پس از سال ها در صدر ایستادن/ احراز رتبه 31 کاراته استان کرمان در کشور!

علیرضا احمدی
روزنامه نگار و مربی کاراته

سالهای نه چندان دور کاراته استان نه تنها در راس هیات های ورزشی استان زبانزد بود بلکه در فدراسیون کاراته نیز از هیات های فعال و مدال آور و همچنین تاثیر گذار کشور به شمار می آمد، هر ساله تعداد کثیری از مربیان، داوران و کاراته کاهای استان در جهان و آسیا افتخار می آفریدند و باعث سربلندی ایران عزیزمان و به تبع آن همشهریان و دوستداران ورزش می شدند. این موفقیت ها و حضور افرادی فنی و دارای وجهه ورزشی قابل قبول در بدنه هیات باعث گردید که نظر و پیشنهادهای مدیران کاراته استان فصل الخطاب محافل ورزشی و برنامه ریزی های فدراسیون محسوب می گردد، کاراته کاهای کرمانی از عزت و جایگاهی ویژه نزد مجموعه کاراته کشور برخوردار بودند و تیم های کاراته استان در تمام رده های سنی (خصوصاً رده های پایه) مقام های برتر کشور را در چندین سال پیاپی به خود اختصاص داده بودند و همچنین اکثر مسئولیت های کلیدی فدراسیون توسط بزرگان کاراته استان تصاحب شده بود و این ها همه با حضور افرادی پیشکسوت، سینه سوخته و دلسوز و از همه مهم تر عرق ریخته در بدنه هیات استان میسر نمی شد افرادی که مدارج ورزشی خود را یک شبه طی نکرده و هرگز منافع شخصی و بغض ها را بهانه ای برای تقابل، حذف بزرگان و از میدان بیرون کردن حریفان قرار نمی دادند و کاراته ای عاری از افترا و تهمت و تنها معیار سنجش، عملکرد ورزشی و اخلاقی اشخاص بود و بس.
در کاراته کرمان عزت قدیمی ها و احترام به مربیان تلاشگر و جوان مرتبه ای خاص داشت و این شیوه، الگویی برای دیگر هیات های ورزشی بود رساندن کاراته استانی محروم همچون کرمان به ورزش اول جز با زحمات و مدیریت شبانه روزی مجموعه ای دلسوز و بی توقع امکان نداشت، هرچند ذکر این مطالب توضیح واضحات است اما یادآوری آنها شاید تلنگری برای سینه چاکان و موافقان باشد و دلیل کسب رتبه 31 هیات کرمان در بین رتبه بندی استان های کشور توسط فدراسیون کاراته را به قضاوت افکار عمومی واگذار خواهیم کرد.
براستی چه آمد بر سر این عزت و بزرگی؟ چرا کاراته کرمان به این روز افتاده؟
آیا تحمیل و انتصاب رئیس هیات از سوی مدیران ارشد استان و مدیرکل وقت و یا بی توجهی بزرگان کاراته نسبت به اعمال نظر مدیران بالایی و سوق این ورزش به سوی سیاست و یا غیرتصور بودن نتایج حاصل از این انتصاب و یا استفاده از افرادی ضعیف و کارنابلد در بدنه هیات و یا حتی عدم نظارت رئیس و زیرمجموعه خود به دلیل مشغله های کاری و یا …
آری این دلایل و هزاران دلیل دیگر همگی به اتفاق باعث شده اند کاراته ای که روزگاری حرف اول را در کشور می زد و قله های جهانی و آسیایی را پیش روی خود می دید رده 31 استان ها را در رتبه بندی فدراسیون کاراته به خود اختصاص دهد، البته شاید این سوال برای بسیاری از دوستان پیش آید که بعضی از روسای قبلی هیات نیز همچون سردار، هیچگونه سنخیتی با ورزش نداشته و در نتیجه بی انصافی است ناکامی ها را متوجه جناب فتاحی نمود! باید بدانیم روسای قبلی هیچگاه از سوی مدیران ارشد و مدیرکل وقت به بدنه کاراته تحمیل نشده بودند، بلکه آنها با درخواست و اصرارپیشکسوتان و مربیان بزرگ استان قبول مسئولیت کردند و انتخاب آنها تنها به امید استفاده از جایگاه و موقعیتشان جهت تزریق کمک های مالی و پیشبرد اهداف کاراته بود و هیچ گاه به خود اجازه دخالت در مسائل فنی و عزل و نصب های خودسرانه را نمی دادند و برای بقای خود در این پست هیچ گاه از موقعیت، نفوذ و رانت در اختیار استفاده نمی کردند.
متاسفانه در این چند ساله شاهد عزل و نصب های زیادی در بدنه ورزش استان بودیم وهر مدیری که راس ورزش استان منصوب می گردید به این موضوع اذعان داشته و قول رفع این معضل را می دادند اما پس از مدتی متاسفانه با در نظر گرفتن برخی ملاحظات سکوت اختیار کرده وتنها نظاره گر می شوند، که این رفتار نیز جای بسی تامل دارد.
و اکنون سخنی با ریاست محترم هیات
جناب سردار عاجزانه تقاضا داریم چند دقیقه ای از وقت گرانبهایتان را در گوشه ای تنها و خلوت و بدور از تعصبات و عصبانیت، وجدان خود را قاضی قرار داده و سوالات زیر را در ذهن خود مرور فرمایید و چنانچه بینی و بین الله سهمی هم برای خود در این مقوله قایل شدید این مهم را واگذار نموده که به گفته ناپلئون «اعتراف به ناتوانی بزرگترین توانایی است»
1-آیا کاراته ای را که تحویل گرفته ام قابل مقایسه با امروز کاراته استان است؟ آیا قدر و منزلت کاراته استان چون گذشته است؟
2-چرا وعده ساخت خانه کاراته پس از سالیان متمادی هنوز اتفاق نیفتاده است؟
3-شعارم برای همدلی و وفاق بین بزرگان کاراته واقعا نتیجه داد و یا اصلا تلاشی صورت نگرفت؟
4-من که خود را از قانونگذاران و پایبندان به قانون می دانم ماندن خود را در این سمت دور زدن صریح قانون تصور نمی کنم؟
5-من که بهتر از هر کسی واقفم که حضور افراد بازنشسته و افراد دو شغله و از همه مهم تر طبق اعلام وزارت ورزش «روسایی که به صورت تمام وقت در مرکز استان حضور ندارند ماندنشان به عنوان رئیس هیات ورزشی غیر قانونی است»، به چه قیمتی اصرار بر ادامه ریاست دارم؟
6-آیا عدم حضور و بی توجهی ام نسبت به این ورزش و همچنین انتخاب افرادی ضعیف در بدنه هیات باعث تنزل کاراته استان شده، چاره چیست؟
7-آیا ماندن در این جایگاه اذهان عمومی را به این نتیجه گیری سوق می دهد که شاید این سمت می تواند کمکی ابزاری و سیاسی برایم باشد؟
البته پرسش های فنی متعددی در اذهان وجود دارد که بدلیل عدم اشراف حضرتعالی طرح آنها بی مورد است ضمناً در مورد گذشته کاراته استان می توانید از فدراسیون و یا مدیران قبلی استان اطلاعاتی بگیرید نه از دوستانی که به دلایلی از گذشته ابراز بی اطلاعی می کنند.