بازگشت به وظیفه اولیه

نماینده رفسنجان گفت:«افزایش قیمت گوشت قرمز و مرغ و میوه در بازار، باعث کاهش مصرف مواد پروتئینی و میوه می شود که این موضوع تغذیه خانوارها را با چالش جدی روبرو می کند و احتمال افزایش هزینه های درمانی کشور را در پی دارد.»

طنزیماتچی ضمن تقبیح اظهارات این نماینده ناامید گفت:«گوشت قرمز و مرغ می خواهیم چه کار؟ مگر قرار نبود اشکنه و پیاز بخوریم؟ مگر ما علاوه بر نظم و تقوا، توصیه نشدیم که روزی دو وعده غذا بخوریم؟ شما به مجلس رفته ای که توقع مردم را بالا ببری؟ درست است که ما تغارمان را به تفسیر و تحلیل خبر گماشتیم؛ اما هر لحظه آمادگی اش را داریم که این عنصر مجهول الهویه را به وظیفه اولیه اش که همانا سابیدن کشک و تأمین غذای مردم است برگردانیم. آیا تردید دارید؟»

تغار کشک که چند روزی بنا به مصلحت، دهان گشادش را نیمه بند نگاه داشته بود این بار برای دفاع از حقوق ملت، نماینده رفسنجان را مورد عتاب قرار داد و گفت:«زورمان به سر تو یکی که می رسد. از همین جا تو را به رعایت نظم و تقوا دعوت می کنم. و گر نه دوره آینده کاری می کنم که از صندلی سبز بهارستان و این سوسول بازی ها خبری نباشد.» طنزیماتچی؛ که امروز خیالش از بابت افاضات تغار آسوده بود، دستی به دیواره تغار کشید و او را دعوت به آرامش موقتی کرد. سپس تغار را رو به بازار میوه و تره بار گرفت. جدول قیمت پیاز و سیب زمینی و گوجه فرنگی در افق تغار ظاهر شد. گلوله کشکی برداشت و بر دیواره تغار ضرب و تقسیمی کرد و مردمک چشم هایش به گشادی گرایید. تغار را سر و ته روی زمین گذاشت و روی آن نشست. اشکنه هم سر از چند دلار در می آورد… طنزیماتچی خشمگین شد. از روی تغار برخاست. نگاهی به اطراف انداخت. سر به زیرتر از نماینده رفسنجان ندید. دست ها را مشت کرد. پایش را به زمین کوبید و فریاد زد:«ای نماینده خرده بورژوا! ای وابسته به جناح اون وری! ای گوشت و مرغ خور بی درد! ای دلواپس میوه و سبزیجات و هزینه های درمانی!…» و هر چه فکر کرد بعدش چه بگوید، چیزی به ذهنش نرسید. با خودش گفت:«برای امروز فعلاً  بس است. بقیه فریادها را بگذارم برای فردا که پیاز گران تر می شود.» به تدبیر خود پوزخندی زد و در افق ناپدید شد.