سفر دوروزه استانی رئیس جمهور به استان فارس در تاریخ ۲۱ ام مهرماه پایان یافت و طبق گفته‌های معاون او، برای طرح‌های اجرایی یا خاتمه‌یافته این سفر فقط ۷۰ هزار میلیارد تومان هزینه شده است. اینکه رییس دولت سیزدهم گاه و بی‌گاه در سفر‌های استانی طرح‌های اجرایی نیمه‌تمام و جدید را بررسی کرده و برای تسریع در خاتمه این طرح‌ها -که بیشتر طرح‌های توسعه‌ای هستند- دستوراتی ارایه می‌کند، قابل تقدیر و قدردانی است ولی از منظر مصرف آب و اینکه تمرکز بیشتر بر افزایش مصرف آب است تا کاهش آن، نکاتی را باید متذکر شد.

منابع آب در ایران محدود و ثابت است و هرچه بر طرح‌های توسعه‌ای که عمدتا نیازمند آب هستند سرمایه‌گذاری شود، مسلماً به همان میزان از حقابهٔ بخش دیگری کسر خواهد شد. حوضهٔ آبریز تالاب طشک و بختگان که سه سد درودزن ملاصدرا و سیوند را در خود دارد، تأمین‌کننده واقعی آب برای مصارف مختلف در بیشترین مناطق استان فارس است. مقدار آب تجدیدپذیر این حوضهٔ آبریز حدود یک‌هزار و ۱۰۰ میلیون مترمکعب بوده است که با احتساب ۲۰ درصد آن به‌عنوان حقابهٔ دریاچه بختگان و تالاب‌های طشک، کافتر و کمجان، مابقی آن به مصارف شرب و کشاورزی و صنعت منطقه اختصاص می‌یابد. خط دوم انتقال آب از سد درودزن به شیراز که توسط رئیس‌جمهور افتتاح شد و ظاهراً خط سوم انتقال آب از همین مسیر که در برنامهٔ اجرایی است، می‌تواند تا ۲۵ درصد از حقابه‌های بخش کشاورزی را اشغال کرده که با وجود منابع آب محدود و مشخص، سهم کشاورزی و صنعت را دچار کاهش می‌کند. تأمین آب شرب سالم برای شهروندان از جمله وظایف جمهوری اسلامی ایران است، ولی باید توجه داشت که اگر نگاهی به راه‌های کاهش مصرف در شهرها نداشته باشیم، تأمین آب بیشتر و بیشتر برای شهرها و کاهش تخصیص آب برای بخش کشاورزی باعث می‌شود که لطمات جبران‌ناپذیری به امنیت غذایی کشور وارد شود. در این شرایط انتظاری که از دولت‌ها می‌رود آن است که بیشتر بر کاهش مصرف آب در شهرها تمرکز کرده و نسبت به اجرای طرح‌های تأمین آب که باعث خسارت به دیگر بخش‌ها می‌شود، پرهیز کنند.
از سوی دیگر اینکه طرح‌های اشتغالزایی در بخش صنعت و در خلال سفر دولت انجام شود، حاکی از اشراف دولتمردان به سهم این بخش در اشتغالزایی جوانان و افزایش ثروت برای مردم ایران‌زمین است که در جای خود جای قدردانی و تشکر دارد، ولی نکتهٔ دیگر را هم باید توجه کرد که فلات مرکزی و به‌خصوص حواشی دریاچهٔ خشکیده بختگان و بالاخص منطقه خرامه که خود در تب تشنگی می‌سوزد، ابداً جای استقرار صنایع آب‌بر نیست. کارخانه ۲/۵ میلیون تنی فولاد خرامه که عملیات اجرایی آن از سوی هیئت دولت انجام شد، به‌تنهایی بیش از ۳۵ میلیون مترمکعب در سال آب مصرف می‌کند. جایگاه کارخانه‌های فولاد در استان‌های فلات مرکزی و به‌ویژه در منطقهٔ خشک خرامه نبوده و دولت‌ها باید الزام کنند که اینگونه کارخانه‌های آب‌بر به سواحل جنوبی منتقل شوند؛ چرا که توان اکولوژیک حوضهٔ آبریز بختگان به پایان رسیده است و استقرار هر صنعت جدید در منطقه باعث ضایع کردن حقابه بخش کشاورزی یا محیط زیست می‌شود.
به‌طور کلی باید توجه کنیم که در سالیان اخیر تمایل زیادی از طرف دولت‌ها روی مصرف آب به‌جهت توسعهٔ بیشتر است که اگر این روند استمرار داشته باشد، می‌تواند شرایط بسیار ناپایداری را به‌وجود آورد. بنابراین، پیشنهاد می‌کنم که دولت سیزدهم‌ از این پس توجه ویژه‌ای بر طرح‌های کاهش مصرف آب داشته باشد تا در سال‌های آتی شاهد احیای اکوسیستم‌ها و پهنه‌های آبی را باشیم.