به گزارش پیام ما به نقل از اکوایران، سرانجام از طرح حریم تئاتر شهر که گفته می‌شود، سروناز امتیاز معمار آن را طراحی کرده است، رونمایی شد.

ماجرای ایجاد یک حصار دور این مجموعه به سال ۱۳۹۹ برمی‌گردد. زمانی که «قادر آشنا»، مدیرکل هنرهای نمایشی به خبرگزاری‌ها از «نبود مانع در روند حصارکشی تئاتر شهر» و همکاری شهرداری منطقه ۱۲، سازمان زیباسازی شهرداری تهران و میراث فرهنگی خبر داده بود: «‌محیط پیرامونی تئاتر شهر در این سال‌ها اصلاً در شرایط خوبی به‌سر نمی‌برد. بنابراین لازم است هرچه زودتر نسبت به رفع التهابات و اتفاقات دلخراش فضای بیرونی این مجموعه اقدامات لازم را انجام دهند.»

ایدهٔ حصارکشی که مسئولان همواره از آن با «ساماندهی مجموعه تئاتر شهر» یاد می‌کنند، هربار موافقان و مخالفانی داشته است. موافقان «حضور معتادان اطراف پارک دانشجو» و «آسیب به این مجموعه» را دلیل خود برای درخواست حصارکشی می‌دانستند. همان سال ۹۹ «رضا بابک»، بازیگر پیشکسوت تئاتر دربارهٔ وضعیت این مجموعه گلایه کرده بود: «اسم پارک مجاور تئاتر شهر، پارک دانشجوست، ولی عملاً به پارک معتادان و دیگر اقشار مسئله‌دار تبدیل شده و این هیچ برازندهٔ تئاتر شهر نیست که اطرافش چنین وضعیتی داشته باشد.» مخالفان اما همواره تئاتر شهر را فضایی برای همه می‌دانستند و مخالف ایجاد مانع بودند. تیرماه پارسال بود که «علیرضا نادعلی» در گفت‌وگو با ایسنا از مخالفت شهرداری با این پیشنهاد خبر داد: «شهرداری تهران با این پیشنهاد و ایده برای احداث چیزی شبیه به دیوار در اطراف محوطهٔ تئاتر شهر مخالفت کرده است. مدیریت شهری پایتخت به‌دنبال طرح‌هایی است که بتواند شرایط اطراف محوطهٔ تئاتر شهر را بهبود ببخشد و آسیب‌های اجتماعی این منطقه را از بین ببرد.»

آبان‌ماه امسال نیز معمار طرح حریم مجموعهٔ تئاتر شهر تأکید کرد که او نیز همچون جامعهٔ تئاتری با کشیدن دیوار به دور این مجموعه مخالف است. «سروناز امتیازی» با اشاره به ایجاد یک «حریم امن» به ایسنا گفته بود: «تلاش ما ایجاد حریم امن است تا هنرمندان تئاتر در فضایی امن‌تر و آزادتر به فعالیت بپردازند و قرار نیست مجموعه را از مردم جدا کنیم؛ چون مردم باید فرهنگ را ببینند. پس هیچ سانتی از کار پیدا نمی‌کنید که ما انقطاعی میان بنا و مردم ایجاد کرده باشیم. حریم و حائلی که داریم، دیوارهٔ شفاف مواجی است و قسمت‌هایی مانند مترو، هواکش‌ها یا ورودی‌ها، هر یک، مانند صحنهٔ تئاتر خواهند شد. یعنی حریم تئاتر شهر، خود، یک صحنهٔ تئاتر است که مردم از لا‌به‌لای آن حرکت می‌کنند. تیغه‌هایی که با آنها حریم را ایجاد کرده‌ایم، همچون نگاتیوهایی است که پشت هم حرکت می‌کند.»

تجزیهٔ قلب فرهنگی پایتخت