شهردار شیراز، ۲۷ مرداد ۱۴۰۳ در مصاحبه با رسانه‌ها، خبر از آغاز عملیات احداث بزرگ‌ترین پروژۀ تله‌کابین کشور در شیراز با اشغال ارتفاعات دراک را داد. اجرای تله‌کابین بدون داشتن ارزیابی محیط‌زیست و عدم حق مالکیت شهرداری در عرصۀ دراک، موجب شد تا ادارۀ کل منابع طبیعی و آبخیزداری در هفتۀ گذشته، از ادامۀ کار ماشین‌آلات سنگین راهسازی در ارتفاع ۲۹۰۰متری دراک، ممانعت به عمل آورد و پروندۀ تخریب و تخلف شهرداری را به دادگستری شیراز ارائه دهد.

کلان‌شهر شیراز، حق دارد از بانک ژنتیک گیاهی در جوار خود برخوردار باشد. با حفظ این عرصه‌ها، آیندگان نیز از ارزش گیاهان بومی‌ آن ناحیه برخوردار شده و با حراست از آن، گروه‌های مطالعاتی و دانشجویان نیز از اجرای برنامه‌های علمی ‌و بوم‌شناختی بهره می‌برند.

کوه‌ها، برج‌های آب شیرین جهان هستند که باید با تمامی‌ توان از آن‌ها محافظت شود،. کوه دراک، مهم‌ترین و گسترده‌ترین آبخوان چکاد با ارتفاع حدود ۳۲۰۰ متر، مجاور شیراز است و به‌همین‌دلیل، ۱۱ حلقه چاه در دامنۀ آن حفر شده که پرکیفیت‌ترین آب شرب بخشی از کلان‌شهر شیراز را تأمین می‌کند. این چکاد مرتفع در ضلع جنوب غربی کریدور ورودی هوای پاک شیراز قرار گرفته و وضعیت ژئومورفولوژی و همچنین رویشگاه‌هایش، نقش تعدیل شدت جریان هوای غالب به جلگۀ شیراز را ایفا می‌کنند.

ایجاد مستحدثات تله‌کابین، همچنین موجب انتقال شمار بیشتری از گردشگران که عمدتاً آموزش‌ندیده و غیرمسئول هستند، به بوم‌سازگان‌های مرتفع دراک می‌شود. تحمل چنین حضور انسانی‌ای، خارج از توان و تحمل رویشگاه، زیستگاه، خاک و منابع آب آن ناحیه است.

حضور گردشگر بیش از ظرفیت در ارتفاعات حیاتی کوهستان دراک با بهره‌برداری از تله‌کابین، بی‌اعتنایی به ارزش‌های طبیعی، فرهنگی و اجتماعی و حتی اقتصادی است. ایجاد جاده‌های دسترسی و احداث ایستگاه‌های میانی قبل از بهره‌برداری از تأسیسات تله‌کابین، لطمات جبران‌ناپذیری به بوم‌سازگان کوهستانی وارد می‌کند. به‌علاوه با ایجاد ایستگاه‌های متعدد، مراکز خدماتی، اماکن اقامتی و هتل‌ها، رستوران‌ها، مراکز تفریحی، شهربازی‌ها و… و با استخدام تیم‌های خدماتی آموزش‌ندیده و حضور انبوه گردشگران غیرمسئول، شرایط طبیعی ارتفاعات با بحران روبه‌رو می‌شود. از سوی دیگر، شرایط متعادل منظرهای طبیعی با سازه‌های انسان‌ساخت آلوده شده و حضور حافظان مناطق بکر طبیعی به‌ویژه علاقه‌مندان به ورزش کوهنوردی، تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد.

بر اساس منطق و استدلال اجرای طرح‌های خدماتی و عمرانی، اصولاً چنین طرح‌هایی بایستی مجوزهای ارزیابی محیط‌زیست و ارزیابی‌های جامع اجتماعی، سیاسی و اقتصادی داشته باشند، اما شوربختانه قبل از تهیۀ طرح‌های توجیحی و منطقی، در اغلب موارد مقام‌های دولتی و نمایندگان مجلس، بدون مطالعه و بررسی همه‌جانبه، با نگاه یک‌سویه و حمایت احساسی و سیاسی و بدون توجه به نظر کارشناسان، سرمایه‌گذاران شتاب‌ز‌ده را در مسیری قرار می‌دهند که نهایتاً به دلیل غیراصولی‌بودن طرح‌ها و مغایرت‌داشتن طرح‌ها با نیازهای اصلی جامعه، آنان با یأس و شکست مواجه می‌شوند؛ ازاین‌رو قبل از انجام هرگونه دست‌اندازی به ارزش‌های طبیعی و عملیات اجرایی، بایستی برای حفظ حرمت ارزش‌های حیاتی و صیانت از بوم‌سازگان‌های طبیعی، امانت‌داری از میراث نسل‌های آتی و رعایت اصول چارچوب منطقی به استانداردهای محیط‌زیست، اجتماعی و اقتصادی، توجه جدی کنند؛ درغیراین‌صورت اصرار بر موارد شعاری و دهان‌پرکن نظیر جلب سرمایه‌گذار، توسعۀ اقتصادی، ایجاد اشتغال و کارآفرینی بدون حصول دستاوردهای منطقی، صرفاً موجه جلوه‌دادن تصمیمات شتاب‌زده و غیرمعقولی است که برون‌داد آن تخریب منابع پایه و نابودی ارزش‌های طبیعی خواهد بود.

عدم توجه مسئولین شهرداری شیراز به پتانسیل‌های طبیعی شهر و تأکید آنان بر اجرای طرح مخرب تله‌کابین، باعث محروم‌شدن جامعۀ ورزش جوانان،  انجمن‌های کوهنوردی شیراز و جانب‌داران طبیعت استان فارس از حق برخورداری از مواهب طبیعی چکاد دراک می‌‌شود؛ ازاین‌رو به‌عنوان شهروندانی که نسبت به حفظ ارزش‌های گران‌سنگ کوهستان دراک مسئولیت اجتماعی داریم،‌ نمی‌توانیم در مقابل نابودی عرصه‌هایی که شاخص سلامت شهرستان شیراز و زیست‌مندانش است، سکوت کنیم.

در طول تاریخ، دلبستگی مردم شیراز به حفاظت از آب، خاک و سبزگستری، معرف هم‌آمیختگی آنان با ارزش‌های طبیعی بوده است، تا به آنجا که سیاحان داخلی و خارجی، در سفرنامه‌هایشان از برون‌داد علاقه‌مندی شیرازیان به طبیعت و ایجاد باغات چندهزارهکتاری قصردشت یاد می‌کنند و ادبا و عارفان، از شیراز با عنوان دیاری «جنت‌مکان» یاد کرده‌اند. شوربختانه به دلیل مدیریت ناهنجار شهری در پنج دهۀ گذشته، عرصۀ ۳۵۰۰هکتاری باغات قصردشت که از بسیاری جهات الگوی نظام شهروندی بود، بر اثر گسترش اماکن مسکونی، عمرانی، خدماتی و…، دچار مشکلات عدیده شده و مساحت باغات مفلوک باقی‌مانده، به کمتر از ۱۰۰۰ هکتار تنزل یافته است؛ در این شرایط، مدیریت لجام‌گسیختۀ چیدمان مبلمان شهر شیراز، همچنان بر ادامۀ رویۀ مدیریت یک‌سویۀ گذشته اصرار می‌ورزد و متأسفانه تخریب‌ها شدت بیشتری گرفته است.

از سوی دیگر به دلیل سهل‌انگاری سازمان‌های حفاظتی مانند منابع طبیعی و آبخیزداری، سازمان حفاظت محیط‌زیست و سازمان آب منطقه‌ای در امور محوله، شهرداری شیراز با شعار «صد هزار میلیارد تومان برای لبخند شهر»، راه را برای اجرای طرح‌های مخرب باز کرده است. در همین راستا در کنار تصمیمات شتاب‌زدۀ اخیر برای اجرای پروژۀ تله‌کابین، طرح‌های مخربی مانند ایجاد بزرگ‌ترین پارک آبی، ایجاد بزرگ‌ترین آکواریوم، احداث سد غیراصولی تنگ‌سرخ، عرصه‌های گستردۀ گردشگری در شمال غرب شیراز، احداث بیمارستان ۱۰۰۸ تختخوابی و همچنین حفر تونل غیرضروری ملل در حدفاصل بزرگراه شهید سلیمانی و کمربندی شیراز، مطرح شده است که علی‌رغم مخالفت کتبی استانداری فارس، با بی‌اعتنایی به کارشان ادامه می‌دهند. تمام این اقدامات در حالی صورت می‌گیرد که جذب گردشگر در بافت شهر شیراز، با انواع جاذبه‌های آن،‌ با چالش تجهیز ناوگان خط مترو مواجه و تکمیل خطوط مترو فراموش شده است. درحال‌حاضر در تنها خط تکمیل‌شدۀ مترو، مسافران بایستی ۱۵ دقیقه انتظار بکشند تا واگن حمل‌ونقل از راه برسد.

مسئولین شهرداری بدون اعتنا به رشد سرمایۀ ملی، سلامت و شادابی جامعه را از یاد برده‌اند و رفع نیازمندی‌های واقعی جامعه، در اولویت فعالیت آنان قرار ندارد و طبعاً تلاش نامعقول آنان، ناشی از عدم وجود طرح تفصیلی و توجیهی شهر شیراز است.

در خاتمه از شورای شهر و شهردار محترم شیراز درخواست می‌کنم، برای حفظ استوانه‌های پایداری شیراز با درایت بیشتر اهتمام ورزند و همچنین از مسئولان قضایی، ادارات کل منابع طبیعی و محیط‌زیست، سازمان آب منطقه‌ای فارس و مدیران شهری، با توجه جدی به گوشزد‌ها و اعتراض کنشگران محیط‌زیست، درخواست می‌کنم از اجرای طرح تله‌کابین دراک و سایر طرح‌هایی که موجب شدت بحران‌های موجود می‌شود، ممانعت کنند.