حسین کرمان‌پور، مدیر مرکز روابط عمومی و اطلاع‌رسانی وزارت بهداشت، امروز (دوشنبه ۲۸ اردیبهشت) در گردهمایی روابط عمومی‌های دستگاه‌های اجرایی کشور با عنوان «راویان ایران» به تشریح روایت خود از بخش سلامت در روزهای آغازین جنگ پرداخت و گفت: «روایت بخش سلامت، روایت بسیار سختی است.»

به گزارش ایسنا، کرمان‌پور با اشاره به صبح روز ۹ اسفندماه اظهار کرد: «از ساعت ۱۰ صبح روز ۹ اسفندماه سخن می‌گویم. در وزارت بهداشت بودیم که تماس گرفتند و به ما گفتند که حوالی پاستور بمباران شده و جنگ رسما شروع شده است.»

وی در ادامه توضیح داد که در آن تماس عنوان شد هم حوالی پاستور، «یعنی دفتر آقای پزشکیان و اعضای دولت» و هم «بیت رهبری انقلاب» هدف حمله قرار گرفته است. کرمان‌پور افزود: آقای دکتر ظفرقندی، وزیر بهداشت، همان لحظه تماس گرفتند و درباره وجود مجروح یا مصدوم سؤال کردند و پاسخ این بود که «تا این لحظه خیر». او ادامه داد: وزیر بهداشت «با موتور» به سمت بیمارستان سینا حرکت کردند و در همان روز به گفته کرمان‌پور، خیابان‌ها به شکل ناگهانی دچار اختلال و «تقریبا مسدود» شده بود.

مدیر مرکز روابط عمومی و اطلاع‌رسانی وزارت بهداشت گفت: حدود ساعت ۱۲ اعلام شد که «آقای خامنه‌ای را به بیمارستان سینا می‌آورند» و این خبر از یک سو «خوب» بود، چراکه نشان می‌داد رهبر انقلاب زنده هستند، اما از سوی دیگر برای روابط عمومی‌ها «دلهره» ایجاد کرد که چگونه باید درباره این اتفاق «روایت‌سازی» شود.

کرمان‌پور ادامه داد: زمانی که فرد مورد اشاره به بیمارستان رسید، مشخص شد «آقا مجتبی» به بیمارستان منتقل شده‌اند. او اضافه کرد: اتاق عمل آماده شد و اقدامات لازم انجام گرفت. به گفته وی، «خوشبختانه اتفاق خاصی برای رهبر انقلاب نیفتاده بود» و «صرفا چند زخم» وجود داشت که «به نوعی نبود که بخواهد چهره رهبر انقلاب را مخدوش کند» یا موجب «جانباز شدن» یا «قطع عضو» شود. کرمان‌پور تأکید کرد «چند تا بخیه» در محل جراحات زده شد و بخشی از بخیه‌ها «روی پای ایشان» انجام شد.

وی با اشاره به دشواری روایت‌گری در چنین شرایطی گفت: انتخاب اینکه «چه کسی بخیه را انجام دهد» و «چه کسی در اتاق عمل بایستد و شاهد باشد» موضوعی خاص و سنگین بوده و بیان جزئیات نیز با حساسیت‌هایی همراه است. کرمان‌پور در ادامه گفت: «در حوزه روایت و روایت‌گری کار بسیار مشکل است.»

مدیر مرکز روابط عمومی وزارت بهداشت در بخش دیگری از سخنانش، روایت دوم خود را مربوط به سفر به تنگه هرمز و شهر میناب در زمان «پیک حوادث» دانست و گفت با مشاهده بیلبوردهای شهر که تصاویر «شهدای دانش‌آموز» و کودکان بر آن‌ها نقش بسته بود، «شوکه» شده است. او گفت این صحنه‌ها بر خانواده‌اش نیز اثر گذاشته و از جمله به اشک در چشمان دخترش اشاره کرد.

کرمان‌پور همچنین روایت سوم را به «بارش شدید باران در بندرعباس» نسبت داد و گفت بنا بر گزارش‌ها «کل استان را آب برداشته بود». او افزود در گلزار شهدا، «تمام قبرها نشست کرده و به پایین رفته بود» و مردم روی قبرها حضور داشتند؛ صحنه‌ای که به گفته او چنین برداشت می‌شد که برخی مادران گویی احساس می‌کردند فرزندانشان «در آب خوابیده‌اند».

وی در پایان با اشاره به وجود «۹۲ دانش‌آموز مجروح» در میناب گفت: معمولاً توجه‌ها به شهدای دانش‌آموز جلب می‌شود، اما این مجروحان نیز حضور دارند و باید روایت آن‌ها ساخته شود. او نمونه‌ای را نیز از بیمارستان میناب بیان کرد و گفت پرستاری که فرزندش در مدرسه میناب حضور داشت، میان رفتن به سراغ فرزند خود و خدمت‌رسانی به مجروحان، «خدمت را انتخاب کرد» و بعداً «خدا را شکر» فرزندش سالم بوده است.