امید به درخشش ستاره‌های خاموش
وقتی صحبت از یک تورنمنت مهم ملی می‌شود، چه در بحث یورو و چه در بحث جام‌جهانی، بسیاری از فوتبال‌دوستان از ستارگان تیم‌هایشان توقع ارائه عملکردی به مراتب بهتر از بازی‌های باشگاهی آن‌ها دارند. با شروع یورو 2016 ستاره‌هایی پا به زمین می‌گذارند که یا برای ادامه‌ راه نیاز به یک شروع دوباره دارند و یا برای خداحافظی نیاز به پایانی به‌یاد‌ ماندنی. وین رونی ، اسم بزرگی که به دلیل آماده نبودن بحث کنار گذاشتنش از ترکیب اصلی پیش آمده. بحثی که البته روی ‌هاجسون هم مثل تری ونبلز علاقه‌ای به شرکت در آن ندارد.‌ حقیقت درباره‌ رونی این است که او از یورو‌ 2004 بدین‌سو، جایی‌که از روی دفاع فرانسه مثل غلتک رد می‌شد، هیچ تورنمنت خوبی با انگلیس نداشته. شاید این آخرین فرصت برای رونی باشد که میراث خودش در تیم ملی را فراتر از صرفا رکورد گل‌هایش ببرد.
کنار رونی، همبازی احتمالی آینده‌اش، زلاتان ایبراهیموویچ هم وضعیتی مشابه دارد. زلاتان هم مثل رونی آخرین تورنمنت فراموش‌نشدنی‌اش را با آن گل پشت پای باورنکردنی به ایتالیا، سال 2004 پشت سر گذاشت. درست است که زلاتان در یوروها و جام‌جهانی‌های بعدی هم برای سوئد موثر بود، اما هرگز به پای نمایش‌هایش برای تیم‌های باشگاهی‌اش نرسید. نابود کردن تیم‌های ضعیف فرانسوی و قهرمانی پیاپی در لیگ یک برای زلاتان امری عادی شده بود، اما او نیاز به چیزی فراتر از بالا رفتن تا یک چهارم نهایی چمپیونزلیگ داشت. اما جدا از رونی و زلاتان که به پایان اوج فوتبالشان نزدیک می‌شوند، ستاره‌های دیگری هم هستند که سالی نه چندان خوب را سپری کرده‌اند و آماده‌ درخشش و ابراز وجودی دوباره هستند. 6 سال پیش سسک فابرگاس در فینال جام‌جهانی پاس گل قهرمانی را به اینیستا داد و 4 سال بعد ماریو گوتزه گل قهرمانی آلمان در فینال را زد. اما در فصلی که گذشت 2 ستاره‌ چلسی و بایرن خیلی دور از سطحی که باید بودند، مخصوصا گوتزه. فوتبال ماریو گوتزه بعد از گلی که به آرژانتین در فینال 2014 زد، سیری نزولی را طی کرده است. در پایان این فصل حتی کار به جایی کشید که بایرن عملا اعلام کرد اگر گوتزه تصمیم گرفته در آلیانتس‌آرنا باقی بماند، باید بداند که خیلی به او بازی نخواهد رسید. اما آمدن کارلو آنچلوتی به جای پپ گواردیولا حداقل می‌تواند شانسی به گوتزه بدهد تا با بازگشت به دوران خوبش در تیم ملی و در یورو اثری مثبت روی ذهن مربی جدیدش، قبل از شروع فصل جدید بگذارد. سسک فابرگاس هم مثل گوتزه در فصل جدید مربی جدیدی خواهد داشت و مثل گوتزه فصلی بد را پشت سر گذاشته است.

قهرمان غیر منتظره یورو ۹۲

بازیکنان فوتبال دانمارک یک هفته پیش از برگزاری یورو ۹۲ خبر‌دار شدند که می‌توانند در این رقابت‌ها شرکت کنند اما یک ماه بعد آنها به‌طور شگفت‌انگیزی قهرمان اروپا لقب گرفتند. داستان از این قرار بود که در رقابت‌های مقدماتی، دانمارک با یوگسلاوی سابقی هم گروه شده بود که در اوج قدرت بود و از شانس‌های اصلی قهرمانی یورو محسوب می‌شد. در نهایت نیز دانمارک پس از یوگسلاوی در رتبه دوم گروه قرار گرفت و از حضور در مرحله نهایی رقابت‌های یورو بازماند. اما یک اتفاق تلخ برای مردم یوگسلاوی دوباره امید را به اردوگاه دانمارکی‌ها بازگرداند؛ جنگ داخلی مانع از حضور یوگسلاوها در یورو ۹۲ شد، بنابراین دانمارک رده دومی به جای آنها راهی مسابقات شد.
یورو ۹۲ به میزبانی سوئد، با شرکت هشت تیم و در دو گروه چهار تیمی برگزار می‌شد. دانمارک در این رقابت‌ها با سوئد، فرانسه و انگلستان هم گروه شد که با توجه به میزبانی سوئد گروه مرگ محسوب شده و خیلی‌ها دانمارک را زنگ تفریح گروه می‌دانستند. ولیفورت که از ستاره‌های دانمارک در طول این رقابت‌ها بود، می‌گوید: «هم‌تیمی‌هایش، بسیار بهتر از چیزی که همگان فکرش را می‌کردند خود را آماده کرده بودند. » او ادامه می‌دهد: « پس از اینکه زمزمه‌های حضور دانمارک در یورو شنیده می‌شد، کسانی بودند که اعتقاد داشتند ما نباید در این مسابقات باشیم اما ما از بحث‌های کوچکی که در این شرایط می‌توانست مطرح باشد آگاه بودیم. سپس ما به اخبار گوش دادیم، هیچ بحثی نبود؛ دانمارک باید در رقابت‌ها شرکت می‌کرد. به هیچ شکلی نمی‌شد به حضور ما در مسابقات نه گفت، چون هیچ ارتباطی بین فدراسیون دانمارک و یوفا وجود نداشت. » در ادامه« ذهن بازیکنان سریعا بر رقابت‌ها متمرکز شد و نکته مثبت این بود که تیم ما چیزی برای از دست دادن نداشت. اگر ما هر سه مسابقه را نیز ۵-۰ می‌باختیم برای هیچ کس اهمیتی نداشت اما ما در مجموع تیم خوبی بودیم و در مرحله مقدماتی نیز یوگسلاوی را برده بودیم. »
ویلفورت علت موفقیت تیم را با وجود انتظار کمی که از آنها وجود داشت، پیوند قوی بین اعضای تیم بیان می‌کند: « ۱۰ نفر از بازیکنان ما پیش از یورو در «بروندبی » هم بازی بوده یا پیش از آن برای این تیم بازی کرده بودند؛ بروندبی تیمی بود که یک سال پیش نیز به نیمه نهایی جام یوفا راه یافته بود. همچنین تعدادی از بازیکنان ما در تیم زیر ۲۱ سال و المپیک با یکدیگر هم‌بازی بودند.» ویلفورت می‌افزاید: « ما روحیه تیمی فوق‌العاده‌ای داشتیم.