افزایش چشمگیر بارندگی‌ها در کرمانشاه و رشد بی‌سابقه پوشش گیاهی، اگرچه نویدبخش احیای اکوسیستم‌های جنگلی است، اما کارشناسان نسبت به تبدیل این مواهب طبیعی به «سوخت فشرده» برای آتش‌سوزی‌های تابستانه هشدار داده‌اند؛ بحرانی که به دلیل سهم ۹۵ درصدی عامل انسانی در حریق‌ها، نیازمند بسیج همگانی و مدیریت علمی است.

«برداشت درختان شکسته و افتاده از هیرکانی» بر اساس تبصره یک ماده ۳۶ برنامه هفتم توسعه، این روزها با مخالفت‌های گسترده‌ای هم در میان کنشگران محیط‌زیست مواجه شده و هم انتقاد جمع زیادی از اساتید دانشگاه را به همراه داشته است. در همین زمینه کانون آسیب‌های اجتماعی دانشگاه تهران نشست هم‌اندیشی تشکل‌های مردم‌نهاد و کنشگران محیط‌زیست را با عنوان «جنگل‌داری بهره‌کشانه یا جنگلبانی امنیت‌ساز» را در باغ‌موزه «نگارستان» برگزار کرد. نشستی که در آن مدیران سازمان منابع طبیعی و منتقدان این طرح در کنار هم قرار گرفتند و استدلال‌هایشان را مطرح کردند.

بارش‌های گسترده در غرب ایران، «دریاچه ارومیه»، «سراب نیلوفر» و سایر تالاب‌های شمال غرب ایران را پر آب کرده، در جنوب زاگرس هم بارش‌ها، باعث سبزشدن پهنه‌های زاگرس شده، بااین‌حال همین بارش‌ها یک نگرانی هم به وجود آورده، احتمال حریق‌های گسترده در فصل گرم سال! این نگرانی زمانی بیشتر می‌شود که فعالان و کنشگران محیط‌زیست درباره هر گونه برنامه سازمان منابع طبیعی برای اطفای حریق در این محدوده ابراز بی‌اطلاعی می‌کنند.

«توان ما بریده، همه آسیب دیده‌ایم، چشمم را از دست دادم، مهره کمرم آسیب دید، ماهیچه شکمم پاره شد، ریه‌هایم آسیب دید، چیزی از من و ما نمانده. بی‌تفاوتی دولت و قوه قضاییه ما را می‌کشد.» اینها را کیان یزدان‌پور از فعالان محیط‌زیست نورآباد ممسنی می‌گوید. زاگرس امسال، سال پرحریقی را تجربه کرد. در نورآباد ممسنی ۱۵۰ مورد حریق داشتند. در کوهمره سرخی هم سالار اسفندیاری فعال محیط‌زیست، تنها در سال ۱۴۰۴، درگیر ۶۰ آتش‌سوزی در زاگرس بوده است. بی‌عملی سازمان‌های متولی توان او را هم گرفته، اینکه مردم هر بار حریق را خاموش کنند و باز آتش زبانه بکشد.

«البرز زارعی» بعد از خاموش کردن آتش «خامی» در خردادماه سال ۹۹، به کوه دیل رفت. خودش تعریف کرده بود که «داخل دیواره‌ای گیر کردم. آتش از پایین زبانه کشید و آمد سمت من. هیچ راه فراری نداشتم. همانجا ماندم و سوختم.» او در دشت دیل سوخت، در میان بلوط‌ها و بادام‌ها. دو هفته جسم عفونت‌کرده‌اش در بیمارستان برای زنده ماندن تلاش کرد، اما نشد. او برای حفظ درختان تنگ دیل کهگیلویه‌وبویراحمد جانش را به آتش داد، همان جایی که حالا می‌خواهند با جاده‌سازی درختانش را نابود کنند و محلی‌هایش نام البرز از دهانشان نمی‌افتد: «البرز برای حفظ درختان اینجا جانش را داد، حیف!». این پوشش گیاهی متراکم بعد از تونلی است که برای روان شدن تردد بین گچساران تا روستای دیل و چرام کشیده شده، اما فعالان می‌گویند نیازی به عریض کردن جاده در خروجی تونل نیست؛ آن‌هم در منطقه حفاظت‌شده. بهانه فعلی اما ملی بودن این طرح است و حمایت نماینده مردم گچساران در مجلس بدون توجه به اثرات مخرب محیط‌زیستی و بی‌توجهی اداره‌کل محیط‌زیست استان به این تخریب، نگرانی‌ها را چندین برابر کرده است.

«ریبین گورانی» ۱۰ روز در کما برای زنده ماندن تلاش کرد. دود آتش‌سوزی گسترده در جنگل‌های مریوان، اواخر مردادماه به ریه‌هایش تاخت، همان زمان و پس از بازگشت از محل حادثه به مراکز درمانی رفت اما آن‌طورکه انجمن محیط‌زیستی چیا نوشت، با تأخیر بستری شد و پس از چند روز وخامت حال، تهوع و سرگیجه شدید، نهایتاً در روز سه‌شنبه، ۴ شهریور، به کُما رفت. ۱۰ روز در کما ماند و ۱۴ شهریور خبر ازدست‌رفتنش آمد تا نامش در کنار «حمید مرادی»، «چیاکو یوسفی‌نژاد» و «خبات امینی»، به‌عنوان کشته‌شدگان در آتش‌سوزی‌های امسال کردستان قرار گیرد. حمید، چیاکو و خبات برای خاموش کردن آتش آبیدر اوایل مرداد جانشان را از دست دادند و حالا در شهریورماه، ریبین ۲۷ساله برای خاموش کردن آتش جنگل‌های مریوان از دست رفته است.