«دامبوویتای» دل عالم است و ما…

ناصر شجاعی

عبارت خواهر خواندگی یا شهرهای دو قلو عبارتی است که در دهه 40 میلادی بر سر زبان ها افتاد و در دهه بعد از آن در جریان برنامه مردم به مردم رئیس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا(ایزنهاور) جدی تر گرفته شد. هر چند که تاریخچه این رویداد بین المللی به مدت ها قبل به سال 836 میلادی برمی گردد؛ اما اولین خواهر خواندگی دو شهر در دنیای مدرن پس از جنگ جهانی اول بین دو شهر انگلیسی و فرانسوی منعقد شد.
این رویداد جهت ارتباط و نزدیکی بیشتر مردم ملت های مختلف با یکدیگر اتفاق افتاد. به طوری که با داشتن این پیوند مردم آن دو شهر با مسایل فرهنگی و اجتماعی یکدیگر بیشتر آشنا شده و شناخت حاصل از این امر گام مثبتی در ایجاد صلح جهانی خواهد بود.
در حال حاضر در دنیا بیش از 2هزار شهر این پیمان را با یکدیگر امضا کرده و رسماً خواهد خوانده یکدیگر به حساب می آیند.
حال ممکن است به این سوال برسیم که اگر شهری دارای خواهر خوانده ای در طرف دیگر دنیا نباشد ضعف محسوب می شود یا خیر ؟
قبل از پرداختن به جواب این سوال خوب است که پارامترهای این پدیده را بررسی کنیم. پیمان خواهر خواندگی بین دو شهر که شباهت های زیادی با هم دارند منعقد می شود که این شباهت ها می توانند جنبه های فرهنگی، معماری، اجتماعی، تاریخی و اخیراً حتی ورزشی داشته باشند که پس از یافتن این شباهت ها ارتباطات دو شهر آغاز می شود. در هر صورت چه خوب چه بد در حال حاضر شهر ما کرمان هیچ خواهر خوانده ای در جای دیگری از دنیا ندارد که این سوال جدید را در ذهن ایجاد می کند که آیا واقعا هیچ جایی در دنیا شبیه به کرمان ما نیست؟
در هر صورت شهر ما در حالی فاقد یک خواهر خوانده خوب است که شهرهای دیگری مثل مشهد، شیراز، اصفهان، تهران و حتی شهر همسایه ما یزد دارای چندین و چند خواهر خوانده مناسب هستند.
برخی خبرگزاری ها در تیرماه سال 93 مطلبی منتشر کردند با این عنوان که قرار است کرمان دارای یک خواهر خوانده شود و همکاری های لازم جهت برقراری این پیوند میان کرمان و یکی از شهرهای کشور «رومانی» به نام «دامبوویتای» انجام شده است. اما با گذشت نزدیک به دو سال هنوز رسماً این مساله اعلام نشده و شهر کرمان به طور رسمی خواهر خوانده ندارد.
از چگونگی و چرایی این رویداد اطلاع چندانی ندارم. اما سوالم این است که شهر ما چه شباهت هایی می تواند با دامبوویتای داشته باشد؟
آیا آن شهر هم خیابان ها و کوچه هایی دارد که آسفالت شان به شدت اعصاب می کوباند و نیاز به مرمت و نگهداری بهتر دارد و این فقط یک گوشه از مشکلات شهرشان است یا اینکه دامبوویتای هم مثل ما مردمانی اهل دل دارد؟