دست‌هایشان تنها سلاح آن‌ها برای جمع آوری زباله است. آن‌ها را در زباله‌ها فرو می‌کنند و مرتبشان می‌کنند. کیسه‌های پلاستیکی ممکن است دوباره به کار بیاید. کیسه‌هایی که سال‌ها در طبیعت می‌مانند و تجزیه نمی‌شوند. وسایل پزشکی هم به کار می‌آیند، مواد غذایی کود می‌شوند و هرچه که بماند دفن می‌شود. کارگران در هند و آفریقا تعدادشان کم نیست. کارگرانی که در ادبیات اشتغال، غیر‌رسمی خوانده می‌شوند و حالا در کارزار رسمی واکسیناسیون کرونا، سهمشان هیچ است. خارج از دهلی‌نو پایتخت کشور هند، کارگران پسماند با صبر و حوصله در انتظار کامیون زباله نشسته‌اند، کامیونی که زباله‌های شهر را جمع کرده و حالا قرار است آن‌ها را در قله‌ای دفن کنند. بعضی از کارگران سلاح دیگری روی دست‌هایشان کشیده‌اند. کیسه‌های پلاستیک. دست‌ها درون زباله‌ها می‌رود و تفکیک آغاز می‌شود.
به گوه آمار رسمی سایت Associated press روزانه بیش از ۲۳۰۰ تن زباله در محل دفن زباله که منطقه‌ای بزرگتر از ۵۰ زمین فوتبال است، ریخته می‌شود و توده‌ای پر ارتفاع بلندتر از ساختمان ۱۷ طبقه ساخته می‌شود.
هر روز هزاران نفر از کارگران غیر‌رسمی موظفند که از دامنه‌های این قله زباله ساخته بالا بروند و زباله‌هایی که قابلیت استفاده مجدد دارند را نجات دهند. آمار رسمی می‌گوید که کوهپیمایان زباله‌ها در سراسر جهان حدود ۲۰ میلیون نفرند. آن‌ها در کنار تمام کارگران بهداشتی در پاکیزه نگهداشتن شهرها نقش اصلی ایفا می‌کنند. کار بدون مرخصی دارند اما برخلاف سایر کارکنان رسمی شهرداری‌ها حالا مشمول و واجد دریافت واکسن کرونا نیستند.
اگر کارگران واکسینه نشوند، شهرها آسیب می‌بینند
چیترا موکرجی، یک گروه تحقیقات غیردولتی محیط زیستی در هندوستان دارد او می‌گوید که این کارگران اگر در هند واکسینه نشوند احتمالا آسیب زیادی برای شهرها به بار می‌آورند و شهرها آسیب فراوان خواهند دید.
او می‌گوید که تعداد کمی از این کارگران حتی تجهیزاتی مانند آب برای شستن دست‌هایشان دارد و سایر تجهیزات بهداشتی برای جلوگیری از شیوع ویروس کرونا در شهرها در دسترس آن‌ها نیست. او همچنین می‌گوید که همه گیری‌ها خطراتی که این کارگران غیررسمی با آن‌ها روبه‌رو هستند را افزایش داده است.
مانووارا بگون، ۴۶ ساله است و در یک کلبه مقوایی در پشت یک هتل ۵ ستاره در قلب دهلی نو زندگی می‌کند و نابرابری در زندگی اجتماعیش را احساس می‌کند. او در کلبه خود زباله‌های خانواده‌های دهلی نو را تفکیک می‌کند. آمارها تخمین می‌زنند که امثال بگون سالانه بیش از ۵۰ میلیون دلار در هزینه‌های دولت محلی صرفه‌جویی می‌کنند و با انتقال مواد زائد از محل دفن زباله‌ها، بیش از ۹۰۰ هزار تن کربن دی‌اکسید را از بین می‌ببرند.
بگون می‌گوید به این دلیل که دولت او را در رده کارگران ضروری طبقه‌بندی نمی‌کند به همین خاطر هم واجد شرایط واکسیناسیون نیست. او اما ساکت ننشسته است و یک درخواست کتبی نوشته و به صورت آنلاین آن را منتشر کرده است، درخواستی که در آن پرسیده است: «آیا ما انسان نیستیم؟»
شرایط یکسان در کشورهای آفریقایی
شرایط مشابه در بعضی کشورهای آفریقایی نیز برقرار است. کارکنان سرویس‌های بهداشتی در آفریقای جنوبی و زیمبابوه که از سوی دولت محلی استخدام شده‌اند، برخلاف کسانی که مسئول تفکیک زباله‌اند، جمعیت دریافت‌کنندگان واکسن کرونا را تشکیل می‌دهند. لوییز گیبرانت، یک محقق در دانشگاه ملی مکزیک روی این کارگران در کشور خودش تحقیقات گسترده انجام داده است. او می‌گوید که تردیدی ندارد که این کارگران خدمات اساسی به جامعه ارائه می‌دهند. او گفته که در مکزیک رفتگران به کارگران شهرداری در کامیون‌های زباله کمک می‌کنند. او می‌گوید که این کار خطرناک است و آسیب‌های معمولی هم دارد اما دولت‌ها با به رسمیت نشناختن این کارگران به آن‌ها مزایا و مراقبت‌های بهداشتی ارائه نمی‌دهند.
نقل مکان به شهرهای کم بهره‌اقتصادی
رابین جفری، استاد مطالعات آسیای جنوبی در دانشگاه ملی سنگاپور نیز داده‌های دیگری درباره این کارگران دارد. او می‌گوید که اغلب آن‌ها فقیرند و عموما به شهرهای کمتر صنعتی و شناخته شده نقل مکان می‌کنند تا از این راه یعنی مرتب کردن زباله‌ها بتوانند امرار معاش کنند. آن‌ها عموما به مناطقی مانند «دالیتس» نقل مکان می‌کنند که از أن‌ها به عنوان مناطق ناشناخته و کم بهره شهری یاد می‌شود که در رده پایین سیستم طبقه سلسله مراتبی کشورها قرار دارند. جفری که یکی از نویسندگان کتاب زباله در هند در سال ۲۰۱۸ نیز است، درباره ضرورت واکسینه شدن کارگران بخش زباله هشدار داده است. همچنین نوشته است که دولت هند وعده داده که از اول آوریل تمام افراد بالای ۴۵ سال هم در برابر کرونا واکسینه می‌شوند.
Associated press همچنین نوشته است که قیمت این واکسن در بیمارستان‌های خصوصی 250 روپیه (3.45 دلار) است اما در بیمارستان‌های دولتی، تزریق واکسن رایگان است.