گاردین نوشته است یکی از چشمگیرترین آثاری که در این نمایشگاه وجود دارد، یک صندلی بلوطی است. در نگاه اول چنین اثری ممکن است معمولی به‌نظر برسد، اما تفاوت آن این است که در ارتفاعی بالا از زمین قرار دارد. دلیل این کار به یک دغدغه محیط‌زیستی برمی‌گردد؛ این اثر قصد دارد نشان دهد که اگر سطح دریا همچنان بالا بیاید، در سال ۲۱۰۰ این ارتفاع برای نشستن در هلند ضروری خواهد بود.
این اثر که «میل به نشستن در جای خشک» نام دارد، یکی دیگر از نسخه‌هایش در دفتر وزیر محیط‌زیست هلند قرار گرفته تا یادآور خطر جدی افزایش سطح دریا برای این کشور باشد.
این صندلی بخشی از نمایشگاه «آیا دریاها می‌توانند ما را تاب بیاورند؟» است که در مرکز ساینزبری، گالری هنری و موزه‌ای در شهر نورویچ، برگزار می‌شود. انتخاب این مکان تصادفی نیست؛ نورفولک یکی از مناطق بریتانیاست که به‌شدت در معرض خطر بالا آمدن سطح دریا قرار دارد. جاگو کوپر، مدیر مرکز ساینزبری، دراین‌باره می‌گوید: «وقتی صحبت از تغییراقلیم و آینده زمین می‌شود، بسیاری از مردم نمی‌دانند از کجا باید شروع کنند. ما می‌توانیم ذهن و تخیل مردم را به جاهایی ببریم که هرگز تصورش را هم نمی‌کردند.»
این نمایشگاه شامل سه بخش است که هرکدام از زاویه‌ای متفاوت به بحران آب و اقلیم می‌پردازد.

هنر، آینه بحران اقلیمی
این نمایشگاه نه‌تنها بر وضعیت کنونی تغییراقلیم تأکید دارد، بلکه نگاهی به گذشته نیز دارد. یکی از بخش‌های جذاب نمایشگاه، داگرلند را به تصویر می‌کشد؛ سرزمینی که هفت هزار سال پیش بریتانیا را به هلند متصل می‌کرد. در آن زمان، انسان‌ها می‌توانستند با پای پیاده از این مسیر عبور کنند و در راه با ماموت‌ها، خرس‌ها و کرگدن‌ها روبه‌رو شوند.
اما این سرزمین به‌دلیل بالا آمدن سطح آب‌ها از بین رفت؛ همان سرنوشتی که اکنون برخی کشورهای جزیره‌ای مانند جزایر کوک، تووالو و کیریباتی با آن مواجه‌اند.بسیاری از هنرمندان، از جمله هنرمندان بریتانیایی، به بحران اقلیمی واکنش نشان داده‌اند. مگی همبلینگ و کلر کانسیک، دو هنرمند حاضر در نمایشگاه، سال‌هاست که در آثار خود به تأثیر تغییراقلیم بر طبیعت پرداخته‌اند.
اثر «دیوار آب» از همبلینگ، یکی از چشمگیرترین آثار نمایشگاه است؛ موج‌هایی از رنگ‌های خاکستری، آبی، صورتی و سیاه که هم زیباست و هم هشداردهنده. نقاشی‌های کلر کانسیک نیز دنیای دریا، خشکی و آسمان را در هم ادغام می‌کنند؛ امواجی که در نگاه اول ممکن است چمن یا حتی ابر به نظر برسند.

سفری دریایی برای درک بهتر بحران اقلیمی
برای آماده‌سازی این نمایشگاه، جان کنت پارانادا، کیوریتور هنر و تغییراقلیم مرکز ساینزبری، گروهی از هنرمندان، کیوریتورها و محققان را به یک سفر ۳۶ساعته در دریای شمال از یارموث به روتردام برد. آنها سوار بر یک قایق ماهیگیری ۲۴ متری که در سال ۱۹۲۱ ساخته شده بود، از نزدیک چالش‌های محیط‌زیستی دریاها را تجربه کردند. پارانادا دراین‌باره می‌گوید: «ما می‌خواهیم اقیانوس‌ها را به خانه نزدیک‌تر کنیم، چون دریا و آب همه ما را، فارغ از اینکه کجا هستیم و چه کسی هستیم، به‌هم متصل می‌کند.»

هنر؛ ابزاری نیرومند برای آگاهی‌بخشی درباره تغییراقلیم
هنر از دیرباز نقش مهمی در بیان دغدغه‌های اجتماعی و محیط‌زیستی داشته است. در مواجهه با بحران تغییراقلیم، هنر می‌تواند راهی مؤثر برای آگاهی‌بخشی و ایجاد همدلی در میان مردم باشد. برخلاف گزارش‌های علمی که اغلب پیچیده و تخصصی هستند، هنر از طریق تصاویر، صداها و احساسات، پیام تغییراقلیم را به زبانی قابل‌فهم و تأثیرگذار منتقل می‌کند. این آثار نه‌تنها مخاطبان را به تأمل وادار می‌کنند، بلکه می‌توانند انگیزه‌ای برای اقدام و تغییر رفتار باشند.
نمایشگاه‌ها، هنرهای خیابانی و پروژه‌های مشارکتی، بستری را فراهم می‌کنند تا مردم از زوایای جدیدی به بحران اقلیمی نگاه کنند. درواقع، هنر می‌تواند به پلی میان علم و جامعه تبدیل شود و با برانگیختن احساسات، تغییرات واقعی در سطح فردی و اجتماعی ایجاد کند.