«عبدالمجید ارفعی» یکی از مهمترین کتیبه‌شناسان ایلامی در حالی از دنیا رفت که به‌گفته «شهاب‌الدین ارفعی»، معمار و پسرعموی عبدالمجید ارفعی بسیاری از کتاب‌های ارزشمند او منتشر نشده است.
«شهاب‌الدین ارفعی» درباره آثار او به «پیام ما» می‌گوید: «بسیاری از کتاب‌های ارزشمند او منتشر نشده است. درواقع، او آرزو داشت‌نوشته‌ها و کتاب‌هایش به چاپ برسد؛ زیرا او وارث پژوهش‌ها و تحقیقات پروفسور هلک نیز بود. برای همین، سال‌ها تلاش کرد بخش‌هایی از کتیبه‌ها و گل‌نوشته‌های تخت‌جمشید و منشور کوروش را که برای چاپ آماده بود، منتشر کند. اما هیچ سیستم و ارگان دولتی از او برای چاپ حمایت نکرد، تا او فوت شد.»
او درباره گذشته عبدالمجید ارفعی می‌گوید: «او متولد شهریور ۱۳۱۸ در بندرعباس و کوه گنو بود. در دبیرستان دارالفنون درس خواند و سپس در دانشگاه ادبیات دانشگاه تهران درس خواند. بعد از آن برای تحصیلات به آمریکا رفت و در دانشگاه شیکاگو پذیرفته شد.»
شهاب‌الدین ارفعی اشاره می‌کند که عبدالمجید از شاگردان برگزیده پروفسور «ریچارد هلک»، ایلام‌شناس و آشورشناس، بود. «عبدالمجید ارفعی به زبان‌های اکدی و ایلامی کاملاً مسلط بود و خطوط این خط را می‌خواند. از آخرین مترجمین خط میخی ایلامی بود. لوح‌های گلی تخت‌جمشید عمدتاً ترجمه او و دکتر هلک است. آنها مقالات و نوشته‌های زیادی در حوزه میان‌رودان و بین‌النهرین نوشتند.»
ارفعی ادامه می‌دهد: «عبدالمجید نخستین مترجم استوانه فرمان کوروش از زبان اصلی یعنی «بابلی نو» به فارسی بود. درواقع، ترجمه‌هایی از زبان‌های دیگر به فارسی شده بود، اما تا قبل از او هیچ‌کس از زبان اصلی این اثر را به فارسی ترجمه نکرده بود.»
او از جوایزی می‌گوید که عبدالمجید ارفعی دریافت کرده است. «در سال ۱۳۹۴ به‌خاطر خدماتش در حوزه فرهنگی به‌عنوان یک عمر کوشش فرهنگی، جایزه سرو ایرانی را دریافت کرد. یونسکو نیز در پنجمین مراسم تماشای خورشید با مشارکت موزه ملی ایران و ایکوم ایران، نشان خورشید یونسکو در حوزه ادب و فرهنگ به عبدالمجید ارفعی داد. او مدتی از لحاظ تنفسی بیمار بود، اما می‌خواست به کارهای خود ادامه دهد.»
این استاد زبان‌های باستانی در ۶ اسفند ۱۴۰۴ چشم از جهان فروبست، اما آثار و یاد و خاطره او همیشه در اذهان ایرانیان باقی می‌ماند.