هفتهٔ گذشته بود که در قالب سفرهای استانی، رییس جمهوری از عملیات اجرایی سد «نمرود» در فیروزکوه بازدید به‌عمل آورد و دستور داد حداکثر تا سال آینده از این سد مخزنی بهره‌برداری شود. در هنگام بازدیدهایی از این قبیل، متأسفانه ملاحظه می‌شود که حقایق لازم از طرف مجریان به اطلاع رییس‌جمهوری نمی‌رسد و طبعاً ایشان فقط به مهار آب و کنترل و توزیع آب از سد توجه می‌کنند. درحالی‌که طبق واقعیت‌های موجود، سد نمرود روی رودخانهٔ «حبله‌رود» احداث شده و چون این رودخانه در انتها به دریاچهٔ نمک قم سرازیر میشود، بعد از بهره‌برداری از این سد، حداقل جریانات سیلابی که وارد دریاچهٔ نمک قم می‌شوند نیز قطع خواهند شد. 

خاطرنشان می‌شود که قبل از اتصال رودخانهٔ حبله‌رود به دریاچهٔ نمک قم، پارک ملی کویر به‌عنوان منطقهٔ تحت‌حفاظت قرار دارد و انواع گونه‌های جانوری مانند پلنگ، گورخر، جبیر و گونه‌های گیاهی مختلف و متنوع در این پارک ملی به‌عنوان زیستمندان دارای حق آب از این رودخانه و حق حیات هستند. اما تجربه ثابت کرده که بعد از احداث سدهایی از این نوع، هیچ‌گونه حقابهٔ محیط زیستی به زیستمندان تعلق نمی‌گیرد.

رودخانهٔ دیگری که از غرب دریاچهٔ نمک قم وارد این دریاچه می‌شود و قبل از ورود به دریاچه، قاعدتاً تالاب «مره» قم و تالاب «بندعلیخان» ورامین را سیراب می‌کند، رودخانهٔ شور است. متأسفانه روی این رودخانه نیز ابتدا سد «کینه ورس» ابهر و سپس سد «نهب» تاکستان احداث شد و قسمتی از جریانات فصلی این رودخانه را مهار کرد، ولی شوربختانه سد دیگری روی آخرین سرشاخهٔ این رودخانه به نام سد «بالاخانلو» بویین‌زهرا در حال اجرا است که با کمال تأسف، اگر این سد هم به بهره‌برداری برسد، تحقیقاً دریاچهٔ نمک قم و تالاب‌های پیرامونی آن کاملاً خشک خواهد شد و کانون گردوغبار نمکی که دارای جریانات شرق به غرب است می‌تواند تهدیدی جدی برای حیات سرزمینی جنوب و غرب استان تهران به‌وجود آورد. طبق شنیده‌ها، ظاهراً سد بالاخانلو نیز به‌زودی در سفر استانی رئیس‌جمهوری به استان قزوین به بهره‌برداری خواهد رسید.

رودخانه‌های دیگر منتهی به دریاچهٔ نمک قم مانند «جاجرود» تهران، «قمرود» قم و «قره‌چای» ساوه نیز به‌وسیلهٔ سدهای متعدد که در مسیر آنها احداث شده، سال‌های مدیدی است که جریانات رودخانه‌ای به سمت دریاچهٔ نمک قم را قطع کرده‌اند و هیچ‌گونه حقابهٔ محیط زیستی از طرف این رودخانه‌ها به دریاچهٔ نمک وارد نمی‌شود.

به‌طور کلی، روندی که از نیم قرن اخیر تاکنون برای مهار آب‌های منتهی به دریاچهٔ نمک انجام شد، باعث شده که دریاچهٔ نمک قم و تالاب‌های پیرامونی آن و اکوسیستم مربوطه در آستانهٔ تخریب کامل قرار گیرد و وضعیتی به‌وجود آید که می‌توان گفت دریاچهٔ نمک قم دارای یک آیندهٔ تاریک و برگشت‌ناپذیر شده است و گسترش گردوغبار نمکی از جنوب تهران، حتی تا استان البرز و قزوین نیز اجتناب‌ناپذیر خواهد بود.