زخم جنگ بر پیکر خوزستان مکرر شده است. بر ساحل اروند ایستاده‌ای؟ آبادان را دیده‌ای؟ غروب خرمشهر را خاطرت هست؟ اهواز و دزفول و اندیشمک؟ وای از اندیشمک. خون جوان نه، خون کودک بر خاکش چکیده است. خون کدام کودک؟ نامش آرمین موسوی است، فقط هفت سال دارد و اسباب‌بازی‌هایش هنوز زیر آوار ساختمان یک چاه آب باقی مانده است. دوکوهه باز هم جنگی تحمیل‌شده را به خودش دیده است. دوکوهه؟ چه نام آشنایی؟ هر که نام جنگ تحمیلی ایران و عراق را شنیده باشد، نام خوزستان و افسانه‌هایش در جنگ را شنیده و هر که این روایت‌ها را شنیده باشد، دوکوهه را هم می‌شناسد. این جمله‌ها را «حاج عباس» می‌گوید، اهل همین منطقه. «پادگان دوکوهه از زمان جنگ تحمیلی میان ایران و عراق هم معروف بود. خیلی معروف. چندین‌بار موردحمله قرار گرفت. سرباز رشید زیاد تحویل جنگ داد و البته شهید هم کم تحویل نگرفت. می‌خواستند دوباره پادگان را بزنند. اما نامردها خیلی آن‌طرف‌تر را زدند. ساختمان چاه آب را زدند. یک خانواده که متولی آن بودند، شهید شدند. یکی دیگر از اهالی هم آنجا کشته شد.» حاج عباس می‌گوید: «دردش این است که بچه طفل معصوم بی‌گناه فقط هفت سال داشت. حتی سنش به این قد نمی‌داد که بداند معنای جنگ چیست.» حاج عباس یک پایش را در جنگ ایران و عراق از دست داده است. از اندیشمک می‌گوید: «اندیشمک در راه آب و خاک این کشور زیاد شهید داد. ما می‌گوییم بعضی مرگ‌ها آنقدر سخت است که خاک هم تن نمی‌گیرد؛ حکایت این بچه‌ است یا هر بچه دیگری که کشته شود. جنگ قانون دارد. این‌طور نیست که اگر زورت می‌رسد، بروی همه‌چیز را نابود کنی.» برای همین‌چیزهاست که به صهیونیست می‌گویند غاصب و متجاوز؛ چون خط قرمزی ندارد.

«قلاوند» از فعالان محیط‌زیست منطقه است‌. یکی از کسانی که با هر بار آتش‌گرفتن زاگرس به جنگل می‌زند. او می‌گوید: «مکانی که با پهباد به آن حمله شد، خیلی با پادگان فاصله دارد. هرکس ساختمان یک چاه آب را ببیند، متوجه می‌شود یک ساختمان نظامی نیست. فقط از رژیم صهیونیست برمی‌آید که چنین کاری انجام دهد. این یک جنایت مسلم است‌‌. ما هم جزئیات کمی می‌دانیم، اما می‌دانیم یعنی همه اهالی می‌دانند که فاصله ساختمان چاه آب از پادگان بسیار زیاد است‌. چطور می‌شود آن را هدف قرار داد؟» آقای قلاوند همه‌چیز را به خدا واگذار می‌کند. به خدایی که حتماً بیشتر از ما از آنچه در هشت سال‌ جنگ بر سر این مردم رفته است، آگاه است: «خدا می‌داند که خوزستان هنوز از زیر بار جنگ هشت‌ساله کمر صاف نکرده بود که باز دارد این اتفاق تکرار می‌شود. هشت سال جنگ کم‌چیزی نیست.» آقای قلاوند حق دارد. هشت سال جنگ فرساینده و نفس‌گیر‌.

برای مرگ آرمین می‌توان تمام مرثیه‌های خوزستان را یکجا خواند و تمام سیاهی‌های دنیا را به این عزا دعوت کرد. هشت سال جنگ چه در پادگان دوکوهه و چه در اندیمشک و چه در هر کجای خوزستان در تاریخ ثبت شده است‌. هزار شعر و قصیده و روایت همه‌چیز را ثبت کرده است. آنچه براهنی سروده یا زرین‌کوب، سطرسطرش روایتی از حقیقت بود. حالا باز هم مرگ آرمین‌ها در تاریخ ثبت می‌شود؛ تاریخی که هم رشادت ایران را ثبت می‌کند و هم حماقت صهیونیست را. ویدئویی در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شود که قلب را می‌فشارد. تصویری که لوازم‌التحریر و اسباب‌‌بازی‌های آرمین را که زیر آوار مانده است، نشان می‌دهد. وسیله‌هایی کودکانه که دیگر هرگز دستی کوچک آنها را بر نخواهد داشت. سرنوشت آرمین و وسایلش زیر خاک رقم خورد. سرنوشتی که خودش هیچ سهمی در تعیین آن نداشت.