محصورشده درمیان تالاب زریوار

فاطمه باباخانی

روزنامه‌نگار

۱۶ دی ۱۴۰۳، ۱۹:۲۲

مریوان را هر کسی به‌گونه‌ای می‌شناسد. گروهی می‌گویند شهر انجمن‌هاست. آنها که به جنگل علاقه‌مندند، تصویر شریف باجور و امید کهنه‌پوشی، رحمت حکیمی‌نیا و محمد پژوهی که در آتش‌سوزی زاگرس جان باختند، به ذهن‌شان می‌آید. انجمن «چیا» که سال‌های سال است برای حفاظت از زاگرس تلاش می‌کند و قربانی می‌دهد هم نامش با این شهر گره خورده. فعالان محیط‌زیست مریوان را با یک تالاب یا دریاچه هم می شناسند،؛ زریوار. وارد گالری «اُ» که شدیم،‌ اولین تصویری که دیدیم یک عرصه تالابی بود با یک تابلوی روبه‌روی آن که نوشته شده بود، مریوان! طبیعی است که ذهن من بیننده با یک نگاه رفت به کیلومترها آن‌طرف‌تر و تالاب زریوار. باقی تابلوهای «شاهو بابایی»، نقاشی که خود زاده این شهر است، هم به همین تالاب اختصاص دارد. آنها که مریوان رفته‌اند‌، می‌‌دانند همانند جنگل‌های زاگرس، هویت این شهر به «زریوار» گره خورده است. یکی از تفریحات اصلی‌ اهالی گشت‌وگذار در همین تالاب است‌. حالا که گردشگری در این منطقه هم رونق گرفته،‌ باز زریوار بار اصلی را در جلب توریست‌ها به دوش می‌کشد و انواع کسب‌وکارها در همین رابطه شکل گرفته؛ از فروش غذا تا محصولات و اقامتگاه و … . در تابلوهای «شاهو بابایی» اما نشانی از همهمه این روزهای مریوان و زریوار نیست‌؛ از گردشگرانی که شیشه ماشین را پایین داده‌اند و موسیقی کردی با صدای بلند گذاشته‌اند، از انواع و اقسام رستوران‌ها و نیمکت‌های حاشیه تالاب. در تابلوهای او زریوار همان است که شاهو بابایی در دهه ۶۰ و در زمانه جنگ دیده؛ همان‌وقت که به‌اجبار ناچار به کوچ از شهر شدند. در این تابلوها می‌شود از زاویه کودکی به زریوار آن سال‌ها نگریست. در میان مه و نیزارها، قایق چوبی خالی، گل‌های رنگارنگ در زمینه، خانه‌های پلکانی شهر که از حاشیه تالاب پیداست و کوچه‌ای بن‌بست با نام خوشبختی! سه‌شنبه، ۱۸ دی‌ماه، آخرین مهلت برای دیدن آثار این نقاش در گالری «اُ» در خیابان خدری است. می‌توان در این نمایشگاه‌ در میان تابلوها قدم زد‌، گویی که تالابی شما احاطه کرده باشد،‌ زریوار!

به اشتراک بگذارید:

برچسب ها:

جنگل‌های، حفاظت، زاگرس، گردشگری، محیط‌زیست