«احمد امین‌نظر»، نقاش معاصر، در ۷۰سالگی از دنیا رفت. در خانه-کارگاهش در کرج، آن‌هم در تنهایی. پیکر بی‌جانش را دوستانش یافتند که چند روزی از حالش بی‌خبر بودند. در خانه را شکستند و دیدند تمام شده. در روزهای جنگ و سیل اخبار مربوط به آن، انگار خبر درگذشت امین‌نظر میان اخبار دیگر گم شد. مثل مرگ «جلال خالقی مطلق»، شاهنامه‌پژوه بزرگ، که شاید اگر در روزگار دیگری از دنیا می‌رفت، توجه‌ها به مرگش بیشتر می‌بود. مثل مرگ «عبدالمجید ارفعی»، نخستین مترجم منشور کوروش، در ششم اسفندماه که گره خورد به اتفاقات بعدی و جنگ. قطعی اینترنت هم به این بی‌خبری‌ها بیشتر دامن می‌زند و جدای از همه اینها، توجه خبرگزاری‌ها هم به این موضوع بسیار محدود بود.
برای نوشتن از امین‌نظر نیاز به اینترنت داشتم. می‌خواستم برای انتشار خبر درگذشتش تصاویری از نقاشی‌هایش را پیدا کنم؛ تصاویری از خودش و آثارش، همچنین درباره زندگی‌اش و اینکه در چند سال اخیر چه نمایشگاه‌هایی برگزار کرده. اما به‌دلیل مسدودشدن راه‌های اتصال به اینترنت جهانی، چندان موفق نبودم. جست‌وجو کلیدواژه نام او در خبرگزاری‌ها هم هیچ خبری را نشان نمی‌داد. تنها یک خبرگزاری بود که چند خبر کوتاه درباره برگزاری نمایشگاه‌هایش منتشر کرده بود. عاقبت فقط وب‌سایت «درز» بود که اطلاعاتی درباره امین‌نظر داشت و در وب‌سایت «گالری اینفو» هم می‌شد نمایشگاه‌هایی را که برگزار کرده، جست‌وجو کرد. تصاویر آثار او فقط در همین دو وب‌سایت موجود است و شاید اگر اینترنت وصل بود، می‌شد تصاویر بیشتری را هم در گوگل مشاهده کرد. اما حالا نشانه‌های حضور چنین نقاش معاصری و از شاگردان «هانیبال الخاص» و «محسن وزیری‌مقدم»، بسیار ناچیز است و این موضوع در خبرگزاری‌های داخلی که در این شرایط به اینترنت بین‌الملل دسترسی دارند هم بیشتر به چشم می‌خورد؛ آن‌هم درباره کسی که از او به‌عنوان یکی از پرکارترین هنرمندان یاد می‌شود. امین‌نظر متولد سال ۱۳۴۴ در آبادان بود. در هنرستان هنرهای زیبا و بعدها در دانشکده‌ هنرهای زیبای تهران تعلیم دید. پس از پایان تحصیلاتش علاوه‌بر نقاشی، به‌عنوان گرافیست فعالیت می‌کرد و مدتی هم مشغول تدریس در مدرسه هنرهای تجسمی تهران مشغول بود. در سال ۱۳۶۵ ابتدا به پاریس و سپس به آلمان مهاجرت کرد. طی این سفر با گرایش‌های نئواکسپرسیونیست اروپا آشنا شد و تأثیرات بسیاری از آن گرفت. پیوستن به اتحادیه‌ نقاشان کلن آلمان و برگزاری نخستین نمایش انفرادی در این کشور، از جمله فعالیت‌هایش پیش از بازگشت به ایران در سال ۱۳۷۳ بود. پس از بازگشت به ایران هم به تدریس در دانشگاه آزاد هنر تهران و دانشگاه هنر یزد مشغول شد. آثارش متأثر از ویژگی‌ها و عناصر نگارگری ایرانی است که به‌شکلی هنرمندانه در همنشینی با شیوه‌های اکسپرسیونیستی قرار گرفته‌اند. آن‌طورکه وب‌سایت «درز» نوشته، موضوع اصلی در اغلب نقاشی‌های او نمایش حالات فیگورهای انسانی و تمرکز هنرمند بر بیانگری خطوط بوده است؛ به‌طوری‌که می‌توان گفت روایتگری در اثر اهمیت چندانی ندارد. در سال‌های پس از وقوع انقلاب، موضوعات اجتماعی به برخی آثار او وارد شد. امین‌نظر در طول سال‌های فعالیت خود چندین نمایشگاه انفرادی و گروهی برگزار کرده و در سال‌های اخیر در آرت‌فرهای جهانی از جمله آرت‌فر ابوظبی‌آرت و آرمری‌شو نیویورک شرکت داشته است. همچنین، کتاب آثار او در سال ۱۳۸۹ با عنوان «دگردیسی» از سوی انتشارات نظر به چاپ رسیده است. امین‌نظر حالا در روزهایی از دنیا رفته که زندگی با ایرانیان نامهربان‌تر از همیشه است. نوشتن از پروسه نوشتن این یادداشت را لازم دانستم؛ چراکه در روزهای عجیبی به سر می‌بریم که حتی تنظیم کردن یک خبر ساده و نوشتن از خبر درگذشت یک نقاش معاصر مهم، به‌شدت سخت و طاقت‌فرسا شده. اینکه یک نفر چند روز در خانه از دنیا رفته و کسی خبری نداشته به‌اندازه کافی دردناک است، اما اینکه حتی بعد از مرگش هم این بی‌خبری ادامه یابد، دردناک‌تر است. نمی‌دانم در روزهایی که زیر آتش و جنگ‌ایم، پیکر بی‌جان و تنهای او در خانه چندبار صدای انفجار را شنیده است.