او اکنون وزیر یکی از مهم‌ترین وزارتخانه‌های کشور، هم از لحاظ تأثیرگذاری بر اقتصاد کشور و رفاه مردم و هم از نظر تأثیرگذاری بر کیفیت زندگی جامعۀ هدف بزرگ بهزیستی است. درحالی‌که استقبال جامعه از انتخاب میدری به‌عنوان وزیر رفاه بسیار مثبت بود، جامعۀ هدف بهزیستی و به‌ویژه نمایندگان آن‌ها در سازمانهای مردم‌نهاد نیز استقبال بسیار خوبی از آن کردند. 

باتوجه‌به نگاه متفاوت و ارزشمند این وزیر به افراد دارای معلولیت که در اولین دیدار ایشان از یکی از مراکز نگهداری معلولان بلافاصله پس از کسب رأی اعتماد از مجلس نمود پیدا کرد، امیدواری‌های زیادی را ایجاد کرد که این رویکرد عزتمندانۀ وزیر به معلولان، در نهایت زمینه‌ساز تحولی اساسی در وضعیت زندگی معلولان و خانواده‌های آن‌ها شود.

 پرواضح است که اولین و مهم‌ترین قدم برای اجرایی‌شدن رویکردها و برنامه‌های تحول‌آفرین وزارت رفاه در حوزۀ معلولان، انتخاب یک رئیس توانمند و عملگرا در تراز فکری وزیر و همسو با رویکردهای ایشان است. روال همیشگی در دولت‌های گذشته، این بوده است که انتخاب معاونان وزرا و رؤسای سازمان‌های متبوع در پشت درهای بسته و تحت‌‍تأثیر لابی‌گری آدم‌های ذی‌نفوذ اتفاق افتاده است و این موضوع در سازمان بهزیستی برخلاف ماهیت آن که یک سازمان کاملاً تخصصی است، با رویکرد غالب سیاسی منجر به انتخاب رؤسایی شده است که کمترین سابقه، تخصص و ارتباط کاری را با این سازمان داشته‌اند. همین مسئله باعث شده که این مدیران بیشتر از آنکه جایگاه خود را مدیون جامعۀ هدف که ولی‌نعمت اصلی سازمان بهزیستی هستند بدانند، مدیون افراد بانفوذ و لابی‌گران حرفه‌ای در راهروهای مجلس و دولت و وزارت رفاه ببینند و به همین دلیل هم ترجیح داده‌اند که برای حفظ جایگاه خود، همین باند اقلیت لابی‌گر را راضی نگه دارند و کمتر به رضایتمندی جامعۀ هدف اهمیتی داده‌اند. شاید بتوان گفت نگاه سطح‌پایین و ازبالابه‌پایین این مدیران به جامعۀ هدف، ریشه در همین فرآیند معیوب انتخاب و انتصاب رئیس سازمان دارد. 

دستاورد مهمی که جناب میدری در همین ابتدای کار می‌تواند به نام خود ثبت و ماندگار کند، این است که این قالب اشتباه را بشکند و طرحی نو دراندازد. ایشان باتوجه‌با دانش و سابقه‌ای که در وزارت رفاه داشته‌اند، باید به‌خوبی فهمیده باشند که صرفاً با یک جامعۀ هدف مطیع و خنثی روبه‌رو نیستند؛ این جامعه در مسیر روبه‌رشد مطالبه‌گری خود در این سال‌ها به اوج بلوغ و دانایی رسیده و جایگاه عزتمندانه‌ای پیدا کرده که بیش از گذشته برای خود احترام و ارزش قائل است و انتظار دارد که با او نیز با حداکثر احترام رفتار کنند. این جامعه خود را نه یک خدمت‌گیرندۀ صرف، بلکه یک شریک اجتماعی و اصلی‌ترین سهام‌دار سازمان بهزیستی می‌داند و به این بینش رسیده که در انتخاب کسی که در رأس سازمان بهزیستی قرار می‌گیرد، باید نقش ایفا کند. درحال‌حاضر زمینۀ مناسبی برای این مشارکت فراگیر و مؤثر وجود ندارد؛ بنابراین در این شرایط خطیر و مهم تصمیم‌گیری وزیر محترم کار، تعاون و رفاه اجتماعی برای ریاست سازمان بهزیستی، این مطالبۀ به‌حق از طرف عموم جامعۀ هدف بهزیستی وجود دارد که اولاً فرآیند گزینش و انتخاب رئیس سازمان بهزیستی کشور به صورت کاملاً شفاف و در یک اتاق شیشه‌ای صورت پذیرد و ثانیاً نمایندگان واقعی و نه گزینشی آن‌ها در فرآیند انتخاب، مشارکتی فعال و مؤثر داشته باشند. ثالثاً شاخص‌های اصلی رئیس آیندۀ سازمان شفاف شود به‌گونه‌ای که انتخاب نهایی وزیر محترم با همین شاخص‌ها قابل سنجش و راستی‌آزمایی باشد و مهم‌تر از همه اینکه، حق معرفی گزینۀ پیشنهادی جامعۀ هدف برای ریاست سازمان بهزیستی نیز شخصاً توسط وزیر به رسمیت شناخته شود و در دستور کار قرار گیرد. نکتۀ آخر اینکه، جناب وزیر توجه داشته باشند ملاک شناخت از جامعۀ هدف و سازمان بهزیستی، لزوماً این نیست که گزینۀ ریاست حتماً از بدنۀ سازمان باشد، بلکه مهم این است که سوابق علمی و کاری ایشان باید نشان‌دهندۀ شناخت دقیق و تجربۀ کافی در برخورد با مسائل مبتلا به بهزیستی باشد؛ خواه این گزینه از بدنۀ سازمان باشد، خواه خارج از آن!