«تفریح»، «لذت»، «تجربه» و واژه‌هایی از این دست، کلیدواژه‌های اصلی صنعت گردشگری و هتلداری هستند. اخیراً در کشور رویکردی به‌وجود آمده که به دلیل بی‌حجابی و بدحجابی اماکن و زیرساخت‌های مرتبط با گردشگری و تفریح تعطیل می‌شوند. اگرچه این رویکرد از سال‌ها قبل در اصناف دیگر مانند فروشندگان لباس وجود داشت اما امروز اماکن عمومی تفریحی و گردشگری بیش از اماکن دیگر در نوک پیکان این رویکرد و برخوردهای قهری قرار دارند. متأسفانه در این رویکرد، مردم در برابر مردم قرار می‌گیرند که این موضوع تبعات بسسیار تلخ اجتماعی خواهد داشت. دسترسی همگانی، یکی از اصولی است که همواره در مورد امکانات مربوط به گردشگری بیان می‌شود. مثلا درباره موزه‌ها، شورای جهانی موزه‌ها دسترسی همگانی را اینگونه تعریف کرده که هرکسی با هر عقیده‌ای و با هر ساختار جسمی و ذهنی باید بهش اجازه داشته باشد که از امکانات موزه استفاده کند. این در مورد اقامتگاه‌ها نیز مطرح است. اگر قصد توسعه گردشگری به عنوان یک صنعت درآمدزا برای کشور را داریم، باید اصول کلی این صنعت را نیز درنظر داشته باشیم. اما متأسفانه برخی اقامتگاه‌ها و هتل‌ها از چند روز پیش از تعطیلات نوروز که مهمترین روزهای کاری چنین مراکزی است، با تعطیلی و پلمپ روبرو شدند.
جدا از مواردی که در رسانه‌ها مطرح می‌شود، آنطور که گردانندگان این مراکز می‌گویند، پیش از آنکه اتفاقی در مراکز رخ داده باشد، از مسئولان این اقامتگاه‌ها تعهداتی اخذ شده تا با موارد بی‌حجابی در اقامتگاه خود برخود کنند. این در حالی است که از سال‌ها قبل که موضوع اقامتگاه‌های بومگردی در کشور مطرح شده بود، مسئولان بخش گردشگری کشور به اهمیت توسعه این بخش و ظرفیت آن در درآمدزایی و اشتغال‌زایی پی برده بودند. بخش خصوصی سرمایه‌گذاری زیادی در این حوزه داشت و تسهیلات دولتی زیادی نیز به توسعه این مراکز اختصاص داده شد. در واقع یک روز، بیلبورد و تابلوی صنعت گردشگری کشور، بومگردی‌ها بودند. زمانی آن‌قدر درباره بومگردی‌ها صحبت می‌شد که از آنها به عنوان ابزار توسعه کشور یاد می‌شد و این بخش، به خوب روی ریل توسعه قرار گرفته بود. اما حالا این قطار در حال بازگشت است و عده‌ای در حال تیشه زدن به ریشه بومگردی‌ها هستند.
بومگردی‌ها نسبت به هتل‌ها ویژگی‌های متفاوت‌تری داشتند. شکل مدیریت، تجربه غذاهای بومی و ساختمان متفاوه و قیمت پایین‌تر باعث شده بود تا در این سال‌ها گردشگران زیادی بتوانند راحت‌تر از این مراکز استفاده کنند و بخشی از گردشگران داخلی و خارجی، هم از منظر اقتصادی و هم از منظر تجربه‌های متفاوت از بومگردی‌ها استقبال کردند.
حالا با برخوردهایی که صورت می‌گیرد، نه تنها ضررهای اقتصادی و اجتماعی متوجه بومگردی‌ها می‌شود، مبالغ جریمه‌ها و وثیقه‌های قضایی که برای آنها در نظر گرفته می‌شود نیز بسیار فلج کننده است و عملاً بومگردی‌ها را به سمت تعطیلی سوق می‌دهد. باید بپذیریم که جامعه خصوصا در ماه‌های اخیر تغییر کرده و دست‌کم بخشی از آن رویکرد دیگری را در پیش گرفته است. از طرفی ارتزاق صاحبان مراکز بومگردی نیز به رفتار مناسب با گردشگران و فراهم کردن آسایش آنها گره خورده است. سختگیری صاحبان اقامتگاه‌ها تبعات منفی برای آنها دارد و از طرف دیگر، در صورت مسامحه آنان با گردشگران، تبعاتی همچون پلمپ و تشکیل پرونده در انتظار آنان است. چنین شرایطی، بومگردی‌ها را تبدیل به چوب دو سر طلا کرده که از هر طرف به آنها فشار وارد می‌شود. این چالشی بسیار سنگین است که باعث شده بسیاری از مدیران این مراکز ایده‌ای برای خروج از این وضعیت نداشته باشند و آنها را به ورشکستگی رسانده است.
موضع مهم دیگر، اتهاماتی است که به صاحبان برخی بومگردی‌ها نسبت داده شده است که از نظر حقوقی مصداق افتراست. حضور فرد بی‌حجاب در یک مرکز به معنای ایجاد مرکز فساد نیست اما متأسفانه در برخی از شهرها این افترا به مدیران برخی بومگردی‌های پلمپ شده نسبت داده که قابل پیگیرد قانونی است. محدودیت‌ها و ممنوعیت‌های قانونی از گذشته در مورد هتل‌ها و مراکز اقامت وجود داشت و تمامی هتل‌ها و اقامتگاه‌ها نیز آن را پذیرفته‌اند. اما از لحاظ قانونی نداشتن روسری از سوی گردشگران مصداق فساد و فحشا نیست ولی متأسفانه این اتهام به مدیران زده می‌شود و در رسانه نیز منتشر می‌شود.
متأسفانه این موضوع در حال تبدیل شدن به یک چالش پیچیده است که بحرانی بزرگ برای صنعت گردشگری را رقم خواهد زد. هرچه زودتر باید برای این مسئله چاره‌ای اندیشیده شود چرا که علاوه بر تبعات منفی آن برای صنعت نحیف گردشگری در کشور، تبعات فراوانی نیز برای اقتصاد جوامع محلی که بخشی از آن وابسته به همین بومگردی‌ها بود به دنبال دارد.