طبق  گزارش هیئت بین‌دولتی تغییرات آب و هوا (IPCC) ، دمای جهانی بین سال‌های 2011 تا 2020 در حد 1.1 درجه سانتی‌گراد بیشتر از دوره 1850 تا 1900 بوده است. این سازمان می‌گوید فعالیت‌های انسانی، عمدتاً از طریق انتشار گازهای گلخانه‌ای، به‌طور واضح باعث گرم شدن زمین شده‌اند. IPCC می‌گوید تغییر اقلیم در حال حاضر بر بسیاری از مناطق جهان اثر می‌گذارد. این سازمان می‌افزاید خسارات ناشی از تغییر اقلیم با هر افزایش گرمایش جهانی افزایش می‌یابد. در این نوشتار پیامدهای تغییر اقلیم را مرور کرده‌ایم.

شواهد فزاینده‌ای وجود دارد که نشان می‌دهد افزایش مداوم دمای کره زمین بر تعداد، فراوانی و مدت زمان مخاطرات طبیعی اثر‌ می‌گذارد. البته اندازه‌گیری اثر ‌دقیق تغییرات آب و هوا بر رویدادهای شدید اقلیمی خاص، دشوار است. جدا کردن ‌تغییرات طبیعی در آب و هوای شدید از آثار تغییر اقلیم دشوار است. در حالی که برخی از آثار تغییر اقلیم از قبل آشکار هستند –مانند عقب‌نشینی یخچال‌های طبیعی و بالا آمدن سطح دریا از ذوب یخ‌های زمین – تفسیر اثر آن بر آب و هوای امروز دشوار است. در خشکی، افزایش دمای سطح به احتمال و شدت خشکسالی و آتش سوزی در مناطق گرم و خشک مرتبط است. اقیانوس‌ها نیز در حال گرم شدن هستند. در سال 2022، دمای سطح اقیانوس‌ها 0.69 درجه سانتی‌گراد بالاتر از میانگین سال‌های 1901-2000 بود. افزایش دما و گرمتر شدن دریاها به معنای تبخیر بیشتر بخار آب در جو است که سوخت توفان‌ها و باران‌های سیل آسا را ​​فراهم می‌کند. اگر فضایی دم کرده – پر از رطوبت – ایجاد می‌کنیم، هر توفانی که توسعه می‌یابد، پتانسیل بیشتری برای تبدیل شدن به توفان شدید دار‌د. توفان‌های بارانی به نوبه خود می‌توانند باعث سیل‌های شدید شوند، همچنین سطح آب دریاها که می‌تواند تا سال 2100 بین 0.6 تا 1.1 متر افزایش یابد‌‌. بدین ترتیب اکنون توفان‌ها‌ آب بسیار بیشتری را روی زمین می‌ریزند زیرا در حالی که روی اقیانوس بوده‌اند، آب بیشتری به دلیل گرم شدن زمین جمع‌آوری کرده‌اند.

پیوند بین کاربری زمین و اقلیم پیچیده است. اولاً، پوشش زمین بر غلظت جهانی گازهای گلخانه‌ای اثر می‌گذارد. دوم، در حالی که تغییر کاربری زمین یک محرک مهم برای تغییر اقلیم است، تغییر اقلیم می‌تواند منجر به تغییر در کاربری و پوشش زمین شود

تغییر اقلیم بر رفتار جریان جو اثر می‌گذارد، که اثر ‌آن بر بومی‌سازی سامانه‌های آب‌وهوایی برای هفته‌ها در یک زمان، باعث بارش طولانی‌مدت، خشکسالی، یخبندان یا گرما می‌شود. با گذشت زمان، تغییرات آب و هوا باعث تشدید رویدادهای اقلیمی شدید خواهد شد. طوفان‌های استوایی احتمالاً اثر‌‌گذارتر خواهند بود، با سرعت باد بیشتر، تغییر مسیرهای معمولی و تبدیل شدن به توفان‌های استوایی اضافی یا رویدادهای سیلاب شدید‌تر مشاهده می‌شود‌.
در سال 2022 لانینا برای سومین سال متوالی بازگشت. این اولین بار در این قرن بود که لانینا برای سه سال متوالی بازگشت. لانینا زمانی اتفاق می‌افتد که بادهای شدید آب گرم را در سطح اقیانوس آرام در نزدیکی سواحل آمریکای جنوبی در سراسر خط استوا به سمت اندونزی، سایر بخش‌های آسیا و استرالیا می‌وزانند. این پدیده باعث می‌شود که آب خنک‌تری به سطح اقیانوس آرام برود که اثرات موجی گسترده‌ای بر آب و هوا دارد. برخی از مردم آب و هوای خشکتری را مشاهده خواهند کرد. سایرین با سیل‌های بیشتری مواجه خواهند شد. جنوب‌غربی آمریکا با ابرهای بارانی که به دریا رانده شده‌اند، خشکتر از حد معمول شد. استرالیا، اندونزی و سایر بخش‌های آسیا نیز بارندگی شدیدی را تجربه ‌کردند و در امتداد ساحل خلیج فارس افزایش تعداد توفان‌ها و مونسون در تابستان 2022 (1401) مشاهده شد. تشدید خشکسالی در شاخ آفریقا و بخش جنوبی آمریکای جنوبی نیز به لانینا نسبت داده شد. اثر سرمایش به‌طور موقت افزایش دمای جهانی را کاهش داد اما روند گرمایش طولانی‌مدت را متوقف یا معکوس نکرد. «لانینیا» برعکس «ال‌ نینو» است که در آن بادهای تجاری بر روی اقیانوس آرام ضعیف شده و آب سواحل غربی قاره آمریکا گرم می‌شود.
برخی از رویدادهای هواشناسی، مانند توفان احتمالاً در حال افزایش هستند که آن را ‌به دلیل تغییر اقلیم می‌دانند. تعیین زمان شروع خشکسالی و پایان خشکسالی بسیار دشوار است. اما خشکسالی‌ها نیز در حال افزایش بوده‌اند، اما لزوماً به طور کامل ناشی از تغییر اقلیم نیست. بسیاری از خشکسالی‌ها با الگوهای کاربری زمین، مقررات استفاده از زمین، جنگل‌زدایی و… مرتبط هستند. برای افزایش زمین‌لرزه‌ها یا فوران‌های آتشفشانی، و زمین لغزش‌ها هیچ مدرکی دال بر افزایش آنها نمی‌بینیم. این پدیده‌ها ممکن است در حال افزایش نباشند، اما اتفاقی که می‌افتد این است که تراکم جمعیت در مناطقی که به شدت لرزه‌خیز هستند افزایش می‌یابد. با افزایش معرضیت بر اثر تغییر اقلیم، معرضیت افزایش می‌یابد و بنابراین ریسک افزایش یافته است.
با افزایش دمای سطح زمین، احتمال خشکسالی‌های بیشتر و افزایش شدت توفان‌ها وجود خواهد داشت. همانطور که بخار آب بیشتری به جو تبخیر می‌شود، تبدیل به سوختی برای توسعه توفان‌های قوی‌تر می‌شود. گرمای بیشتر در جو و دمای گرمتر سطح اقیانوس می‌تواند منجر به افزایش سرعت باد در توفان‌های استوایی شود. بالا آمدن سطح دریا مکان‌های بالاتری در معرض قرار می‌دهد که معمولاً تحت اثر نیروی دریا و نیروهای فرسایشی امواج و جریان‌ها نیستند.
تنوع آب و هوا (چرخه‌های خشک به چرخه مرطوب) و تغییر کاربری زمین نقش مهمی در تغییر در فراوانی و شدت مخاطرات طبیعی ایفا می کند. اثرات بلندمدت تغییر اقلیم شامل کاهش یخ دریاها و‌ افزایش ذوب‌شدن یخ‌های دائمی، افزایش امواج گرما و بارش‌های شدید و کاهش منابع آب در مناطق نیمه خشک خواهد بود.
پیوند بین کاربری زمین و اقلیم پیچیده است. اولاً، پوشش زمین – همانطور که توسط شیوه‌های استفاده از زمین شکل می‌گیرد – بر غلظت جهانی گازهای گلخانه‌ای اثر می‌گذارد. دوم، در حالی که تغییر کاربری زمین یک محرک مهم برای تغییر اقلیم است، تغییر اقلیم می‌تواند منجر به تغییر در کاربری و پوشش زمین شود. به عنوان مثال، کشاورزان ممکن است از محصولات مرسوم خود به تولید محصولاتی بروند که دارای سود اقتصادی بالاتری باشند.
به دلیل وجود گازهای گلخانه‌ای که گرمای بیشتری را در جو به دام می‌اندازند، دما در سراسر جهان در حال افزایش است.‌ خشکسالی‌ها در سراسر جهان طولانی‌تر و شدیدتر می‌شوند. توفان‌های استوایی به دلیل گرمتر شدن دمای آب اقیانوس‌ها شدیدتر می‌شوند. با افزایش دما برف در رشته کوه‌ها و مناطق قطبی و برف سریعتر آب می‌شود. به طور کلی، یخچال‌های طبیعی با سرعت بیشتری در حال ذوب شدن هستند. گرمایش جهانی فقط یکی از جنبه‌های تغییر اقلیم است. «گرمایش جهانی» به افزایش دمای کره زمین به دلیل افزایش غلظت گازهای گلخانه‌ای در جو اشاره دارد. «تغییر اقلیم » به تغییرات فزاینده در معیارهای اقلیمی در یک دوره زمانی طولانی – از جمله بارش، دما و …- اشاره دارد.
بسیاری از عوامل «طبیعی» و «انسان‌زا» (ناشی از فعالیت انسان) وجود دارند که به تغییر اقلیم کمک می‌کنند. تغییر اقلیم همیشه روی زمین اتفاق افتاده است و به وضوح در شواهد‌ زمین‌شناختی مشاهده می‌شود. این سرعت و اندازه تغییر اقلیم است که در حال حاضر ‌ باعث نگرانی بزرگ در سراسر جهان شده است.