کبوتری که شاخهٔ زیتون به دهان دارد، سال‌هاست که به‌عنوان نمادی جذاب برای صلح شناخته می‌شود. پیکاسو را خالق این نماد می‌دانند، هرچند که برخی معتقدند پیشینهٔ این نماد بسیار قدیمی‌تر از پیکاسو است و او توانست در موقعیتی مناسب این نماد را به همه معرفی کند. چه پیکاسو را آغازگر این نمادسازی بدانیم و چه آن را به گذشته‌های دور نسبت بدهیم، امروز تقریباً همه پذیرفته‌ایم که کبوتر سفید نماد صلح و دوستی است. اما چرا کبوتر؟ آیا کبوترها اینقدر در مقابل هم‌نوعان خود و سایر جانداران با تسامح و تساهل برخورد می‌کنند که باید از آنها الگو بگیریم؟
«کنراد لورنتس»، زیست‌شناس مشهور اهل اتریش که او را از بنیانگذاران علم رفتارشناسی می‌دانند، چنین نظری ندارد. او از آن دسته زیست‌شناسانی بود که ترجیح می‌داد ساعت‌ها و بلکه روزها گوشه‌ای بی‌سروصدا در طبیعت بنشیند و به رفتار طبیعی جانوران نگاه کند و از آنها یادداشت‌برداری کند.
در فصل پایانی کتاب «انگشتر حضرت سلیمان» که به همت دکتر «هوشنگ دولت‌آبادی» به فارسی هم ترجمه شده به موضوع جالبی درباره انتخاب کبوتر به‌عنوان نماد صلح اشاره می‌کند. او همان ابتدا، یعنی در ۱۹۴۹ برای اولین بار با پوستر پیکاسو روبه‌رو می‌شود ولی انتخاب این نماد برایش خنده‌دار است. او در کتابش توضیح می‌دهد که برای یک پژوهش دو کبوتر از دو گونهٔ متفاوت را نگه‌داری می‌کرده ولی یک روز کنجکاو می‌شود که این دو پرنده را کنار هم بگذارد و رفتارهایشان دربرابر یکدیگر را مشاهده کند. دو پرنده در ابتدا رفتاری نسبتاً آرام از خود نشان می‌دهند اما کمی بعد به نزاع می‌پردازند. نزاع کمی طول می‌کشد تا اینکه یکی از کبوترها متوجه برتری کبوتر دیگر می‌شود و به‌همین دلیل از خود رفتار تسلیم نشان می‌دهد. رفتار تسلیم در این کبوتر به‌پشت خوابیدن در قفس و بازگردن پرها بوده است. معمولاً رفتار تسلیم در بسیاری از جانوران، با نشان دادن نقاط حساس بدن مانند سینه، گردن و سر به حریفِ هم‌نوع با حالتی از عجز است به گونه‌ای که حریف متوجه تسلیم شود و عجیب آنکه در این صورت نزاع پایان می‌یابد و فرد قوی‌تر نیز از خیر آسیب بیشتر به هم‌نوع می‌گذرد. اما لورنتس تعریف می‌کند که کبوتر غالب که نمی‌دانست در دنیای حریفش این رفتار به‌معنای تسلیم است، روی سینهٔ کبوتر تسلیم‌شده نشسته بود و با منقار ضربات محکمی به سینهٔ حریف می‌زد. او می‌گوید اگر مداخله نکرده بود و کبوتر تسلیم‌شده را از قفس بیرون نکشیده بود، حتماً در فاصله‌ای کوتاه، قتلی فجیع رخ می‌داد. جالب آنکه لورنتس در بخشی از کتابش رفتار گرگ‌ها در رقابت بر سر به‌دست گرفتن رهبری گله را شرح می‌دهد. او می‌گوید در نزاع گرگ‌ها، رفتار تسلیم‌شدن به‌گونه‌ای است که گرگ مغلوب به آرامی به گرگ غالب نزدیک می‌شود و از روبه‌رو، پوزه‌اش را روی شانهٔ گرگ قوی‌تر قرار می‌دهد. به‌شکلی که گرگ قوی‌تر با حرکت سریع و به‌راحتی می‌تواند گلوی گرگ مغلوب را بدرد و او را از پا در آورد. اما هیچ وقت چنین نمی‌شود. گرگ قوی‌تر بدون هیچ اقدام دیگری دست از نزاع می‌کشد و تسلیم‌شدن گرگ مغلوب را می‌پذیرد و منازعه پایان می‌یابد. لورنتس با طنز کلامی خاصش (که حتی آن را از متون علمی هم دریغ نمی‌کرد) با نگاهی تمسخرآمیز به انتخاب کبوتر به‌عنوان نماد صلح نگاه می‌کند. او پذیرش تسلیم و نریختن خون هم‌نوع را مهمترین رفتار صلح‌آمیز می‌داند و ‌گوید وقتی کبوتر تا جایی پیش می‌رود که می‌تواند به‌راحتی خون هم‌نوعش را بریزد، همان بهتر که به‌جای کبوتر، شاخهٔ زیتون را به دهان یک گرگ بدهیم و آن را نماد صلح کنیم!