شهید عبد المهدی مغفوری
عبد المهدی مغفوری در سال 1335 در کرمان در خانواده ای تنگدست به دنیا آمد. پدرش قالی باف بود. عبد المهدی تحصیلات ابتدائی و متوسطه را به پایان برد. پس از پایان دبیرستان در دانشسرا پذیرفته شد و در رشته برق فوق دیپلم گرفت. در اوج انقلاب به خدمت سربازی فرا خوانده شد. عبد المهدی در این دوران سخت به مبارزات خود ادامه داد و پس از پیروزی انقلاب به کرمان باز گشت. با اینکه در دانشگاه پذیرفته شده بود، پوشیدن لباس سپاه را ترجیح داد. عبدالمهدی در موقعیت های مختلف فرماندهی در سطح لشکر 41 ثارالله و بسیج قرار گرفت و بیش از بیش در روند پر تلاطم نبرد سهیم شد.
عبد المهدی مغفوری در جزیره ام الرصاص به شهادت رسید.
خاطراتی از شهید؛
می گفت برادران شما پاسدارید و آیه ای از قرآن روی سینه دارید . اسراف از شما بعید است. چه بسا فقیری در همین کرمان یا در هر جای دیگر این جهان محتاج یک بشقاب برنج باشد.
***
برای هر کاری هر چند کوچک و حتی یک یک امضاء ها می گفت بسم الله الرحمن الرحیم و چون کا را انجام می داد می گفت الحمدالله.
***
پرسیدم آقا مهدی چه آرزویی داری؟
گفت:ظهور آقا امام زمان (عج) و خدمت در رکابش!
بعد هم با تبسمی زیبا گفت:اگر من نبودم و آقا ظهور کرد سلام من را به او برسانید و بگویید مهدی عاشقت بود.
***
توی صف ایستاده بود. وقتی نوبتش شد، فروشنده فروشگاه سپاه گفت حاج آقا ظرف شما خاک گرفته اجازه دهید بروم بشویمش. اجازه نداد ظرف را گرفت و رفت بعد از دقایقی با ظرف شسته برگشت.
***
آقا سید کمال موسوی که استاد اخلاق و عارف به تمام معنی بود می گفت شهید مغفوری مجسمه تقوی و استاد من بود.
***
یک زمین خالی بدون دیوار کنار منزلمان بود مردم و ما از وسط آن زمین می گذشتیم تا راه کوتاهتر شود. ولی حاج مهدی هرگز از داخل آن زمین رد نمی شد. می گفت شاید صاحب این زمین راضی نباشد.
***
توی اتاق نشسته بودیم. داشت حساب و کتاب امور سپاه را می کرد.
گفتم:حاجی خودکارت را بده چیزی بنویسم. گفت چند لحظه صبر کن و از خانه خارج شد. بعد از چند لحظه با خودکار نو وارد شد.
وقتی تعجب من را دید داستان شمع و علی (ع) را برایم گفت.
***
با تاکسی به خانه یکی از اقوام می رفتیم.
نیمه راه حاج مهدی به راننده گفت ترمز کنید پیاده می شویم .
راننده گفت:هنوز که به مقصد نرسیده اید . حاجی گفت شما این راهی که می روید
یک طرفه است و خلاف قانون و شرع.
راننده اصرار داشت که این راه کوتاه تر است و زودتر به مقصد می رسید.
ولی حاجی راننده را مجاب کرد که مسیر را برگردد و از مسیر درست به مقصد برسیم.
***
سال 57 در سلف سرویس دانشگاه تهران می خواستم با فیش غذای خودم برایش افطاری بگیرم . گفت من نمی خورم پرسیدم چرا ؟ پولش را می دهم . گفت نه این حق دانشجویان است . آمدیم بیرون نان و ماست خرید و افطار کرد.