مطالعه‌ای جدید نشان داده که اهداف تازه آب‌وهوایی که در هفته‌های اخیر از سوی کشورهای ثروتمند، از جمله آمریکا اعلام شده است، تا پایان قرن جاری، افزایش دمای جهان را به حدود 2.4 درجه سانتی‌گراد می‌رساند.
گرچه نسبت به اهداف پیشین که افزایش دمای 2.6 سانتی‌گرادی را نشان می‌داد، حالا افزایش دمای کمتری خواهیم داشت اما هنوز هم این عدد بالاتر از چیزی است که در معاهده اقلیمی پاریس تعیین شد.

در معاهده اقلیمی پاریس تعیین شد که نباید افزایش دمای جهانی تا پایان قرن بیش از 2 درجه سانتی‌گراد بالاتر از سطح پیشاصنعتی باشد، اما تلاش‌ها باید برای محدود کردن گرما به 1.5 درجه باشد. چراکه افزایش دما بیش از این عدد، می‌تواند فاجعه‌بار باشد. به گزارش خبرگزاری گاردین، تحلیل‌گران می‌گویند که هنوز می‌توان به این اهداف دست یافت اگر کشورهای کلیدی و مهم، طرح‌ها و برنامه‌های بهتری را پیش بگیرند و سایر کشورها هم سیاست‌های جدیدی را که مطابق تعهداتشان است، برگزینند.
Climate action tracker یک منبع مستقل تحلیل علمی است و توسط دو سازمان تحقیقاتی، اقدامات آب‌وهوایی را از سال 2009 دنبال می‌کند. پیش‌بینی‌های این منبع تحلیلی، قطعا غیرضروری است و واقعیت می‌تواند متفاوت ازاین پیش‌بینی‌ها بشود اما نمودارهای آن و تجزیه و تحلیل‌هایش اهمیت مشارکت ایالات متحده آمریکا – که دومین عامل انتشار دهنده گازهای گلخانه‌ای در جهان است- را نشان می‌دهد و همچنین اهمیت مشارکت سایر کشورهای ثروتمند را در رسیدن به اهداف جدید تعیین شده برای مقابله با انتشار گازها و البته اینکه چقدر راه داریم تا به اهداف تعیین شده در توافق اقلیمی پاریس دست یابیم.
مطالعه منتشر شده اخیر به این نتیجه رسیده که اهداف سخت‌تری از سوی چین، بزرگ‌ترین انتشار دهنده گازهای گلخانه‌ای، و سایر کشورها باید تعیین شود تا بتوانیم به اهداف تعیین شده توافق اقلیمی پاریس دست یابیم. در حالی که کشورهایی که مسئول حدود سه چهارم انتشار گازهای گلخانه‌ای هستند، در حال تعیین اهدافی برای رسیدن به کربن صفر خالص هستند، منبع تحلیلی Climate action tracker دریافته است که برای اکثر کشورها، سیاست‌گذاری‌ها نسبت به اهداف، عقب افتاده است.
بسیاری از سیاست‌های کشورها حتی با تعهداتی که خودشان داده‌اند، تطابق ندارد. تحلیل‌ها نشان داده‌اند که بر اساس سیاست‌گذاری‌هی موجودِ فعلی، باید انتظار داشته باشیم که جهان با افزایش دمای 2.9 درجه سانتی‌گرادی تا پایان قرن روبه‌رو می‌شود.
بیل هیر، مدیر اجرایی «تجزیه و تحلیل آب‌وهوایی»، یکی از سازمان‌هایی اداره‌کننده Climate action tracker می‌گوید: « واضح است که توافق آب‌وهوایی پاریس باعث ایجاد تغییر می‌شود و دولت‌ها را به سمت اهداف محکم‌تر سوق می‌دهد، اما هنوز راه‌های نرفته‌ای باقی مانده است، خصوصا با توجه به اینکه بسیاری از دولت‌ها هنوز برای رسیدن به اهداف و تعهدات تعیین شده از سوی خودشان، سیاست‌گذاری نکرده‌اند. دولت‌ها باید سریع‌تر دست به اقدام بزنند.
در نشست مجازی آب‌وهوایی کاخ سفید که به میزبانی جو بایدن برگزار شد، آمریکا متعهد شد که انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را تا سال 2030، به نصف سطح سال 2005 کاهش دهد. کانادا نیز متعهد شد که اهداف سختگیرانه‌تری را برای خود تعیین کند. ژاپن، افریقای جنوبی و آرژانتین هم قول دادند که جاه‌طلبی‌های خود را افزایش دهند. چین، بزرگ‌ترین انتشار دهنده گازهای گلخانه‌ای در جهان نیز بار دیگر قول داد که استفاده از زغال‌سنگ را در آینده مهار کند.
قرار است در ماه نوامبر (آبان)، نشست آب‌وهوایی Cop26 سازمان ملل در گلاسکو، بریتانیا برگزار شود. انتظار می‌رود که کشورهای شرکت‌کننده در این نشست، با برنامه‌ها و طرح‌های جدیدی به منظور کاهش انتشار کربن از حالا تا سال 2030 به این نشست بیایند. دهه کنونی، دهه‌ای بسیار حیاتی برای انجام اقدامات آب‌وهوایی به شمار می‌رود، چراکه اگر انتشار گازهای کربنی در این یک دهه هم مانند دهه‌های گذشته افزایش یابد، شانس اندکی برای مقابله با افزایش دما و نگه داشتن آن در سطحی که در توافق اقلیمی پاریس تعیین شده، باقی می‌ماند. سطح تعیین شده افزایش دما در توافق اقلیمی پاریس، نمایانگر آستانه ایمنی است؛ یعنی افزایش دما بیش از آمنچه که تعیین شده، ممکن است فاجعه‌بار و البته غیرقابل بازگشت باشد.
هیئت بین دولتی تغییرات آب‌وهوایی نیز دریافته است که برای جلوگیری از افزایش دما به بیش از 1.5 درجه سانتی‌گراد، انتشار گازهای گلخانه‌ای باید طی 10 سال آینده تقریبا به نصف، کاهش یابد. چین بزرگ‌ترین انتشار‌دهنده گازهای گلخانه‌ای، هنوز طرح ملی خود را برای 10 سال آینده ارائه نکرده است. این برنامه به نام سهم ملی تعیین شده (NDC) شناخته می‌شود. هند، کره جنوبی، نیوزلند، ترکیه و عربستان سعودی نیز در میان کشورهایی هستند که هنوز طرح خود را تایید و ارائه نکرده‌اند.
کشورهایی که مسئول تقریبا نیمی از انتشار گازهای گلخانه‌ای در جهان هستند، تاکنون طرح‌های ملی خود را ارائه داده‌اند اما بسیاری از آنها تحت فشار قرار دارند که اهدافشان را سختگیرانه‌تر در نظر بگیرند و برخی هم بسیار اهداف سطحی را انتخاب کرده‌اند؛ از جمله استرالیا، روسیه، مکزیک و برزیل.
نیکلاس هونه، از موسسه «اقلیم جدید» که شریک دیگر Climate Action Tracker است می‌گوید، دولت‌ها هنوز بسیار کُند و آهسته حرکت می‌کنند و باید همانطور که به کووید-19 واکنش نشان دادند، به موضوع تغییرات آب‌وهوایی هم واکنش نشان دهند و با این مسئله هم به عنوان یک بحران جهانی برخورد کنند. او گفته است: «اگر فقط نیمی از دولت‌ها خود را وارد شرایط اضطراری کنند و اقدامات کوتاه مدت بیشتری را پیشنهاد بدهند و اجرا کنند، می‌توان امید داشت که انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی در 10 سال آینده به نصف کاهش پیدا کند.»
این هفته نیز قرار است کشورها مجددا برای گفت‌وگوی پیترزبرگ، نشستی آب‌وهوایی که از سوی دولت آلمان برگزار می‌شود، شرکت کنند. به نظر می‌رسد که برخی از کشورهای اتحادیه اروپا ممکن است با پیشنهادهای قوی‌تر مالی به کشورهای در حال توسعه برای مقابله با تغییرات آب‌وهوایی جلو بیایند. کمک‌های مالی آب‎وهوایی برای قرار دادن کشورهای فقیر در مسیر کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و مقابله با تاثیرات تغییرات آب‌وهوایی، بسیار ضروری است، اما تاکنون آنچه که از سوی کشورهای ثروتمند برای کمک به کشورهای فقیر ارائه شده، بسیار اندک بوده و به گفته متخصصان، کمتر از آن چیزی است که برای رسیدن به این هدف، نیاز داریم.