|پیام‌ما| نخستین نشست هم‌اندیشی فعالان حوزه‌ کارآفرینی اجتماعی و کمیسیون کارآفرینی اجتماعی سازمان ملی کارآفرینی روز شنبه، 8 بهمن 1401، در اتاق بازرگانی ایران برگزار شد. هم‌افزایی بین فعالان و تأثیرگذاران این حوزه در هر سطحی اعم از حاکمیتی، سازمان‌های مردم‌نهاد، کسب‌ و کارهای اجتماعی با هدف شناسایی چالش‌ها و فرصت‌های عرصه‌ی کارآفرینی اجتماعی در کشورمان از اهداف برگزاری این نشست بود.
آمال موسوی، عضو کمیسیون کارآفرینی اجتماعی در این نشست گفت: «کارآفرینی اجتماعی ترکیبی از تجارت و مسائل اجتماعی است. کارآفرینان اجتماعی تنها به دنبال سود نیستند. موفقیت برای آنها به این معناست که چگونه کسب و کارشان بر جهان تاثیر می‌گذارد و آن را بهبود می‌بخشد.»
او ادامه داد: «نخستین کاری که کارآفرین‌های اجتماعی انجام می‌دهند، تشخیص یک موازنه ناعادلانه است. مثلا حاشیه‌نشینی ظاهرا یک موازنه است، آنهایی که درآمد کمتری دارند، در حاشیه شهر زندگی می‌کنند. اما حاشیه‌نشینی در حقیقت معضلاتی به وجود می‌آورد که از جنس طرد شدن، فقر، عدم دسترسی به امکانات و‌… است. حاشیه‌نشین‌ها توانایی بر هم زدن این به اصطلاح موازنه را ندارند. دومین کاری که کارآفرین‌های اجتماعی انجام می‌دهند، دیدن فرصت‌ها در همین موازنه نابرابر است. این فرصتی است که به آنها نشان می‌دهد می‌توانند یک ارزش اجتماعی را با استفاده از خلاقیت، شجاعت و شهامت به حاشیه‌نشین‌ها عرضه کنند. آخرین کاری که کارآفرین اجتماعی انجام می‌دهد ایجاد یک موازنه جدید است. در این مثال ساختن استارت‌آپی که بتواند با حاشیه‌نشینی و معضلات آن مقابله کند، همان موازنه جدید است. هدف نهایی این کسب و کار که می‌تواند پاسخ به پرسش کارآفرینی اجتماعی چیست باشد، تضمین یک آینده بهتر برای حاشیه‌نشین‌ها و کلیت جامعه است.»

عضو کمیسیون کارآفرینی اجتماعی: کارآفرینی اجتماعی ترکیبی از تجارت و مسائل اجتماعی است. کارآفرینان اجتماعی تنها به دنبال سود نیستند. موفقیت برای آنها به این معناست که چگونه کسب و کارشان بر جهان تاثیر می‌گذارد و آن را بهبود می‌بخشد

در ادامه این نشست با تسهیلگری سعید زاهدی یکی از اعضای کمیسیون کارآفرینی اجتماعی و مشارکت حاضران، تهدیدها، فرصت‌ها، نقاط ضعف و قوت زیست‌بوم کارآفرینی اجتماعی در کشور شناسایی و پیرامون آن صحبت شد.
در بخش بعدی محمدامین صمیمی، عضو کمیسیون کارآفرینی اجتماعی سازمان ملی کارآفرینی ایران به بیان ضرورت و کارایی نوآوری اجتماعی و کارآفرینی اجتماعی در حل مسائل و چالش‌های اجتماعی پرداخت. او با انتقاد از وضعیت پژوهشی در حوزه مسائل اجتماعی گفت: «عامل محیطی که کارشناسان بسیار از آن نگران بودند، همین وضعیت فعلی است. اینکه با به وجود آمدن مشکلات اقتصادی، شرایط کار در حوزه‌ کارآفرینی اجتماعی برای کارآفرینان اجتماعی دشوارتر از قبل شود و این به دلیل عدم حضور مقتدرانه در بخش اقتصادی و تجاری است.»
محمدرضا راوند، دبیرکل سازمان ملی کارآفرینی نیز در این نشست با معرفی سازمان ملی کارآفرینی و تشریح فعالیت‌های آن به همراهی این سازمان به منظور توسعه‌ کارآفرینی اجتماعی در کشور تاکید کرد. او با اشاره به عمق و گستردگی نابرابری‌ها و ناعدالتی‌ها در توزیع فرصت‌ها و منابع به عنوان یک ابر چالش اجتماعی گفت: «با رویه‌ موجود در نظام حکمرانی و دولت، نقش کارآفرینی اجتماعی باید بیشتر از قبل مورد توجه قرار گیرد و سازمان ملی کارآفرینی ایران در این راستا آمادگی دارد تا با محوریت کمیسیون کارآفرینی اجتماعی و تعامل مستمر با نهادهای سیاست‌گذار و اجرایی کشور نسبت به ایجاد و توسعه‌ زیرساخت‌های سیاسی و اجرایی در حوزه کارآفرینی اجتماعی نقش‌آفرینی کند.»
امیر عسگری؛ عضو دیگر کمیسیون کارآفرینی اجتماعی با اشاره به مشکلات این حوزه گفت: «یکی از چالش‌هایی که حوزه‌ی کارآفرینی اجتماعی با آن مواجه است، این است که وزارت کشور ماهیت این فعالیت‌ها را در بدو تاسیس جزو سازمان مردم نهاد (NGO) قرار می‌دهد. اما کارآفرینی اجتماعی یک فعالیت اقتصادی مؤثر است.»
در شرایط کنونی ضرورت حضور کسب ‌و کارهای اجتماعی بیش از هر زمان دیگری حس می‌شود. کارآفرینی اجتماعی شامل انجام فعالیت‌های اقتصادی با رویکرد حل چالش‌های اجتماعی است و دیگر حداکثرسازی سود گزینه‌ اصلی فعالیت‌های اقتصادی نبوده و حل چالش‌های اجتماعی در کانون تمرکز قرار می‌گیرد.
بر اساس آنچه متخصصان این حوزه تلاش می‌کنند تعریف کنند، کارآفرینی اجتماعی تعریف واحدی ندارد و می‌تواند مجموعه‌ای از فعالیت‌‌های استارت‌آپی با نگرش به توسعه اجتماعی را در برگیرد. بر این اساس گویی به توسعه کارآفرینی اجتماعی به عنوان ماموریتی اجتماعی و انسان‌دوستانه و یکی از راهکارهای حل برخی مسائل و آسیب‌های اجتماعی توجه می‌شود. کارآفرینی تاثیری مثبت و مستقیم در بسیاری از فعالیت‌های مختلف کشورها داشته است؛ از یک سو، سبب توسعه اقتصادی و ایجاد فرصت‌های شغلی می‌شود و از سوی دیگر می‌تواند سبب بهبود وضعیت اجتماعی و فرهنگی جامعه شود.