشی از این بیماری در سال 99 نسبت به سال گذشته 40 تا 50 درصد کاهش یافته است. شواهد نیز گویای بوتولیسم است. پرندگان تلف‌شده در این تالاب عمدتاً پرندگانی هستند که «فیلترفیدر» هستند و کف تالاب را فیلتر می‌کنند. وقتی این پرندگان از نرم‌تنان و مواد غذایی آغشته به سم تغذیه می‌کنند، حداکثر در مدت زمان 20 دقیقه تلف می‌شوند و لاشه این پرندگان نیز موجب تکثیر باکتری و تولید سم جدید و در نتیجه تلف‌شدن سایر پرندگان می‌شود. تاکنون 94 درصد تلف‌شدگان از گونه چنگر بوده‌اند و 3.5 درصد فلامینگو.
این عارضه حاصل نرسیدن آب لازم به تالاب است. سهم آب تالاب به دلیل تراز منفی به وجود‌ آمده در دریای کاهش یافته است و همین تغییر معکوس تراز و تجمع رسوب در قسمت‌های جنوب و جنوب شرقی، شرایط محیطی را برای تکثیر «کلسترودیوم بوتولینوم» و تولید «بوتولینوم» ( بیوتوکسین) مناسب کرده و این فرایند در نهایت منجر به بوتولیسم شده است. هم اکنون نیز اقدامات کنترلی در سه محور توسط محیط زیست، سازمان دامپزشکی و سایر نهادهای مسئول در حال انجام است و جمع‌آوری لاشه‌ها به روش‌های مختلف و با کمک یک دستگاه تراکسور برای شتاب دادن به کار، افزودن دبی روزانه 1300 مترمکعب آب شیرین به تالاب و تلاش در حد امکان برای ممانعت از تغذیه از منابع مسموم، از جمله آن‌ها است.