توسعه پایدار در سایه بحرانها کمرنگ میشود
۹ فروردین ۱۴۰۴، ۱۳:۵۵
نوروز همواره نماد نو شدن و امید به فرداهایی بهتر بوده است؛ اما در آستانه سال جدید، نگاهی به واقعیتهای پیرامونمان نشان میدهد آرمانهای بزرگ، مانند توسعه پایدار، در کشاکش چالشهای روزمره به حاشیه رانده شدهاند. در جهانی که تنشهای بینالمللی، بحرانهای اقتصادی و تورم افسارگسیخته سایهای سنگین بر زندگی مردم انداخته، آیا هنوز جایی برای صحبت از پایداری محیطزیست، عدالت اجتماعی و رشد اقتصادی متوازن باقی مانده است؟
توسعه پایدار که روزگاری بهعنوان نقشه راهی برای آیندهای روشن مطرح بود، الزاماتی دارد که تحقق آنها نیازمند ثبات، برنامهریزی و اولویتبندی است. اما در شرایطی که دولت و ملت درگیر تأمین نیازهای اولیه، مقابله با نوسانات ارزی و مدیریت تبعات تحریمها و ناآرامیهای منطقهای هستند، این الزامات از فهرست اولویتها خارج میشوند. وقتی خانوادهای برای تهیه مایحتاج نوروزی خود با دشواری روبهروست یا دولتی برای حفظ ثبات سیاسی و اقتصادی در تکاپوست، صحبت از کاهش ردپای کربن یا سرمایهگذاری بلندمدت در انرژیهای تجدیدپذیر به گوشها غریب میآید. .
این جابهجایی اولویتها، هرچند قابلدرک است، اما خطری نهفته در خود دارد. غفلت از توسعه پایدار در دوران بحران، نهتنها مشکلات امروز را حل نمیکند، بلکه بار سنگینتری بر دوش نسلهای آینده میگذارد. محیطزیست تخریبشده، منابع طبیعی روبهپایان و شکافهای اجتماعی عمیقتر، میراثی است که بیتوجهی امروز برای فردا بهجا میگذارد. در این میان، نقش ما بهعنوان جامعه مدنی و رسانه چیست؟ شاید نوروز امسال فرصتی باشد تا بار دیگر یادآوری کنیم پایداری نه یک انتخاب تجملی، بلکه ضرورتی اجتنابناپذیر است. .
در این میان، یکی از بزرگترین خطرات، نادیدهگرفتن نقش کلیدی زنان و جوامع محلی در پیشبرد توسعه پایدار است. زنان، که نیمی از جامعه را تشکیل میدهند، و جوامع محلی که نگهبانان اصلی منابع طبیعی و دانش بومی هستند، اغلب در سایه سیاستگذاریهای کلان به حاشیه رانده میشوند. بیتوجهی به توانمندیها و مشارکت فعال این گروهها، نهتنها پایداری را تضعیف میکند، بلکه فرصتهای بیبدیلی را برای خلق راهحلهای خلاقانه و بومی از دست میدهد. توسعهای که صدای زنان و جوامع محلی را نشنود، چگونه میتواند ادعای جامعیت و پایداری داشته باشد؟
دولتها باید با سیاستگذاری هوشمندانه و تخصیص منابع، حتی در تنگناهای اقتصادی، نشان دهند توسعه پایدار بخشی جداییناپذیر از برنامههایشان است. مردم نیز با آگاهی و مشارکت میتوانند این مطالبه را زنده نگه دارند.
ما در «پیام ما» نوروزی ۱۴۰۴ تلاش کردیم نقش زنان در روند توسعه پایدار ایران را برجسته کنیم؛ تلاشی هرچند کوچک برای راهی دشوار.
نظر کاربران
نظری برای این پست ثبت نشده است.
مطالب مرتبط
چه کسی چالش را تحمـــل میکند؟
یک سال دور یک میز؛ به احترام محیطزیست ایران
تو یکـــــی نِهای هزاری، تو چراغِ خود برافروز
رسانه و کنشگــــــری محیطزیست
سرانجام، روزنامهنگاری محیطزیست
هر رسانه، یک دریچــــــــه تازه
مدیریت پسماند «تالش» در محاق فراموشی
آنچه بر میــــــــراث میگذرد
محیطزیست بهجای خبر فوری
صدای طبیعت
رفیقِ یـــــــــــــوز و آهو!
وب گردی
- قیمت بلیط اتوبوس به مرزهای غربی کشور مشخص شد
- کمک به تأمین مالی یا واردات داروی ELAHERE برای بیماران مقاوم به شیمیدرمانی در سرطان تخمدان
- آیا با کپی مدارک می توان سوار قطار شد؟
- درخواست لغو بسته شدن فرودگاه پیام
- مطالبه شفافیت در دانشگاه علوم پزشکی ایران
- خطاهای پنهان در ترجمه مدرک تحصیلی که پرونده اپلای را با تاخیر مواجه میکند
- درخواست توقف پروژه باملند برای حفاظت از درختان و طبیعت شهر لاهیجان
- بهترین پنل پیامکی ایران [4 تا از بهترین سامانه پیامکی ایران]
- آشنایی با خدمات متنوع اسنپفود در رشت
- بهترین مدل شومیز برای افراد چاق؛ 10 مدل ترند 1405 بیشتر
بیشترین نظر کاربران
ژئوتوریسم؛ ثروتی که هنوز جدی نگرفتهایم
پربازدیدها
1
رقص سوگوارانه؛ کنشی مقاومتی
2
رقص عزا
3
مبارزه با جستوجوی گنج
4
هوای آلوده با موتورهای منسوخشده و آلاینده خودروهای داخلی
5
گنجِ گمشده زیر چرخ لودرها




دیدگاهتان را بنویسید