یک بار دیگر پس از انتشار خبر قطع درختان باغستان سنتی قزوین، شورای شهر خود را از این مسئولیت بری دانسته و بار مسئولیت آن را به گردن افراد سودجو انداخت. شنیده‌ها حاکی از آن است شهردار قزوین از باغدار منتشرکننده این خبر، شکایت کرده است. اما مسئله‌ این است که کدام ارگان دولتی، چنین مجوزی برای قطع درختان صادر کرده است؟ چرا درختان مثمر پسته را هدف قرار داده‌اند؟ چوب درخت پسته برای قاچاقچیان و افراد دیگر استفاده‌‌ خاصی ندارد، پس چرا آن‌ها را قطع کرده‌اند؟ چرا درختان مجاور پل امام رضا را شبانه به زیر یوغ اره کشاندند؟ چه کسانی و چرا دقیقاً به همان نقطه‌ای که پیش از آن 200 اصله درخت دیگر قطع شده بود، مراجعه کردند و این عمل قبیح را تکرار کردند؟ شهرداری قزوین به جای پیگیری این موارد اما چه کرد؟ از ناشر خبر در حرکتی قهری، شکایت کرد. این عمل اگر طبق شنیده‌ها با مجوز انجام شده، یا مجوز باید از سوی شورای عالی معماری و شهرسازی اعطا شده باشد که مصوبه ممنوعیت فعالیت عمرانی در باغستان در سال 98 از سوی این شورا صادر شده و پس بعید است که چنین مجوزی به چنین حرکتی داده باشد. یا اینکه از وزارتخانه میراث فرهنگی و صنایع گردشگری، چنین مجوزی صادر شود چون باغستان به ثبت ملی رسیده است. بالاخره یک مقام بالادستی، احتمالا چنین دستور غیرقانونی داده است و باید مشخص شود که کدام ارگان دولتی مجوز این عمل را صادر کرده است. در مقابل شهرداری و ارگان‌های دولتی، آنچه سال‌ها انجمن‌ها و سازمان‌های مردم نهادی مثل انجمن توسعه حیات شهری تلاش کرده‌اند که مردم قزوین را با ارزش‌های باغستان آشنا کنند و آشتی دهند. این انجمن که در تمام جلسات با شورای شهر و میراث فرهنگی شرکت می‌کند تا صدای باغستان باشد ولی متاسفانه عمدتاً با بی‌توجهی مسئولان رو‌به‌رو می‌شوند. سازمان میراث فرهنگی که گویی به کل باغستان را فراموش کرده و با وجود زخم بازی که بر تن این باغ‌ها هر روز عمیق‌تر می‌شود، پاسخگوی هیچ کسی نیستند. جالب اینکه تنها فعالیتی که این سازمان می‌کند، به روز نگهداشتن صفحات مجازی‌اش درباره مرمت آثار تاریخی است. بدون کوچک‌ترین اشاره‌ای به آنچه بر باغستان در روزهای اخیر گذشته و دریغ از یک بار پاسخگویی به فعالان محیط‌زیست. البته از آنجایی که سازمان میراث فرهنگی اساساً تعاملی با انجمن‌ها ندارد و تنها متکی به درون سازمان خود است، نمی‌توان هیچ اطلاع بیشتری به جز همین عدم موضع‌گیری‌ها به دست آورد. از طرفی همین ماه گذشته عزت‌الله ضرغامی، وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، در ورودش به قزوین بدون این‌که در مسئله تضاد منافع طرفین، عمیق شود، کشمکش‌ها و تصمیم‌گیری‌ها بر سر باغستان را به متولیان شهری واگذار کرد.
به علاوه میراث فرهنگی شاید بودجه و توان اندکی که در مقابل شهرداری‌ دارد را بهانه ناتوانی در صیانت از باغستان کند. اینجا باید گفت که سازمان می‌تواند حداقل در مواردی که نباید اقدامی را عملی کند، بیشتر دقت کند تا باعث نارضایتی باغداران نشود. مثلا به ساختن سد لاستیکی در بالادست رودخانه ارنجک مجوز ندهند یا باغستان را به عنوان زمین خالی معرفی نکند و مجوز ساخت و ساز ندهند و حریم باغستان را مشخص کنند. همچنین معضل جدی دیگر باغستان، بحث حقابه است که به دلایل مختلف در معرض خطر قرار دارد. باغستان از رودخانه‌های دِزَج و اَرِنجک سیراب می‌شود. در حاضر در بالادست این رودخانه‌ها در باراجین، در بستر رودخانه ساخت و ساز می‌کنند. به علاوه پروژه‌هایی مثل تامین آب استخرهای بوستان فدک، آب این دو رودخانه –به‌خصوص ارنجک-‌ رو به نابودی است. این مسئله هم حیات باغستان و هم معیشت باغداران را تهدید می‌کند. بدین ترتیب اگر میراث فرهنگی قصد دارد در نقطه‌ای از باغستان حفاظت کند، شاید بهتر باشد از مسئله حقابه باغداران گره‌گشایی کند. در نهایت می‌رسیم به سازمان باغستان‌های سنتی قزوین هم که زیر نظر شهرداری این شهر تشکیل شد، بنا بود در حمایت و حل اختلافات وارد شود. ولی امروز می‌بینیم که با وجود همه مشکلات باغستان، این سازمان نه تنها منفعلانه عمل کرده بلکه بسیاری از موارد به اختلافات نیز دامن زده است. این‌‌ها مسائلی است که در خصوص حفاظت از باغستان نباید مغفول بماند.