یکی از زیرساخت‌های مهمِ مملکت و در هر جامعه‌ای اینترنت است که افراد جامعه باید به‌درستی و به‌صورت کامل از این زیرساختِ مهم و اساسی بهره‌مند و از این حق‌وحقوق قانونی و بین‌المللی برخوردار شوند.

در ایرانِ عزیزمان متأسفانه به دلیل جنگ و مسائل و مشکلاتی که به وجود آمده است، باعث شده که اینترنت جهانی قطع و دسترسی افراد به اینترنت بین‌الملل مقدور نباشد.

اما این را هم باید گفت که قطع اینترنت بین‌الملل و قطع ارتباط افراد جامعه و جوامع با یکدیگر، راه درست و منطقی به شمار نمی‌آید و قطع اینترنت جهانی و نبود دسترسی کاربران فضای مجازی و در کل ارتباط افراد با یکدیگر، یک موضوع بسیار اشتباه و غیراصولی است که افراد را از حق اساسی خود محروم می‌کند و باعث می‌شود که جامعه از تمام جنبه‌ها محروم و متضرر شود. اینترنت هم مانند دیگر زیرساخت‌ها، همچون آب و گاز و برق و حتی هوا، یک ضرورت و نیاز اساسی است که باید در دسترس همه انسان‌ها به‌صورت آزاد و رایگان قرار گرفته و همگی از این حق بهره‌مند و برخوردار باشند. براین‌اساس با قطع اینترنت در مملکت، ما شاهد آسیب‌دیدن و متضرر شدن بسیاری از کسب‌وکارها در جامعه هستیم، متأسفانه بسیاری از کسب‌وکارها که نانشان از طریق شبکه‌های اجتماعی تأمین می‌شد خوابیده و از کارافتاده‌اند و هزاران‌هزار نفر از نان خوردن افتاده و بیکار شده‌اند و میلیون‌ها نفر متضرر شده‌اند. در حقیقت با قطع اینترنت علاوه بر آسیب روحی و روانی که به افراد جامعه وارد می‌شود و ارتباط افراد و آدم‌ها با یکدیگر قطع می‌گردد، ضربه‌های اقتصادی زیادی هم به چرخه اقتصاد کشور هم وارد می‌شود. البته باید پذیرفت که اقتصادِ کشور، هم اکنون هم در وضعیت وخیمی به سر می‌برد و در واقع پیامدهای اقتصادی قطع اینترنت نه‌تنها آسیبش به فرودستان جامعه می‌رسد؛ بلکه یقهٔ مرفهین جامعه را هم خواهد گرفت؛ لذا مسئولان باید در نظر داشته باشند که حتی در بحبوحه جنگ هم قطع اینترنت هرگز به صلاح مردم و کشور نبوده و باید هر چه زودتر دسترسی مردم و کاربران را به اینترنت جهانی و فضای مجازی فراهم کنند، زیرا هم اکنون که در بحران و بحبوحه جنگ به سر می‌بریم، مردم ما نیازمند آگاهی‌رسانی و اینترنت هستند تا به‌درستی از مسائل در شرایط جنگی و از ایمنی و سلامت و امداد در این روزها باخبر شده و خود را از آسیب جنگ و خسارت‌ها، ایمن نگه دارند.

بنابراین بهتر است که مسئولان به‌جای توجیه در قطع اینترنت، مدیریت بحران را در نظر گرفته و عرصه اطلاع‌رسانی را از طریق اینترنت جهانی برای مردم و افراد جامعه را باز گذاشته تا شرایط برای بهبود اوضاع و پیشرفت در جامعه فراهم شود چرا که قطع گسترده اینترنت، نه‌تنها لزوماً به افزایش امنیت منجر نمی‌شود، بلکه می‌تواند پیامدهای معکوس و پرهزینه‌ای ایجاد کند.

اینترنت، نبض تپنده فناوری و اطلاعات و دیجیتالِ یک کشور است که نه‌تنها با محدودسازی و قطع دسترسی به آن، نظم اقتصاد و فناوری یک جامعه دچار اختلال و مشکل می‌شود؛ بلکه خسارت‌های زیان‌باری را به دنبال خواهد داشت و اصولاً و اساساً جامعه بدون اینترنت نمی‌تواند پیشرفت کند چرا که دنیا در حال پیشرفت به‌سوی نوآوری و تکامل و زندگی تازه است و جهان در حال به‌روزرسانی است. این را هم باید پذیرفت که خاموشی اینترنت و دیجیتال و مخصوصاً در شرایط فعلی در جامعه ما به یک بحران برای سلامت روان افراد تبدیل شده که باید این موضوع مهم را هم در نظر گرفت که منجر به افسردگی در میان افراد جامعه و مردم شده است؛ زیرا که مردم با اتصال به شبکه جهانی با دنیا در ارتباط و تعامل هستند و اگر این تعامل و ارتباط انسان‌ها با یکدیگر نباشد، افراد دچار نوعی افسردگی حاد شده و این خاموشی و انزوا به روان انسان‌ها ضربه و آسیب جدی وارد می‌کند.