به‌گفته این باستان‌شناس، این دستگرد و باغ‌های آن در دوره ساسانی پایه‌گذاری شده و تا دوره تیموری همچنان استفاده می‌شده‌اند. طبق سند موقوفی که به‌تازگی از جست‌وجوی قاسمی و همکارانش از شیراز یافت شده، در دوره شاهرخ تیموری مزرعه‌ای به‌نام «نصیرآباد» در دل این دستگرد و بین محمدآباد و باغدشت قرار داشته که درآمد آن وقف مدرسه خان شیراز بوده است. این سند وقفی نشان از ادامه استفاده از این دستگرد و کشاورزی در آن تا پایان دوره تیموری دارد. شواهد ابتدایی میدانی باستان‌شناسی نشان می‌دهد دوچهارباغ در دوره آغاز و میانه اسلامی به مجموعه افزوده شده است. افزون‌براین، سبک باغ‌های دیگر مربع و مستطیلی در آن دیده می‌شود که از دوره ساسانی تا دوره تیموری شکل گرفته‌اند.

از دیگر یافته‌های پژوهش او کشف باغ‌های پشتکوه دشتستان در دشت بزپر است که پیشتر فقط کاخ‌های آن به‌نام کوشک اردشیر و زندان سلیمان شناسایی شده بود و در آینده جزئیات باغ‌های آن منتشر و به پژوهشگران ارائه خواهد شد. همچنین، کشف دستگرد محمدآباد-باغدشت سبب شده محوطه بزرگ ۱۴۴۰ هکتاری که پیشتر در دشت بنی‌قطار باچون فراشبند شناسایی‌ شده است نیز به‌عنوان یک دستگرد بزرگ‌مقیاس شاهی تعریف شود که در بخش مرکزی آن یک گلستان بزرگ با چهارباغ‌های کوچک قرار دارد.

 با شناسایی این دستگرد و دستگردهای بزپر و چهاربازار فراشبند، اکنون دانش ما درباره کشاورزی بزرگ‌مقیاس و باغ‌سازی کهن در فارس بیشتر شده است. لازم به ذکر است که کهن‌ترین شواهد ما درباره باغ‌سازی در پارس، باغ شاهی پاسارگاد است که توسط کوروش بزرگ، بنیانگذار امپراتوری هخامنشی در میانه سده ششم پیش از میلاد ساخته شده است.

به‌گفته «پارسا قاسمی»، فرایند مطالعه این دستگردها و باغ‌های آن شروع شده است و در آینده به جزئیات بیشتر تک‌تک آن‌ها پرداخته خواهد شد. اما چیزی که تاکنون روشن شده، برنامه کشاورزی بزرگ‌مقیاس ساسانیان در جنوب‌غرب فارس است که تا دوره‌های پس از ساسانی این زیرساخت‌ها مورد استفاده قرار گرفته و توسعه یافته است. شاهان ساسانی با ایجاد دستگردهای شاهی در دشت‌های خشک و نیمه‌خشک، بهشت‌هایی را در روی زمین برای مردمان منطقه خلق کرده‌اند که دربرگیرنده کاخ‌هایی از این دوره است. این باغ‌ها علاوه‌بر تأمین سایه، تأمین چوب به‌عنوان مصالح معماری بناها و کاخ‌ها، و محیط تفرجگاهی و پذیرایی مهمانان رسمی و درباری، یکی از مهمترین زیرساخت‌های اقتصادی منطقه‌ای بوده‌اند.

شوربختانه همه باغ‌های شناسایی‌شده در این دستگردها وضعیت ناگواری دارند و امیدواریم که این پژوهش آغازین متولیان امر، به‌ویژه میراث فرهنگی را هوشیار کند و گامی مهم برای حفظ این محوطه‌ها باشد که همه آنها در دهه‌های گذشته، درنتیجه بی‌توجهی و کم‌کاری سازمان‌های میراث فرهنگی فارس و بوشهر و دیگر سازمان‌های مربوطه، توسط عملیات کشاورزی فشرده تخریب شده‌اند و در خطر حذف کامل و نابودی قرار دارند.

نتیجه این پژوهش به تفصیل در مجله باستان‌شناسی میدانی (Journal of Field Archaeology) و به زبان انگلیسی منتشر شده و در سایت این مجله به‌صورت آنلاین در دسترس است.