هفت اسفند سال ۱۳۹۷ خبرگزاری‌ها تیتر زدند: تمرکز برنامهٔ سال آیندهٔ سازمان جنگل‌ها بر مدیریت پایدار جنگل‌های کشور است. این جمله از رئیس سازمان جنگل‌ها در نخستین جلسهٔ ستاد هماهنگی طرح مدیریت پایدار جنگل‌های هیرکانی نقل شده بود که با حضور ایشان و مدیران مربوط ستادی و استانی در همین روز برگزار شده بود. بیش از پنج سال از تشکیل این ستاد گذشته است و تاکنون دو نفر دیگر هم رئیس سازمان شده‌اند؛ جلسات ستاد نیز هم‌چنان ادامه دارد، اما مدیریت هنوز از جلسه به جنگل نیامده است. مشکل در کجاست؟ چرا سازمانی که شصت سال سابقهٔ تهیهٔ طرح جنگلداری دارد، از تهیه و اجرای طرح مدیریت پایدار جنگل ناتوان است؟

باز هم باید به سخنان مسئولان رجوع کرد. در یکی از جلسات این ستاد در سال گذشته، یکی از مدیران میانی سازمان منابع‌طبیعی و از مرتبطان با تهیهٔ طرح اعلام کرد: مدیریت پایدار جنگل‌های هیرکانی نیازمند برخورداری از یک ردیف اعتباری مستقل و بودجهٔ جامع است.در همین جلسه رئیس کنونی سازمان منابع‌طبیعی خواستار تشکیل اکیپ‌های کارشناسی برای تهیهٔ طرح‌های تفصیلی مدیریت پایدار جنگل‌های هیرکانی شد و گفت: ۱۶۰ نفر نیروی کارشناسی واجد شرایط از ظرفیت موجود سازمان شناسایی و پس از ارائهٔ آموزش‌های تخصصی در قالب ۴۰ اکیپ مسئول تهیهٔ طرح ساماندهی خواهند شد.جالب اینجاست که در حال حاضر تهیهٔ چند طرح‌ اجرایی (تفصیلی) مدیریت پایدار جنگل به مهندسان مشاور واگذار شده است و اگر سازمان منابع‌طبیعی نیروی کارشناسی ماهری برای نظارت بر تهیهٔ این طرح‌ها فراهم کند، خیلی هنر کرده است؛ زیرا با اقداماتی که از سال ۱۳۹۲ به‌بعد انجام شده، شیرازهٔ مدیریت جنگل‌های شمال از هم گسیخته است. نیروهای قبلی دست‌اندرکار از خدمت دولتی فارغ شده‌اند، بدون آنکه امکان تبادل تجربهٔ میدانی برای کادرهای جوان را داشته باشند. 

نیروهای کارشناسی مهندسان مشاور هم به‌علت توقف فعالیت طرح‌ها و عدم امکان استمرار فعالیت، پراکنده شده‌اند و گاه خود مؤسسه نیز عملاً منحل شده است. مهندسان مشاور جدید هم فاقد تجربهٔ کاری و نیروی کارشناسی ماهر هستند.چه باید کرد؟ این را باید از ستاد مدیریت پایدار جنگل پرسید که بیش از پنج سال است به‌طور مرتب جلسه برگزار می‌کند و ظاهراً افرادی از دانشگاه و مؤسسهٔ تحقیقات جنگل‌ها و مراتع کشور نیز در آن حضور دارند.البته گذشته‌ها واقعاً گذشته است و نبش قبر مشکلی را حل نمی‌کند! ولی اگر سیاستگذاران از همان ابتدای بروز مشکل به نظرات درست ارائه‌شده توجه می‌کردند، به چنین حال و روزی دچار نمی‌شدند. اینک نیز اگر واقعاً در کشور اراده‌ای برای اعمال مدیریت علمی بر جنگل وجود دارد، می‌توان مجمعی از نخبگان تشکیل داد و اجماع نظر آنان را پذیرفت و به‌کار بست. متأسفانه دربارهٔ این موضوع مهم، دانشگاهیان در سکوت، محققان در انفعال و سازمان‌های مردم‌نهاد بخش در محاق فرورفته‌اند. براساس آنچه شرحش گذشت حرکت بخش دولتی به هر دلیل لاک‌پشتی است و نیروی انسانی جوان آموزش‌دیده در دانشگاه‌ها بدون اشتغال در رشته‌ای که در آن درس خوانده‌اند، فرسوده شده‌اند و سرنوشت و آیندهٔ خود را در جای دیگری جستجو می‌کنند. به‌خاطر بیاوریم که صدها سال قبل گفته شده:

هر که نامخت از گذشت روزگار

هیچ ناموزد ز هیچ آموزگار