این باور به قرن هفدهم برمی گردد؛ زمانی که این ماهی را «ریگو نو تسوکای» می‌نامیدند که به‌‍معنای «قاصدی از کاخ خدای دریا» است. در جریان زلزله و سونامی ۱۱ مارس سال ۲۰۱۱ «توهوکو سندا» ژاپن، این افسانه پس از اینکه ۲۰  پاروماهی در ماه‌های قبل از قوی‌ترین زمین‌لرزۀ ثبت‌شدۀ ژاپن – به بزرگای ۹.۰= – به ساحل ریختند، دوباره ظاهر شد. از آنجایی که پاروماهی‌ها در ژرفای اقیانوس زندگی می‌کنند، به‌عنوان تغذیه‌کنندۀ فیلتر، عمدتاً پلانکتون‌ها و سخت‌پوستانی را که چندصدمتر زیر سطح اقیانوس یافت می‌شوند، می‌خورند.  

مؤسسۀ اقیانوس‌شناسی «اسکریپس» گزارش می‌دهد که از سال ۱۹۰۱، تنها حدود ۲۰ ماهی پارو در امتداد خط ساحلی کالیفرنیا مشاهده شده است. این گونه به‌خاطر بدن بلند و باریک خود که می‌تواند به طول ۱۱ متر برسد، تقریباً به اندازۀ یک اتوبوس مدرسه است. جدیدترین مشاهدۀ ۱۰ اوت ۲۰۲۴ در کالیفرنیا، شامل نمونه‌ای به طول تقریبی ۳.۵ متر بود. 

تنها چند روز پس از مشاهدۀ پاروماهی در «لاهولا»، زمین‌لرزۀ ۱۲ اوت (۲۲ مرداد) به بزرگای ۴.۴، جنوب کالیفرنیا در حدود ۳.۵ کیلومتری جنوب پاسادنا را در نزدیکی لس‌آنجلس لرزاند. اینکه آیا این رویدادها به هم مرتبط هستند یا نه، سؤال‌برانگیز است. در اوت ۲۰۲۴ (مرداد ۱۴۰۳)، کالیفرنیای جنوبی افزایش قابل‌توجهی را در فعالیت لرزه‌ای تجربه کرد؛ به‌نحوی که ۲۰۲۴ به‌عنوان فعال‌ترین سال لرزه‌ای از سال ۱۹۸۸ بوده است. این افزایش زمین‌لرزه‌ها نگرانی‌هایی را در میان ساکنان و دانشمندان ایجاد کرده است؛ به‌ویژه پس از زلزلۀ ۱۲ اوت که لس‌آنجلس را لرزاند. تا اواسط اوت ۲۰۲۴، کالیفرنیای جنوبی ۱۳ زمین‌لرزه به بزرگای ۴.۰  یا بیشتر ثبت کرده که به‌طور قابل‌توجهی بالاتر از میانگین سالانۀ معمولی ۱۰ تا ۱۲ لرزش با این بزرگی است. فراوانی و شدت این زمین‌لرزه‌ها، حاکی از یک فرآیند لرزه‎‌ای مداوم در امتداد گسل‌های مختلف در منطقه است.

 فعالیت زمین‌لرزه‌های اخیر، عمدتاً با سامانۀ گسل‌راندگی پوئنته هیلز در ناحیۀ لس‌آنجلس مرتبط است که از تپه‌های پوئنته در بالای ویتیر تا پاسادنا و مرکز شهر لس‌آنجلس امتداد دارد. از دید پژوهشگران مؤسسۀ فناوری کالیفرنیا (کلتک)، این سامانۀ گسلی به دلیل قرارگرفتن در زیر مناطق پرجمعیت و سازه‌های قدیمی‌تر، خطر قابل‌توجهی برای ایجاد خسارت شدید دارد.  زلزله‌هایی که در امتداد گسل پوئنته هیلز رخ می‌دهند، می‌توانند پنج تا ده برابر مخرب‌تر از زمین‌لرزه‌هایی باشند که در امتداد گسل معروف‌تر سن آندریاس هستند؛ این ادعا بر اساس داده‌های تاریخی است. ازجمله زلزلۀ مخرب ۱۹۸۷  که منجر به هشت کشته و خسارات مالی گسترده شد.

 علی‌رغم افزایش فعالیت در ماه اوت ۲۰۲۴، زمین‌لرزه‌های بزرگ در امتداد گسل پوئنته هیلز – که با فاصلۀ زمانی هزاران‌ساله، همچنان احتمال رخداد دارند – الزاماً زلزله‌ای قریب‌الوقوع و بزرگ برای کوتاه‌مدت، پیش‌بینی نمی‌کنند. روند کنونی نشان می‌دهد که درحالی‌‍که لرزش‌های کوچک‌تر در حال افزایش است، احتمال بالاتر برای رخداد زمین‌لرزۀ بزرگ را باید پایش و تمامی تغییرات محیطی در این منطقه را باید ثبت و تحلیل کرد.