کشور ما در جست‌وجوی تاب‌آوری اقلیمی است. حداقل چنین باید باشد. تغییرات آب و هوایی در نتیجه اثرهای سامانه‌های آب و هوایی، با ویژگی‌های سینوپتیکی مختلف رخ داده است. مقیاس سینوپتیکی در هواشناسی مقیاس طول افقی در رده هزار کیلومتر یا بیشتر، در عرض‌های جغرافیایی متوسط است. در شصت سال گذشته افزایش دو و نیم تا سه درجه دمای هوا در ایران نشان داده شده است. برآوردهای آینده حوادث شدید آب و هوایی را -گرما و آلودگی متمرکز هوا، افزایش درجه حرارت، کاهش میزان بارندگی، افزایش تواتر و شدت حوادث آب و هوایی- برای منطقه ما پیش‌بینی می‌کنند. میزان متوسط ​​0.3 – 0.5 درجه سانتی‌گراد افزایش دما در هر دهه زمینه‌های مختلفی در آسیب‌های اقتصادی و اجتماعی (از جمله منابع آب، کشاورزی، بهداشت عمومی، حفاظت از سواحل، انرژی، تنوع زیستی و …) ایجاد کرده و در آینده نیز ادامه خواهد داشت. دستیابی به هدف تاب‌آوری، با سازگاری با تغییرات آب و هوایی برای توسعه پایدار کشور محقق می‌شود. به این منظور سه اولویت مهم قابل ذکر است:
اول: کنترل اثرهای تغییرات آب و هوایی از طریق دنبال کردن «سازگاری» همزمان با اقدامات «پیشگیرانه» ممکن خواهد بود. یک راهبرد سنجیده در کنترل تبعات تغییرات اقلیمی، ضمن توجه همزمان به پیشگیری و سازگاری، هم در سیاست‌گذاری و هم اقدام و همچنین مشارکت با کشورهای دیگر به ویژه کشورهای منطقه بسیار حیاتی است. همکاری در زمینه تغییرات آب و هوایی، در کنار تلاش برای کاهش فقر از اولویت‌های توسعه امروز کشور‌های منطقه ماست. راهبرد تاب‌آوری در برابر تغییر اقلیم باید به روشنی بر رویکرد یکپارچه و بر پایه همکاری اقتصادی منطقه‌ای تاکید کند.
دوم: رویکرد محوریت موضوع تغییرات آب و هوا آب و هوا اتخاذ شود. به جای تغییرات جزئی برای بخشیدن رنگ و بوی موضوع «تغییرات اقلیمی» به برنامه‌های درازمدت توسعه و برنامه‌های سالانه، سازگاری اقلیمی به عنوان «محور» همه برنامه‌ها لحاظ شود. در بخش‌هایی مانند حمایت از سازگاری اقلیمی در آب و کشاورزی به توجه پایدار و مداوم نیاز است: سازگاری با تغییرات اقلیمی در تمام کارها. حمایت از بخش خصوصی، اشتغال، مهاجرت و حکمرانی بر پایه تفکر سیستمی با رویکرد سازگاری اقلیمی می‌تواند تکمیل شود. تمرکز بیشتر بر یکپارچه‌سازی سازگاری در بوم سامانه (اکوسیستم) و مدیریت منابع در این مرحله ضروری است. از جمله در بحران تنوع زیستی رویکرد‌های صرفا اداری و بروکراتیک در دهه گذشته کمتر کارایی نشان داده است. معمولا بخش اقتصاد در مقابل سازگاری با تغییرات آب و هوایی مقاومت می‌کند و بعضا در برنامه‌های کشورها چنین برنامه‌هایی به عنوان یک «افزودنی» و موضوعی که «فقط باید در برنامه‌نویسی کلان ملی گنجانده شود» پرداخته شده است. با استفاده از تجزیه و تحلیل چگونه پشتیبانی از کوشش‌های سازگاری با مخاطرات آب و هوایی قابل تحلیل است. یک راه مهم آن است که نشان دهیم که میزان و درصد آسیب‌پذیری مرتبط با هر بخش و در نتیجه میزان ریسک هر قسمت در برابر مخاطرات اقلیمی چقدر است. مهم است که نشان داده شود که بی توجهی به این موضوع با از بین رفتن امکان حیات در بخشهایی از کشور همراه خواهد بود.
سوم : آنکه تقویت تعامل با توسعه بسیار حیاتی است. تلفیق سازگاری و توسعه نیاز به افزایش همکاری هم در سطح ملی و هم در سطح بین المللی دارد. مشارکتهای ملی تعیین شده توسط خود کشور‌ها در توافق‌نامه آب و هوایی پاریس (2015) دیده شده و در آن معاهده تصریح شده که سازگاری آب و هوایی همراه با توسعه ملی موفقیت آمیز خواهد بود. چنین برنامه‌هایی در بعضی کشور‌های به ویژه اروپایی، نظیر آلمان و فرانسه، در دهه 2010-2020 بسیار تقویت شد. از آنجا که چنین سیاست‌های ملی چون در سطح اتحادیه اروپا نیز توصیه شده، در سطح قاره‌ای نیز از سوی سایر کشور‌های اتحادیه اروپا بسته به توان اقتصادی و علمی‌شان دنبال می‌شود. طبیعی است که پیاده سازی برنامه‌هایی که توسط کشور‌هایی مانند آلمان و فرانسه اجرا شده، در سایر کشور‌های اروپایی فرصت‌هایی برای یادگیری و الگویی برای اجرا ایجاد کرده است. اجرای الگویی مشابه برای منطقه پیرامون ایران، با چالش‌هایی بسی بیشتر و دشوارتر همراه است. ولی حساسیت مساله نیز اتفاقا در منطقه ما بسیار بیشتر و پراهمیت‌تر و حیاتی‌تر از قلمرو کشور‌های عضو اتحادیه اروپاست.