تالاب بین‌المللی شادگان، بزرگ‌ترین تالاب ثبت شده کشور در کنوانسیون رامسر است که به عنوان یک کانون محیط زیستی با تنوع منحصر بفرد، امروزه حالی بس اسفناک دارد‌. سیاست‌های توسعه‌ای و مصرف آب در این منطقه چنان بلایی بر سر این تالاب آورده که گریه حداقل کاری است که یک دردمند و متخصص مسئول می‌تواند انجام دهد‌. چند تکه شدن بدنه تالاب توسط جاده‌ها‌، ورودی پساب‌ها‌، تاسیسات و کارخانه‌ها‌، فاضلاب‌های شهری و روستایی‌، توسعه کشاورزی و ایجاد شبکه‌های آبیاری‌، صنایع نیشکری و نهایتا لوله‌های نفتی و چاه‌های آن‌، همگی این منطقه را به مرز نابودی رسانده‌اند. متخصصان در خصوص شرایط طبیعی تالاب آن را به سه بخش دارای آب شیرین‌، آب لب شور و بخشی آب شور تقسیم کرده‌اند.

این تالاب کوچگاه زمستانی 150 گونه پرنده است که 20 گونه آن بومی هستند. همچنین نقش مهمی در زندگی و امرار معاش مردم داشته که امروزه نبض آن به کندی می‌زند‌. بر اساس قانون میزان حقابه تالاب‌ها توسط سازمان محیط زیست کشور تعیین و به دستگاه‌های متولی اعلام می‌شود‌. سایر دستگاه‌ها موظف هستند شرایط را برای تامین این حقابه و سایر الزامات قانونی مهیا سازند. در حال حاضر حجم آبی بین 1.2 تا 1.4 میلیارد مترمکعب آب سهم تالاب شادگان در شرایط مختلف اقلیمی تعریف گشته است که به نظر می‌رسد با ساختار کنونی همخوان نیست‌. رودخانه و سد مارون که عمده تامین کننده حقابه تالاب شادگان محسوب می‌شود در شرایط نرمال آوردی بین 1،3 تا 1،5 میلیارد مترمکعب دارد که اگر سهم کشاورزی و سایر مصارف را از آن کسر کنیم عملا آبی به تالاب منطقه نمی‌رسد چرا که منابع و مصارف در حوضه یکسان است‌. هرچند بخشی از حقابه تالاب از زهاب‌ها و بازچرخانی آب تامین می‌شود لیکن بسیار مشخص است که منابع مکفی برای تامین آن وجود ندارد . این در حالی است که طی یک دهه گذشته میزان آب ورودی به رودخانه به سبب خشکسالی کاهش معناداری داشته است‌. شاید حال بتوان گفت چرا هرگونه افزایش توسعه و یا ساخت سد در بالادست منطقه می‌تواند آخرین ضربه به پیکر نیمه جان تالاب را وارد کند. اینکه میزان تعیین شده درست یا خیر سوالی است که سازمان محیط زیست پاسخ می‌دهد اما هر کارشناس و ساکن در منطقه‌ای می‌داند شرایط فعلی همخوان با این ارقام نیست. هرگاه قطعات پازل شرایط حاضر تالاب شادگان در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند به نظر می‌رسد مشکل آن قابل حل نبوده و ما از مرز بدون بازگشت گذشته‌ایم. وقوع سیلاب سال 98 را باید نعمت و معجزه خداوند دانست که توانست این تالاب را تا حدی زنده نگه‌دارد‌. لیکن شانس وقوع چنین سیلاب‌هایی همیشه همراه نخواهد بود. برای یافتن راه حل نجات تالاب به نظر می‌رسد باید مسیرهای دیگری جز منابع آبی یافت. انتقال درون حوضه‌ای‌، کاهش آلاینده‌های شهری و روستایی، بازنگری در مجوزهای فعلی برای احداث برخی صنایع و ایفا مسئولیت‌های اجتماعی مرتبط توسط سازمان‌ها حداقل کاری است که تا حدودی می‌تواند توازن را به این تالاب بازگرداند و از مرگ حتمی آن جلوگیری کند‌. مقاومت در برابر این راه‌های نجات چیزی جز نابودی تالاب به همراه نخواهد داشت و هر سازمان و وزارتخانه‌ای در آن شریک باشد، خیانت بزرگی است که در حق استان و محیط زیست آن مرتکب شده است. به‌قول یکی از استادان کار به جایی رسیده است که ورود زهاب‌های شور نعمتی برای تالاب محسوب می‌شود‌. معمولا خود کرده را تدبیر نیست. در تالاب شادگان این مثال بیش از هر منطقه‌ای معنا دارد.