محیطبانی فقط یک شغل نیست، بلکه پیمانی است با طبیعت؛ پیمانی برای پاسداری از جنگل‌ها، مراتع، رودخانه‌ها، کوه‌ها و همه جاندارانی که در این سرزمین زندگی می‌کنند. محیطبانان پاسداران خاموش جنگل‌ها، مراتع و حیات‌وحش‌ هستند؛‌ کسانی که با وجود سختی‌های کارشان، عشق به زمین و جانوران، آنها را در این مسیر استوار نگه می‌دارد. برای محیطبان شدن، عشق به طبیعت باید در رگ‌های شما جاری باشد. بدون علاقه قلبی، سختی‌های مسیر طاقت‌فرسا خواهد شد. صبر و استقامت همراه همیشگی شماست. گاه ساعت‌ها در گرما یا سرما باید راه بروید موتورسواری و گشت‌زنی کنید بی‌آنکه کسی شما را ببیند. بدانید دانش و آگاهی چراغ راه شماست. شناخت حیات‌وحش، قوانین محیط‌زیست و مهارت‌های زیستی، بخشی جدایی‌ناپذیر از مسیر شماست. از همین روست که محیطبانان با تحصیلات آکادمیک هر روز خود را قوی‌تر می‌کنند. در کنار آن، دانش فضای مجازی و تولید محتوا برای در راستای فرهنگسازی و همراه کردن مردم در حفاظت و آشنایی با اهمیت مشارکت و ارزش تنوع‌زیستی ایران نیز لازم است.
در شغل محیطبانی شجاعت و مسئولیت‌پذیری؛ ضرورت دارد. گاهی باید از جان خود برای حفظ جان دیگر موجودات هزینه کنید. چه بسیار محیطبانان شجاعی که در راه حفاظت جان خود را از دست دادند و حتی جانباز و زخمی شدند.
محیطبان بودن یعنی انتخاب راهی پرچالش، اما پرارزش و‌ پرغرور؛ یعنی ایجاد آرامش را در زیستگاه‌ها که تنها صدای پرندگان شنیده می‌شود، خنکای نسیم کوهستان و لبخند یک حیوان رهاشده از دام… اگر آماده‌اید که نگهبان خاموش اما مؤثر این سرزمین باشید، محیطبانی انتخابی است که نه‌تنها زندگی شما، که آینده طبیعت ایران را دگرگون خواهد کرد.
محیطبانی شغلی فراتر از یک حرفه است. آنها کسانی هستند که با وجود سختی‌های کار، با عشق به زمین و جانوران در این مسیر استوار می‌مانند.
برای آنان که می‌خواهند محیطبان شوند، باید گفت این راه بیش از هر چیز نیازمند علاقه، صبر و روحیه ایثار است. دانش، مردم‌داری، زبان شیوا و قدرت جذب، قدرت جسمی و شجاعت، سلامت روان، ابزاری هستند که یک محیطبان را توانمند می‌‌کنند.
امروز بیش از هر زمان دیگر طبیعت ایران به محافظان واقعی نیاز دارد. محیطبانی انتخابی ساده نیست، اما انتخابی است که می‌تواند آینده‌ای سبز و امن برای سرزمین ما رقم بزند.