این روزها بسیاری با خستگی از خواب بیدار می‌شوند، به‌زور خودشان را به سر کار می‌رسانند، در مسیر می‌بینند که همه درباره اخبار حرف می‌زنند، درباره بستگان و اطرافیانشان. درباره آنچه دیده‌اند، درباره آنچه انتظار داشتند ببینند، درباره آنها که نیستند، درباره گفته‌های وزرا و وکلای مردم، درباره اختلال در کارهایشان و… سر کار هم همه حرف‌ها حول همین موضوع است. زود از کار برمی‌گردند و همچنان درگیر اخبارند، اخباری که شفاهی و فردبه‌فرد منتقل می‌شود و گوششان پر می‌شود. وزن خبرها آن‌قدر زیاد است که سرشان سنگین می‌شود، چشم‌هایشان هم. اغلب با خستگی می‌خوابند تا روز بعد که باز با کلافگی که برخیزند. محیط‌زیستی‌ها هم از این قاعده مستثنا نیستند. بااین‌حال گروهی از آنها فکر می‌کنند در این شرایط باید خود را سرپا نگه داشت، آنها می‌گویند حفاظت تعطیلی ندارد، اما حتی آنها هم با یک مشکل جدی در کارشان مواجه‌اند؛ قطعی اینترنت!

«پریسا شوکتی»، حفاظت‌گر می‌گوید که هر بار سعی کرده روحیه‌اش را حفظ کند. بااین‌حال قطعی اینترنت، کارکردن را برایش دشوار کرده است. دسترسی به ایمیل ندارد و ابزارهای ارتباطی قدیمی هم کارایی خود را ازدست‌داده است. نمونه‌اش دستگاه فکس، می‌خواهد به یکی از ادارات کل نامه بزند و سفرشان را هماهنگ کند، اما حتی این امکان را هم ازدست‌داده است. «در خانه گزارش‌های قدیمی را می‌خوانم تا بدانم دنبال هر موضوعی کجا بگردم. گاهی هم متنی را آماده می‌کنم که پس از اتصال به اینترنت در سایت مؤسسه‌مان قرار دهیم.»

به گفته او اغلب کارهای آنها در بستر آنلاین انجام می‌شد و حالا همه آن‌ها، دچار مشکل شده است. «حتی اگر بخواهیم هم نمی‌توانیم کار کنیم.»

«ایمان ابراهیمی»، حفاظت‌گر، همین سال قبل در کنوانسیون رامسر به‌عنوان قهرمان جوان تالاب‌های جهان انتخاب شد، او همچنین یکی از سخنرانان بخش «سازندگان تغییر» نهمین کنگره جهانی حفاظت از طبیعت اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) بود. او از ۲۱ سالگی تاکنون ۱۳ پروژه را در سراسر ایران مدیریت کرده است. او هم این روزها کم‌حوصله است. ۲۲ دی‌ماه تولدش بود، برای اینکه پیام تبریکی نشنود تلفنش را از دسترس خارج کرد و تصمیم گرفت با کسی حرف نزند. «کلافه‌ام.»

بهزاد رئیسیان کارشناس ارزیابی اثرات محیط‌زیستی اما معتقد است باید در همین روزها با قدرت ادامه داد. بااین‌حال حتی او هم این روزها درگیر قطعی اینترنت است. «تا همین چند روز پیش می‌توانستم کارهایم را انجام دهم؛ اما برای کار من که به اینترنت وابسته است، چنین شرایطی بلاتکلیفی به دنبال دارد.»

رئیسیان تصمیم گرفت تهران بیاید و در اینجا بتواند با مستقر شدن در سازمان حفاظت محیط‌زیست کارش را انجام دهد، اما آنچه در جامعه اتفاق افتاده او را از این تصمیم منصرف کرده است. «نگران بودم دچار مشکل شوم.»

این روزها این کارشناس ارزیابی اثرات محیط‌زیستی در خانه مطالعه می‌کند و در حال رسیدگی به خانواده است. «کارهایی که وابستگی زیادی به اینترنت ندارد را انجام می‌دهم. به‌علاوه سراغ کارهایی رفته‌ام که مدت‌ها بودم می‌خواستم به آنها رسیدگی کنم و فرصتی برای انجامشان نداشتم.»

رئیسیان درعین‌حال نگران مناطق است. به گفته او با بروز تحولات ممکن است ما شاهد دست‌اندازی به مناطق باشیم و از همین‌الان باید درباره آنها فکری کنیم. «باید یک فضای گفت‌وگو درباره شیوه‌های حفاظت در دوره‌های دشوار داشته باشیم. این موضوع ضروری است.»

المیرا شعربافی سال‌ها با جامعه محلی در حوزه حفاظت کار کرده و وقایع مختلفی را به چشم دیده است. او هم این روزها دست و دلش به کاری نمی‌رود. چشم‌انداز روشنی به آینده ندارد و نمی‌داند چه می‌شود. تنها کاری که می‌کند مطالعه است و نظم‌دادن به طرح‌ها و ایده‌هایش. نویسنده‌های کتاب‌هایی که می‌خواند بیژن فرهنگ دره‌شوری و عبدالحسین وهاب‌زاده هستند. او می‌خواهد بداند چطور می‌توان مناطق حفاظت شده عرفی را در ایران داشت. «می‌خوانم و یادداشت برمی‌دارم مگر روزی گشایشی پیش بیاید و شرایط زیست برای همه بهتر شود.»

سید محسن موسوی کنشگر محیط‌زیست می‌گوید که حال‌وهوای خوبی ندارد. «روزهای سختی است.»

او بغض‌کرده می‌گوید که نمی‌داند اوضاع چطور می‌شود. قطعی اینترنت هم شرایط را سخت‌تر کرده است «عادت کرده بودیم با اینترنت از حال‌وهوای هم باخبر شویم. اما این امکان را از دست داده‌ایم.»

به گفته موسوی با قطع‌شدن اینترنت امکان دسترسی به اخبار محیط‌زیستی هم دشوار شده است. «چه در بحث تیمار و چه در بحث رسیدگی به مسائل، به اینترنت وابسته بودیم و حالا همه این کانال‌ها بسته شده است.»

این روزها از هر که می‌پرسی حالت چطور است، جوابی که می‌دهد یا منفی است و یا اینکه در حد مقدورات خوبم، در حدی که دیگران خوب هستند. حفاظت‌گرانی که با آنها تماس گرفتم هم بارها تأکید کردند که آنها جزئی از همین جامعه‌اند، در همین اتمسفر نفس می‌کشند و در آن زندگی می‌کنند. با هر کدام که تماس گرفتم، صدایشان گرفته بود. شاید این گزارش، این روزها با آن‌همه خبری که در سطح جامعه جریان دارد به چشم نیاید، اما نوشته شده است تا سال‌ها و روزها بعد خوانندگانش بدانند جامعه حفاظت‌گر ایران چه روزهایی را می‌گذراند. این گزارش نوشته است تنها برای ثبت‌شدن، نه برای دیده‌شدن؛ لااقل در امروز.