آبادان با وجود سازمان منطقه آزاد اروند، با درآمدی هنگفت و داشتن دانشگاه علوم پزشکی هنوز یک مرکز آنژیوگرافی قلب ندارد. یک دستگاه سی‌تی آنژیو ندارد و بیماران قلبی که اکثراً حرکت و جابه‌جایی به‌مثابه بازی کردن با جانشان است برای انجام این اعمال مجبورند به مراکز درمانی مرکز استان مراجعه کنند. این دور از شأن و منزلت شهر آبادان و شهروندانش است. شهری با پیشینه‌ای صنعتی و مهم.

سال‌هاست بیشترین مطالبه مردم آبادان در کف شهر خلاصه شده است. آسفالت نامناسب، مشکل فاضلاب شهری، دزدیده شدن درب منهول‌ها و جمع شدن آب‌های سطحی در خیابان‌های شهر، به هنگام تنها یک بارندگی ساده کوتاه‌مدت. این قصه پرغصه، سال‌های سال است که تکرار می‌شود و تا به امروز هم این مطالبات به حق مردم به سر منزل مقصود نرسیده است. دیگر صدای مردم شهر و مطالبه‌گران، خواب در چشم هیچ مسئولی نمی‌شکند که بالعکس آنها را دارای مصونیت ویژه کرده است در قبال مسئولیت‌پذیر نبودن.
شهر آبادان، آنقدر در کف معضلات شهری گرفتار آمده که نیازهای مهم‌تر و انسانی‌تر مردم این شهر از یاد آنها رفته است. نیازهایی که انگار به محاق فراموشی رفته‌اند. از جمله مهم‌ترین آنها می‌توان به بحث درمان و خدمات پزشکی اشاره کرد. آن هم در شهری که صاحب دانشگاهی است به نام دانشگاه علوم پزشکی، در منطقه‌ای به نام منطقه آزاد اروند. اما آبادان و منطقه آزاد اروند متاسفانه بعضاً از نبود بدیهی‌ترین امکانات درمان، پزشکی و پزشک متخصص رنج می‌برد. برای شهری که یکی از چندین دانشگاه‌های مهم علوم پزشکی ایران را درون خود جای داده است، روا نیست شهروندانش برای درمان بیماری خود و نزدیکان، مجبور شوند رنج سفر را به تن بخرند و عازم دیگر شهرهای دور و نزدیک نظیر: اهواز، یزد، شیراز، اصفهان یا تهران شوند.

سال‌هاست که به دلیل هجوم ریزگردها و همچنین آلاینده‌های صنعتی پالایشگاه و پتروشیمی، ریه‌های مردم آبادان دچار آسیب‌های جدی شده است اما آبادان تنها و تنها یک متخصص ریه دارد. این شهر جراح عروق ندارد. جراح قفسه سینه ندارد

آبادان با وجود ارتقای دانشکده به دانشگاه علوم پزشکی با سابقه‌ای چندین ساله از نداشتن ابتدایی‌ترین نیازهای بیمارستانی خود عاجز است و این عجز و ناتوانی به مقوله‌های مهم‌تر درمان سرایت کرده است. به‌عنوان مثال و به گفته یکی از شاهدان عینی در بخش اورژانس یکی از مهمترین مراکز درمانی شهر، کادر درمان به بهانه بزرگ شدن پروستات بیمار، از گذاشتن یک سوند ساده برای آن بیمار ناتوان بودند و بیماری که یازده روز در بخش بستری بود رنج دیگری را جدای از بیماری خود به دوش می‌کشید. معضلی که به گفته این شاهد و همراه بیمار در بیمارستان اهواز و پس از اعزام، هرگز دچار آن نبودند. به گفته این همراه پنجره‌های سرویس بهداشتی بخش جراحی مردان این بیمارستان، فاقد شیشه بودند و در زمستان باد سرد روی تن نحیف بیماران کشیده می‌شد و همچنین در هوای سرد زمستان، این سرویس بهداشتی از آب گرم بی‌بهره بود.
سال‌هاست که به دلیل هجوم ریزگردها و همچنین آلاینده‌های صنعتی پالایشگاه و پتروشیمی، ریه‌های مردم آبادان دچار آسیب‌های جدی شده است اما آبادان تنها و تنها یک متخصص ریه دارد. این شهر جراح عروق ندارد. جراح قفسه سینه ندارد. دکتر فوق تخصص غدد ندارد؛ یا اگر داشته باشد متخصصی است که از مرکز استان تنها یک روز در هفته در یکی از بیمارستان‌های شهر بیماران را ویزیت می‌کند. آبادان یک بیمارستان یا بخش مستقل سوانح و سوختگی ندارد و بیماران بسیاری در شرایط اورژانس به دلیل نبود چنین متخصصانی جان خود را از دست داده‌اند.کمتر پزشک متخصص و فوق تخصصی حاضر می‌شود در آبادان خدمت کند و همین امر باعث می‌شود مدیران و مسئولان دانشگاه علوم پزشکی این شهر دست به عصاتر باشند در مقابل تعداد پزشکان حاضر تحت امر خود و این مسئله پزشک را دارای مصونیت ویژه در آبادان کرده است.
دانشگاه علوم پزشکی آبادان، با کمبود چنین امکاناتی در بخش آموزش، چه تعداد متخصص مجرب را می‌تواند به جامعه پزشکی ایران و آبادان تحویل دهد؟ این دانشگاه به همراه سازمان پردرآمد منطقه آزاد اروند، باید در راستای خدمت‌رسانی در بخش درمان و پزشکی رویکردی گسترده‌تر و در شأن نام خود داشته باشد. جان چه تعداد بیمار و شهروند دیگر باید به خطر بیفتد یا به دلیل نبود امکانات پزشکی و متخصصان لازم در این شهر از دست برود؟ چندین بیمار دیگر باید در راه سفر به دیگر شهرها برای درمان، دچار آمبولی یا لختگی خون شوند تا مسؤلان مرتبط در این شهر تکانی به خود دهند و پیگیر رفع مطالبات به حق مردم ساکن در منطقه ی آزاد اروند باشند؟ مردم آبادان تا چه زمان باید مظلوم واقع شوند در رفع نشدن ابتدایی‌ترین نیازهای شهری، درمانی و در نهایت مظلوم باشند در از دست رفتن جان شیرینشان؟
ای کاش در طول این سال‌ها، هزینه‌های هنگفتی که خرج ساخت و ساز ساختمان کاخ گونه سازمان منطقه آزاد اروند و نیز رشد قارچ‌گونه مراکز تجاری بی‌مصرف این شهر شد صرف تجهیزات پزشکی و درمان می‌شد تا اینگونه شاید حتی شاهد متروپلی هم نبودیم که در مرکز شهر آوار شود، تعدادی از شهروندان آبادانی را به کام مرگ بکشد و یک شهر را تا سال‌های سال سیاه‌پوش کند.