مدیرعامل شرکت آب‌وفاضلاب سیستان‌وبلوچستان اعلام کرده وزارت نیرو به منظور جبران کوتاه‌مدت کمبود آب، ۱۱۵ حلقه چاه را در دشت‌های دارای ظرفیت آبی در منطقۀ سیستان حفر می‌کند.
به گفتهٔ «علیرضا قاسمی» با توجه به بدعهدی کشور افغانستان در خصوص تحویل حقابهٔ هیرمند، برنامه‌ریزی برای تأمین آب منطقه سیستان و زاهدان انجام گرفت.
قاسمی در مورد آنچه به ایرنا گفته بود به «پیام ما» نیز توضیح می‌دهد: «طی سال‌های قبل، طرحی برای جبران کمبود آب شهر زاهدان از دشت حرمک آغاز شد که با توسعه، جایگزین طرح اضطراری شد. براساس این طرح، ۱۵ حلقه چاه با دبی ۴۰۰ لیتر بر ثانیه از این دشت در مدار بهره‌برداری قرار گرفت و همزمان برداشت آب از چاه‌نیمه کاهش پیدا کرد.»
براساس آنچه مدیرعامل آبفای این استان توضیح می‌دهد: «طرح دومی که اکنون در حال اجراست، حفر ۳۵ حلقه چاه با دبی یک هزار و ۲۰۰ لیتر بر ثانیه در دشت هامونِ هیرمند و حفر ۱۵ حلقه چاه در منطقهٔ شیله با پیش‌بینی ۳۵۰ تا ۴۰۰ لیتر در ثانیه است که در مجموع با چاه‌های حرمک، دو مترمکعب در ثانیه آب تولید و از این میزان ۵۰ درصد برای سیستان و نیمی دیگر برای زاهدان وارد مدار شود.

به دلیل وجود دائمی آب در گودزره، حفر چاه‌ در محدودهٔ شیله در مرز ایران، آبی که آن طرف ریخته می‌شود را قابل استحصال می‌کند

با توجه به ظرفیت خطوط انتقال موجود، امکان انتقال آب برای سیستان یک‌هزار لیتر بر ثانیه از آبخوان‌های هامونِ هیرمند و شیله است.» به گفتهٔ او، چاه‌ها حفر شده، ۴۹ کیلومتر عملیات برق‌رسانی به اتمام رسیده و پیشرفت فیزیکی خطوط انتقال آب ۸۰ درصد است: «پیش‌بینی می‌شود تا مرداد آب برای شیرین‌سازی آمادهٔ تحویل شود.» قاسمی «تهلاب» را یک طرح میان‌مدت می‌داند: «با توجه به وسعت آبخوان تهلاب در شرق استان، تأمین آب از محل این آبخوان شرقی توسط وزارت نیرو در حال برنامه‌ریزی است که توسط شرکت آب‌‌نیرو (شرکت مدیریت منابع آب و نیروی ایران) انجام خواهد شد. در جریان اجرای طرح اضطراری تأمین آب سیستان و زاهدان ساخت دو آب‌شیرین‌کن نیز پیش‌بینی شده که در حال طی کردن فرآیند خرید تجهیزات است.» «جلیل سرگزی» از کارشناسان آب است که به دلیل آنکه بومی این منطقه است، شرایط را از نزدیک رصد می‌کند. به گفته سرگرزی آنچه دولت به نام چاه در سیستان می‌شناسد و برای آن برنامه‌ریزی می‌کند، سه دسته است: «نخست آن چیزی که ما به عنوان چاهک می‌شناسیم و دولت آن را چاه خطاب می‌کند. یعنی چاه‌هایی بسیار کم‌عمق که معمولاً در زمین‌های کشاورزی دایر می‌شوند و از گودال‌های زیر قشری آب تغذیه می‌کنند. این چاه‌ها تنها منبع فعلی برای تأمین رطوبت خاک و تغذیه پوشش گیاهی هستند. با استفاده از چاهک‌ها به زودی همین میزان رطوبت خاک را هم از بین می‌برد چرا که این منابع آب هیچ ارتباطی با منبع تغذیه ندارند. متأسفانه حتی آستان قدس رضوی هم به احداث این چاه‌ها روی آورده است. یعنی همه می‌خواهند کم کنند اما متوجه نیستند که دارند اوضاع را وخیم‌تر می‌کنند.» این کارشناس معتقد است که چاه‌های ژرف دسته دومی از چاه‌های دولتی در این استان هستند که نه استحصال آب از آنان اقتصادی است و نه اطلاعات دقیقی از کیفیت آن موجود است: «متأسفانه دولت هیچ آمار و اطلاعات دقیقی از پروژه‌آب‌های ژرف منتشر نمی‌کند. تبلیغات بی‌اساسی در ین زمینه انجام می‌شود. در حال حاضر معاونت علم و فنآوری ریاست جمهوری پیگیر این پروژه است. آنچه مشخص است میزان دبی آب آن در وهلهٔ نخست غیراقتصادی بودن آن را آشکار می‌کند.» سرگزی بر این باور است که تنها بخشی که دولت و کارشناسان به عنوان یک طرح کوتاه‌مدت بر آن اتفاق نظر دارند، حفر چاه‌های «شیله» است: «در فاصله 10 کیلومتری زابل و در منطقه «بنداب» نهر شیله، در عمق 200 متری آب قابل استحصال وجود دارد. آن هم به این دلیل است که در گذشته پس از پر شدن آب هامون‌ها از هیرمند، آب یک بار دیگر توسط شیله دور می‌زد و این بار به گودزره می ریخت. حالا هم که آب را با کمک بند کمال‌خان مستقیماً به سمت گودزره هدایت می‌کنند این منطقه اشباع از آب است. بنابراین حفر چاه‌ در محدودهٔ شیله در مرز ایران، آبی که آن طرف ریخته می‌شود را قابل استحصال می‌کند. البته نکته مهم این است که دولت نباید به این طرح به عنوان پروژهٔ کوتاه مدت نگاه کند.