موزه هنر معاصر سان‌فرانسیسکو (ICA) از تاریخ ۲۵ اکتبر تا ۲۳ فوریه (۳ آبان ۱۴۰۳ تا ۴ اسفند ۱۴۰۳) میزبان نمایشگاهی با عنوان «شعر ابعاد» است که در آن آثار هنری ساخته‌شده از مواد دورریختنی و بازیافتی، مانند کیسه‌های پلاستیکی، بند کفش، درهای بطری و کلاهک‌های خمیردندان، به نمایش درآمده‌اند.
به‌گزارش گاردین، این نمایشگاه شامل آثار هنری متفاوتی است که از مواد معمولی و دورریختنی ساخته شده و به‌گونه‌ای «کیمیاگری» شده‌اند تا بینندگان را به تفکر در مورد مصرف‌گرایی و بازآفرینی اشیا سوق دهند. «میگوئل آرزابه»، یکی از هنرمندان شرکت‌کننده، بااستفاده از نوارهای باریک بریده‌شده از کاتالوگ‌های نمایشگاه‌ها تاپستری بزرگی به سبک اندی وارهول ساخته است.

آثار هنری مهم نمایشگاه
«آخرین بافت» اثر میگوئل آرزابه: تاپستری بزرگ از نوارهای بریده‌شده از کاتالوگ‌های هنری که نمادی از پیوند هنر سنتی و مواد مدرن و مصرفی است.
«بازنشستگی» اثر هوگو مک‌کلاود: این اثر بااستفاده از کیسه‌های پلاستیکی رنگارنگ جمع‌آوری‌شده از سفرهای هنرمند به کشورهایی مانند مراکش، فیلیپین و هند به‌صورت نوارهایی روی بوم چسبیده شده است.
«دوقلوهای برجسته» اثر موفات تکادیوا: اثری ساخته‌شده از درهای بطری و سرپوش‌های پلاستیکی که شبیه به پنجره‌های بلند طراحی شده و در قالب هنرهای تلفیقی به نمایش درآمده است.
این نمایشگاه با هدف افزایش آگاهی نسبت به زنجیره‌های تأمین جهانی زباله و تأثیرات اجتماعی و زیست‌محیطی آن برگزار شده است. «آلیسون گاس»، مدیر موزه، می‌گوید: «ما می‌خواهیم با نمایش این آثار به بینندگان کمک کنیم تا از طریق هنر، به جهان نگاه متفاوتی داشته باشند.» او اضافه می‌کند که این نمایشگاه باعث می‌شود بینندگان به ارزش واقعی اشیای دورریختنی فکر کنند و مصرف‌گرایی را به چالش بکشند. همچنین، «لری اوسی-منساه»، کیوریتور نمایشگاه، می‌گوید: «این مواد همگی برای ما آشنا هستند، اما هنرمندان آنها را به‌گونه‌ای تبدیل کرده‌اند که مصرف‌گرایی و اثرات آن را به چالش بکشند.»
این نمایشگاه به‌تازگی از فضای قدیمی به مکانی جدید در مرکز شهر سان‌فرانسیسکو، معروف به کیوب، که یک ساختمان بانک سابق و نمادی از شهر است، منتقل شده است. اشیای به نمایش‌درآمده در این فضای بازیافته، نمایی تازه و معنی‌دار از بازآفرینی هنر با اشیای مصرف‌شده ارائه می‌دهند.
«هوگو مک‌کلاود»، یکی از هنرمندان، با نمایش چهره‌هایی از جمع‌آورندگان زباله در آسیا، می‌گوید: «می‌خواهم با هنر خودم نشان دهم که آنچه نادیده می‌گیریم، حقیقتی است که باید به آن توجه کنیم». او آثارش را به‌عنوان راهی برای شروع گفت‌وگوهای مهم اجتماعی می‌داند.